แม่คือครูคนแรกของลูก ๆ จริง ๆ ครูคนแรกของลูก ๆ ทุก ๆ คนในโลกนี้

บันทึกของพี่นงนาท
แม่ผู้เป็นครูคนแรกของลูกๆ


อ่านบันทึกครั้งแรก จำได้ว่าชื่นชอบและจดจำคำสอนนี้ไป


... ทำให้ดู อยู่ให้เห็น ในวิถีพอพียง ดังนั้นทุกครั้งที่พวกเราตั้งใจจะทำสิ่งใดในชีวิต แบบอย่างดีๆที่แม่ปลูกฝังไว้อย่างเป็นรูปธรรมจะเป็นเสมือนแสงส่องนำทางเสมอ
 
...ไม่นิยมใช้ไม้เรียวเฆี่ยนตี หรือจู้จี้บ่นว่าให้ช้ำใจ  แม่บอกว่าวิธีนั้นแม่เจ็บปวดกว่าลูก และไม่เชื่อว่า การลงโทษด้วยความรุนแรง จะทำให้ลูกหลาบจำ 
 
.. กล่าวถ้อยคำไพเราะให้กำลังใจ และหมั่นให้ศีลให้พร โดยหยิบยกความดีงามที่แม่ค้นพบได้ในตัวลูกๆแต่ละคน มาพูดยกย่องภายในครอบครัว และแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน 
 
... สร้างความสุขในครอบครัวด้วยการดึงทุกคนเข้ามามีส่วนร่วมในทุกเรื่องเป็นการวางรากฐานของระบอบประชาธิปไตย และความสามัคคีจากภายในบ้านของเราเอง.. 

... สอนให้เจริญจิตด้วยความเมตตา ไม่เอารัดเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ แต่เชื่อผลของความสุขที่เกิดจากการให้ตามกำลังความสามารถของตน
 
... ไม่ลืมตัว กลัวตาย ให้เตรียมพร้อมไว้ทุกขณะจิตด้วยสติแห่งความไม่ประมาท ในครอบครัวเราจึงมักพูดถึงความตายกันแบบทีเล่นทีจริงจนเป็นเรื่องธรรมดา
 

และมีตรงส่วนที่พี่ใหญ่ วงเล็บเรื่องความหลังไว้ว่า...ยกเว้นกรณีเผลอเล่นกันเอะอะเสียงดังจนน้องคนเล็กตกใจตื่น แม้เตือนแล้วยังไม่เงียบอีก แม่จะขอความช่วยเหลือจากพ่อ ให้ใช้วินัยทหารมาจัดการกับลิงทะโมนกลุ่มนี้ ไปกักบริเวณนอนเรียงกันหน้าโต๊ะทำงาน สร้างความอึดอัดคับที่ จนต้องหลับไปด้วยความเซ็งในอารมณ์มาก..ลูกๆเข็ดไปอีกนาน


ตรงนี้อ่านแล้วอมยิ้ม ขำ ๆ ว่าเด็ก ๆ คงอึดอัดกันน่าดู ถึงกับหลับไปด้วยความเซ็ง


แม่คือครูคนแรกของลูก ๆ จริง ๆ

ครูคนแรกของลูก ๆ ทุก ๆ คนในโลกนี้


ขอบคุณบันทึกของพี่ใหญ่ค่ะ


ภูสุภา 

๓๐ มิถุนายน ๒๕๕๖