นานนับเดือน นับปี ที่เราได้ดำเนินเดินชีวิตของเราเรื่อยมา แม้ว่าทุกเวลานาทีจะมีอะไรก็ตาม แต่พวกเราทุกคนก็ยังทำหน้าที่ หน้าที่ความเป็นครู หน้าที่การเป็นพ่อ แม่ของลูกๆ การเป็นลูกๆ ของพ่อแม่…เราไม่อาจย้อนเวลาเพื่อกลับไปวางแผน ตั้งหลกหรือ แก้ไขสิ่งไดๆ ได้ แต่เชื่อว่าภาพในคราก่อนไม่อาจลบเลือนไปจากหัวใจและความทรงจำเราได้…แต่เราก็ต้องรู้ว่าปัจจุบันและอนาคตเราจะทำยังไงต่อไป….เหมือนครอบครัวของผู้เขียน ซึ่งเคยได้รับบททดสอบกำลังใจมาแล้วตอนนี้ก็นับเป็นเวลา 6 ปี ที่เราได้ประคับประคองกันมาหลังจากคุณสามีเคยรับการผ่าตัดสมองตอนที่ผู้เขียนท้องได้ 6 เดือน ตอนนี้ผ่านไปแล้ว 6 ปี ….ซึ่งถือว่าเราโชคดีที่ได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างคนปกติซะทีหลังจากล้มลุกคลุกคลาน รอลุ้นข้างห้องผ่าตักมาหลายรอบ…ตอนนี้ครูต๋อม(สามี) มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีขึ้นป็นลำดับแม้ต้อทานยและเฝ้าระวังเนื้องอกในสมองซีกซ้ายโดยการไป MRI เป็นระยะ แต่ถึงตอนนี้เป็นเวลา 2 ปีแล้ว ที่ไปตรวจตามนัดแต่เนื้องอกก็ยังเท่าเดิม..เดือนสิงหาคม 56  นี้คุณหมอนัดอีกทีเราก็ภาวนาว่าให้ทุกอย่างดีกว่าที่ผ่านมา…และอยากฝากกำลังใจไปให้บุคคลอีกหลายคนที่กำลังอยู่ในภาวะทดสอบกำลังใจเหมือนครอบรัวเราได้ผ่านพ้นไปด้วยดีhttp://www.gotoknow.org/posts/449638….หากเรามีพลังแรงใจ ในการต่อสู้ ผู้เขียนเชื่อว่า ทุกข์อย่างก็ย่อมมีทางออกที่ดีแน่นอน..ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนเดือนก้าวย่างไปข้างหน้าอย่างปลอดภัยและไร้ความทุกข์ทั้งกาย-ใจ