•  

    สมัยเด็กๆ ดูจะเหมือนเราจะมีความสุขกับสิ่งแวดล้อมต่างๆได้ง่ายเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกระสีก็มีจังหวะเพลิดเพลินดี เสียงเกลียวน้ำที่ไหลผ่านซอกทางเดินแคบๆที่ดังจ๊อกๆ ทำให้คิดไปถึงโตรกธารน้ำตกไปโน่น แต่ถ้าเป็นเสียงสัตว์ที่ร่าเริงกว่าใครเพื่อนก็ต้องเป็นคุณอึ่งอ่างทั้งหลาย ไม่รู้ว่าคุยกันเรื่องอะไร ดูจะไม่ยอมหยุดง่ายๆจนกว่าจะรุ่งสาง หรือบางตัวอาจจบเรื่องคุยไปตลอดการ เพราะถูกจับไปลงหม้อเสียแล้ว

       ผู้เขียนไม่ได้ยินสรรพเสียงดังกล่าวมาหลายปี อาจเป็นเพราะนอนห้องแอร์ ที่ต้องปิดประตูหน้าต่างมิดชิด บรรยากาศในห้องแอร์จึงเงียบสงบ ยกเว้นว่าเราจะเปิดเสียงที่ต้องการจากทีวี คอมพิวเตอร์ ฯลฯเท่านั้น ทำให้เราห่างธรรมชาติโดยไม่รู้ตัว

      ปีนี้ผู้เขียนปรับปรุงการนอนเปิดรับอากาศในคืนที่ไม่ร้อนจัด ทำให้ได้สัมผัสธรรมชาติที่ห่างหาย เช่นยามเช้าจะมีเสียงนกมาเกาะบนกิ่งไม้ข้างหน้าต่าง แล้วก็ส่งเสียงทักทายกันคล้ายทำนองเพลงด้วยเสียงสูงๆต่ำๆ ทำให้การตื่นขึ้นของเราดูสดชื่นมีความหวังไปด้วย 

    พอแสงอรุณส่องผ่านหน้าต่าง. นกขยันก็ได้เวลาโบยบินออกไปหากินตลอดทั้งวัน จะมีกลับคืนรังในเวลากลางวันบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะเราเองก็ออกหากินเหมือนกัน

        ไม่มีสิ่งใดมากั้นขวางเรากับธรรมชาติได้ นอกจากเราเอง

    คืนนี้ฝนตกพรำๆ ไม่รุนแรงนัก จึงเป็นบรรยากาศเหมาะสมให้นักดนตรีแห่งรัตติกาล นัดหมายกันมาบรรเลงเพลงกล่อมผู้เขียนให้หลับสบายเหมือนในอดีตอีกครั้ง เสียงอึ่งอ่างระงม ทั้งที่อยู่ใกล้แค่ฝากั้น และที่อยู่ห่างออกไปไกลเกินคำนวณ ไพเราะเหมือนเดิม ประสานเสียงกับฝนที่หยดเปาะแปะข้างๆหู ชวนฟังและอยากหลับฝันดี

      ขอบใจนะนักดนตรีทุกท่าน แล้วอย่าเผลอส่งเสียงกล่อมคนอื่นเสียจนลืมระวังตัว ฉันขอส่งความปราถนาดีไปถึงด้วยนะจ๊ะ