สร้างศรัทธา..จากสิ่งเล็กๆ แต่ได้ใจชุมชน


ท้ายสุด..ผมได้แง่คิดว่า ผู้บริหารและครู พึงสำนึกอยู่เสมอว่า กิจกรรมที่ นำนักเรียนเข้าวัดเข้าชุมชน อะไรคือหัวใจที่แท้จริง ที่มีส่วนสร้างเสริม คุณธรรมจริยธรรมและจิตอาสา ฝึกความสำรวม อดทนและวินัยต่อส่วนรวม มิใช่ทำส่งๆ สักแต่ว่าทำแล้ว มาร่วมแล้ว ไม่ต้องฟังพระก็ได้ ยังไงผู้ปกครอง เห็นแล้ว ..ประเพณีไทยเราถอยหลัง ก็เพราะเหตุนี้เอง

      วันนี้ เมื่อปีที่แล้ว ผมนำนักเรียนจัดกิจกรรมแห่เทียนจำนำพรรษา ไปถวาย 

ณ วัดนางาม ในเขตอำเภอเลาขวัญ เป็นวัดที่ชุมชนให้ความเคารพศรัทธาใน

การทำบุญในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา วัดอยู่ห่างไกลจากโรงเรียนราว ๘ 

กิโลเมตร ก็ถือว่าใกล้ สำหรับโรงเรียนขนาดเล็กที่ไม่มีวัดเป็นของตัวเอง

  

    ปีนี้..จริงๆ คุยกันไว้ว่า จะแห่เทียนไปถวายอีกวัดหนึ่ง ชื่อวัดเขาวัง ไกลออก

ไปราว ๑๒ กิโลเมตร เป็นวัดเล็กๆ ที่กำลังพัฒนา และมีเจ้าอาวาส..ที่มีตำแหน่ง

เป็นเจ้าคณะอำเภอด้วย ท่านเคยช่วยเหลือโรงเรียนหลายครั้ง ด้วยความ

นับถือและคิดถึงท่าน ก็น่าจะไปร่วมกิจกรรมทำบุญที่วัดของท่านบ้าง

   

     แต่แล้ว เมื่อสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้การ์ดบัตรเชิญ จากท่านพระครู..เจ้า

อาวาสวัดนางาม....ท่านส่งเทียบเชิญ และตอนหลังท่านก็เดินทางมาบอกบุญ

ด้วยตัวท่านเอง..ท่านบอกปีนี้ งานแห่เทียนจะจัดให้ยิ่งใหญ่ เพื่อรักษา

ขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีงามของไทย..และอยากเห็นเด็กและผู้ปกครอง

เข้าวัดกันเยอะๆ โดยจะมีขบวนช้าง ชบวนม้า วัวเทียมเกวียน ขบวนรถเทวดา 

นางฟ้าและแตรวง ในการนี้ จะจัดให้มีผ้าป่าสามัคคี เพื่อสมทบทุนสร้างพระ

อุโบสถ และถือเป็นงานฉลองพัดยศไปด้วย (สมภารได้เป็นพระครูเมื่อต้นปีที่

ผ่านมา) จึงขอเชิญคณะครูและนักเรียนไปร่วมงานแห่เทียนอีกปีหนึ่ง...พอผู้

ปกครอง /ชาวบ้านในชุมชนทราบว่าวัดนางามจะมีงานใหญ่เช่นนี้..ต่างพูดเป็น

เสียงเดียวกันว่าจะสนับสนุนกิจกรรมนี้อย่างเต็มที่

  

    จึงไม่ยากที่จะตัดสินใจ..ใช้โอกาสนี้..สร้างศรัทธา ให้วัดและชุมชนเห็น

คุณค่าของโรงเรียนขนาดเล็กว่ามีพลัง..มากกว่า..การทำกันไปตาม

ประเพณี..ปีนี้..วันนี้จึงไปวัดนางาม ที่มีคนนับพัน จับจ้องมองเราอยู่

      

        ซักซ้อมความพร้อมเพรียง เหมือนออกศึก คึกคักกับการเตรียมต้นเทียน 

ธงทิว และซ้อมเพลงให้วงดุริยางค์ ส่วนกลองยาว ได้กลองรำมะนาใบใหญ่มา

ใหม่ ตีดังเร้าใจ ได้ลูกชายมาช่วยเป่าปี่ชวา บอกเด็กว่า เมื่อขบวนแห่เทียน

จากท้องถนน เคลื่อนจากหมู่บ้านหนึ่งเข้าสู่บริเวณวัด ให้ดื่มน้ำแล้วขึ้นนั่งบน

ศาลาการเปรียญให้เรียบร้อย พร้อมร่วมกิจกรรมทางศาสนา ตั้งใจรับพรจาก

พระ อย่าเดินไปเดินมา เพราะไม่ใช่วัดในชุมชนของเรา จึงย่อมมีผู้คนสังเกต

กิริยามารยาทและการบริหารจัดการของเรา


      ส่วนนักเรียนป.๓ - ๔  เตรียมการแสดงพื้นบ้าน"เพลงเกี่ยวข้าว" ไว้ด้วย 

สำหรับป.๕ - ๖ นั่งใกล้ๆกันไว้ ให้แสดงต่อจากน้องได้เลย โดยไม่ต้องให้เรียก

กันนาน


      ณ บนศาลาการเปรียญ..ก่อนการแสดงกลองยาวและเพลงพื้นบ้าน..จะเริ่ม

ขึ้น นักเรียนพูดกันให้เราได้ยินความว่า "นักเรียนชุดขาวทั้งชุด จากโรงเรียน

ใหญ่ใกล้วัดที่มีเด็กในขบวนนับร้อย ไม่เห็นเขาขึ้นมาบนศาลาวัด 

เดินซื้อของตามร้านค้า ไปกินอาหารในโรงครัว บ้างก็ไปเล่นเครื่องเล่น(สวย

สนุก)กันเต็มไปหมด" ผมหันไปมองหน้านักเรียน เพื่อให้หยุดพูดและบอกว่า "ช่างเขาเถอะ"  

         แต่ใจก็อยากบอกว่านั่นไม่ใช่สไตล์โรงเรียนขนาดเล็กอย่างเรา  ใจก็คิดไปว่า..ชุดขาว ..ทั้งครูและนักเรียน เดี๋ยวนี้นิยมกันจัง ตั้งแต่เข้าสังกัดวัดแห่งหนึ่ง ... ซึ่ง สพฐ. กำลังถูกตั้งคำถาม..จากผู้หลักผู้ใหญ่ในสภา ฯ เมื่อก่อนใช้ชุดไทยพื้นบ้าน เรียบง่าย สะอาดสวยงามก็พอ ไม่ติดรูปแบบ แต่เอาเนื้อ ๆ กับคุณค่าที่จะได้ทางจิตใจ.... 


        ท้ายสุด..ผมได้แง่คิดว่า ผู้บริหารและครู พึงสำนึกอยู่เสมอว่า กิจกรรมที่

นำนักเรียนเข้าวัดเข้าชุมชน อะไรคือหัวใจที่แท้จริง ที่มีส่วนสร้างเสริม

คุณธรรมจริยธรรมและจิตอาสา ฝึกความสำรวม อดทนและวินัยต่อส่วนรวม 

 มิใช่ทำส่งๆ สักแต่ว่าทำแล้ว มาร่วมแล้ว ไม่ต้องฟังพระก็ได้  ยังไงผู้ปกครอง

เห็นแล้ว ..ประเพณีไทยเราถอยหลัง ก็เพราะเหตุนี้เอง


       ก่อนถวายต้นเทียน ..เสียงกลองยาวจากโรงเรียนบ้านหนองผือ ดังกระหึ่ม 

ไปทั่วศาลาการเปรียญ สายตาญาติโยมทุกคู่ จับจ้องมองมาให้กำลังใจ

นักเรียน..พระกำลังฉันภัตตาหารเพล เป็นช่วงเวลาที่สามารถเล่นเพลงพื้นบ้าน

ได้ "เพลงเกี่ยวข้าว"  " เพลงพวงมาลัย"  จัดไป ใช้บทร้องไหว้คุณพระศรี

รัตนตรัยและคุณธรรมพื้นฐาน ตลอดจนบทร้องที่เทิดพระคุณแม่


      ปิดท้าย..ด้วยกลองยาวแบบรัวเร็วอีกครั้ง สุดมัน กึกก้อง เป็นการร่ำลาพระ

และชุมชน  ให้ฝังใจและได้ใจกันไปเลย..ผมแทบไม่ต้องประเมินถึงความรัก

ความศรัทธาของชาวบ้าน..ในวันนี้ เพราะงานนี้...ผมขโมยซีนไปเป็นที่

เรียบร้อย..โรงเรียนขนาดเล็ก

 

  


                  

                                    


    
                 


                                     

                                                   

  

 

                                              

          


                             

 

หมายเลขบันทึก: 543140เขียนเมื่อ 21 กรกฎาคม 2013 17:33 น. ()แก้ไขเมื่อ 23 กันยายน 2013 21:29 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (23)

เด็กๆๆน่ารักมาก

ได้ทำประโยชน์ให้แก่ชุมชน ได้อนุรักษืเพลงพื้นบ้าน

เรื่องวัดชุดขาวในระดับมหาวิทยาลัยก็มีครับ 555 

ผมจัดการเรื่องเรือไปแล้วนะครับ เช็คได้เลย

ดีค่ะเป็นการทำบุญที่น่าสนุกมากอยากไปแบบนี้จัง

ผลงานโรงเรียนขนาดเล็กจริงๆ

 

เป็นกำลังใจ ชื่นชมนะ  ไม่เหมือนบางแห่ง...ทำเหมือน...แก้บน..ให้จบ ๆ ไป ( เฮ้อ..!

ไม่ใช่เบื่อเป็นบางวัน  แต่ชักเิพิ่มขึ้นอีกหลาย ๆ วันแล้วหละ )

 

ยูนิฟอร์มเสื้อลายทุกคนน่ารักจังค่ะ

ชอบใจกิจกรรมเชิงอนุรักษ์แบบนี้นะคะ

ขอปรบมือดังๆ ให้กับผู้จัดและนักแสดงทุกท่านค่ะ

เรื่องชุดขาว น่าสนใจนะครับ ผมรู้สึกอย่างอาจารย์เหมือนกัน

เหมือนจะเป็นชุดฟอร์มการทำบุญยังไงยังงั้น อืม...

"ซักซ้อมความพร้อมเพรียง เหมือนออกศึก คึกคักกับการเตรียมต้นเทียน ธงทิว และซ้อมเพลงให้วงดุริยางค์ "
ตั้งใจมากมายขนาดนี้
พลังโรงเรียนเล็กประทับใจคนดูและคนอ่านมากมายค่ะ

ขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านจริงๆ ครับ ที่กรุณาติดตามผม

เรื่อง "ชุดขาว" และ ที่มาที่ไป พอรู้  รวมถึงเจ้าสำนัก ที่ก่อกวนการศึกษาไทย

อยากเขียน แต่ขอให้ทุกท่านติดตามข่าวไปก่อน ผมเชื่อว่าไม่นานเรื่องนี้ต้องขยาย

เขียนตอนนี้ อาจถูกปิดบล็อคได้...ไม่ดีกว่า กำลังสนุกเลย

อาจารย์สู่ๆไม่ต้องกลัวจะถูกปิดบล็อค ถึงปิดก็เปิดใหม่ได้

ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียวจริง ๆ ค่ะท่าน ผอ. วิสัยทัศน์ที่ผู้บังคับบัญชามีต่อชุมชน และมองเห็นแก่นจริง ๆ มากกว่าการแต่งชุดขาว ภูมิใจกับลูกศิษย์และคุณครูในโรงเรียนท่าน ผอ. ค่ะ

(@^__________^@)

ขอชื่นชมอาจารย์มากค่ะ และขอให้พยายามสื่อสารยืนยันให้เด็กๆของเราเชื่อมั่นยึดถือในสิ่งที่ถูกต้อง ดีใจที่เด็กๆของรร.บ้านหนองผือจะเป็นกำลังสำคัญที่ดีของชุมชนต่อไปแน่นอนค่ะ 

สวัสดีค่ะผอ.ชยันต์...เป็นหนึ่งกำลังใจค่ะ

มารำลึกความหลังค่ะ เคยทำตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก ;)

กิจกรรมของโรงเรียนช่วยให้เด็กๆได้สิ่งดีๆเก็บไว้ในหัวใจค่ะ เป็นความทรงจำดีๆ

แถมได้แง่คิด เก้บไว้ใช้ยามเติบโต

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี