ปีนี้...พ่อมองดูอ่อนล้า..... ลงไปเยอะ

แม่ก็เช่นกัน




แต่บ้านในสวน... วันนี้ กลับดูอบอุ่นขึ้น

..

พี่สาวคนโต วางแผนในอนาคตว่า...จะมาใช้ชีวิตอยู่ในสวน....หลังเกษียณอายุราชการครู อีก 6 ปี ข้างหน้า

ด้วยการซื้อบ้านสำเร็จ หลังเล็ก ๆ มาวางไว้ใกล้บ้านของพ่อและแม่

...เธอเคยพูดกับข้าพเจ้าไว้ว่า....ชีวิตพี่แค่นี้ก็พอ.... ชีวิตหลังเกษียณของพี่ พี่ขอมีกองหนังสืออยู่ใกล้ ๆ ตัว... ตื่นเช้ามาได้สูดอากาศบริสุทธิ์ และอีกหน่อยพี่ก็จะได้เห็น.... พ่อกับแม่ทุกวัน

..

ข้าพเจ้าอดชื่นชมในความสมถะของตัวพี่ไม่ได้...




ส่วนน้องสาว อีกสองคน ก็จะคอยแวะเวียนมาอยู่กับพ่อและแม่ สม่ำเสมอขึ้น

น้องสาวคนกลาง ...จะเดินทางจากกรุงเทพ มาอยู่กับแม่และพ่อ เดือนละหลายวัน สลับไปมาระหว่างกรุงเทพและบ้านสวน....คำตอบที่น้องได้พูดกับพี่คือ....ได้มาอยู่ดูแล... พ่อกับแม่.... แค่นี้ก็เป็นสุขเหลือเกินแล้วในชีวิต


น้องสาวคนสุดท้อง จึงเริ่มเบาใจขึ้นหลังจาก พี่ๆ หมุนเวียนกันมาอยู่กับท่าน....

ข้าพเจ้า ได้เห็นความสุขใจของพ่อกับแม่..... ผ่านสีหน้าและแววตาของท่านมากกว่า...สิ่งอื่นใด

พ่อจะหัวเราะบ่อยขึ้น.... แม่ก็ได้พูดมากขึ้น เพราะลูกสาวตัวน้อย ๆ ของท่าน มีเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของตัวเอง... เล่าให้ฟัง




ส่วนตัวข้าพเจ้าเอง....ทุกครั้งที่ชวนลูกสาว มาบ้านปู่กับย่า....ลูกจะไม่อิดออดที่จะไป

ตรงกันข้าม.. ลูกกลับว่องไวมาก

หากเห็นพ่อสตารท์รถเครื่องรออยู่

..

เหตุผลหลาย ๆ อย่างที่ได้สร้างความคุ้นเคยให้กับลูก....คิดแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

ปู่กับย่าเลื้ยงเธอมาเมื่อวันวาน... นั่นเอง

การได้อยู่ด้วยกัน คลุกคลีกันเนี่ย!! เป็นอะไรที่ติดตามเป็นเงาตามตัวเลย.....จริง ๆ นะ....


ข้าพเจ้าคิด...นี่คือสิ่งจริงแท้ ...

เมื่อเราไม่ละเลย!! สุขจากการได้ดูแลท่าน มาเห็นท่าน จึงเป็นสุขแท้ในชีวิตของลูกทุกผู้คน

..

สุขจริง ๆ นะ..... สุขที่มาจากใจเนี่ย!!!