ในอ้อมแขนของความเหงา  สิ่งที่แอบอยู่อาจคือเงาของความรัก

ในความคิดถึงที่บางครั้งได้ตระหนัก  อาจเป็นการชักนำเชิงประจักษ์ของหัวใจ

นั่งนึกไปนึกมา  ว่าภาษาคือการสื่อความหมายและได้ผ่านการสะท้อนออกมาจากความรู้สึก  หลายคนหลายอายุปรับเปลียนสถานของตัวเองในรูปแบบต่าง ๆ บน face book บางคนก็เขียนตรง ๆ ว่าเหงา  บางคนก็ขี่ม้าชักเมืองอ้อมไปอ้อมมา  แล้วค่อยบอก  บางคนก็สื่อออกมาเป็นนัยยะ  

ฉันคิดอยู่  ว่าความเหงาคืออะไรกันแน่  และนึกมาถึงตอนในจุดที่ว่า  คนที่มีความเหงา  อาจเป็นคนที่มีความรัก  หรืออีกในนัยหนึ่ง  คนที่มีความรักจึงมีความเหงา  คนไร้รักหรือรักใครไม่เป็นคงไม่รับรู้  หรือไม่คุ้นกับเจ้าความรู้สึกนี้  ฉะนั้น  ขอจบสั้น ๆ ก่อนว่า

ดีใจด้วยสำหรับคนที่รู้สึกเหงา  เราแสดงว่าจิตใจของท่่านเคยถูกเติมเต็มด้วยความรัก  เป็นจิตใจที่ดีงามและบริสุทธ์  เต็มไปด้วยการคิดถึงผู้อื่น

แต่  ก็ต้องมีแต่  ว่า  อย่าปล่อยให้ความเหงาอยู่กับเรานานเกินไป   เป็นนักบริหารจัดการที่ดี  เหงามากก็เหากินหัว  รักมากก็รกมากเกินไป  หาหยินและหยางของตัวเองให้เจอ  หรือบางคนอาจเก่งที่จะเลือก  วางลงทั้งสองอย่าง  แล้วค่อย ๆ มอง  ในที่สุด  ทั้งสองอย่างก็จะคุ้นกับเราเหมือนที่เราคุ้นกับการใช้ช้อนกับส้อมนั้นเอง  มั้ง