เวลาประมาณสามทุ่มของคืนวันอังคาร...ผมไม่ได้อยู่ที่บ้าน...แต่อยู่ที่โคราช เพื่อพาน้องๆ มานำเสนอผลงานงานวิชาการสาธารณสุข เขตนครชัยบุรินทร์

ขณะที่กำลังดูงานร่วมกับน้องๆ ...ก็เสียงมือถือดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากน้องสาวว่า พาแม่มาโรงพยาบาล แม่อาเจียนหนักหน่วงและหลายครั้งตั้งแต่เช้าแล้ว...คุณหมอกำลังตรวจและเจาะเลือดให้

เมื่อเวลาห้าทุ่ม...ภรรยาได้ติดต่อกลับว่า แม่ได้นอนโรงพยาบาล เพราะคุณหมอบอกว่า ลำไส้ และไตทำงานผิดปกติ


ความรู้สึกที่เกิดขึ้นทันทีของผม คือ อยากกลับบ้าน เพื่อไปดูอาการและนอนเฝ้าแม่...อยากหายตัวหรือบินได้...แต่ผมยังมีภาระคือ ต้องดูแลน้องๆ เพื่อนำเสนอผลงานในวันรุ่งขึ้น

ผมพยายามทำตัวให้เป็นปกติ...ในใจกระวนกระวาย แต่ร่างกายที่แสดงออกต้องนิ่ง เพื่อไม่ให้น้องรู้สึกหนักใจไปกับเรื่องราวของผมด้วย

ถึงแม้แม่จะเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ เข้าโรงพยาบาลเฉลี่ยปีละหน...แต่เมื่อแม่เข้าโรงพยาบาลครั้งใด...ก็ทำให้ผมเจ็บปวดไปกับแม่ไม่ได้...แม้จะพอเข้าใจบ้าง และเงื่อนไขของกฎแห่งธรรมชาติและชีวิต

ในวันรุ่งขึ้น...ผมในบทบาทพี่เลี้ยงของน้องๆ ก็พาน้องๆ ตั้งแต่ทานข้าว...มาลงสื่อ...ดูแผนที่ตามแต่สาขาที่นำเสนอ...ไปดูห้องนำเสนอ...ทำความเคารพเวที...ซักซ้อม...ทำสมาธิ...และเขียนแผนผังความคิด เพื่อให้น้องเห็นภาพแต่ละฉากเมื่อเราขึ้นบนเวที...วิธีเรียกสมาธิกลับเมื่อเราตื่นเต้น...ซึ่งผมใช้การเรียนรู้ในการเดินทางของผมแชร์ให้น้องๆ


และที่สำคัญ...ตนเป็นที่พึ่งของตนเอง...และผมบอกน้องๆ เสมอว่า...”รอยยิ้มของเราจะทำให้เราหายตื่นเต้นและประหม่าได้”

น้องๆ เริ่มขึ้นเวที...ขึ้นนำเสนอแต่ละคน...บางช่วงเวลาชนกัน...จนผมต้องเลือกที่ไปให้กำลังใจน้องที่ผมคิดว่า ผมควรไปส่งแรงใจและรอยยิ้มให้น้องคนนั้น

เวทีย่อย แต่ละเวที...ตามชั้นต่างๆ...และห้องต่างๆ...ของโรงแรม...ผมต้องเดินไปเดินมาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย...เมื่อย้อนเวลากลับไปค้นความรู้สึกเวลานั้น...ผมลืมเรื่องแม่ไปสนิท...นับเป็นเรื่องศักยภาพ (ดี-ด้อย) พลังจิตของผม


เวลาผ่านไปจนสี่โมงเย็น...น้องคนสุดท้ายนำเสนอผลงานเสร็จ...ผมได้ถ่ายรูปให้น้องกับอาจารย์ตอนรับใบประกาศ...วินาทีสุดท้ายของผมเริ่มคิดถึงแม่...ผมขอน้องๆ เดินทางกลับบ้านก่อนกำหนด...เพราะพรุ่งนี้มีประชุมวิชาการ

ผมขับรถถึงมาถึงโรงพยาบาลสองทุ่มกว่าๆ...ผมเปิดประตูเข้าห้องแม่ที่นอนรักษาตัว...ผมสวัสดีแม่...แม่ยังมีสติดี...รับไหว้ผม และถามผมว่า


“โชคดีไหมลูก” ผมบอกว่า “โชคดี ปลอดภัย และมีความสุขมากๆ ครับ”

ผมถามอาการของแม่...ท่ามกลางลูกๆ หลานๆ ที่เต็มห้อง...ทำให้เบาใจว่า...แม่มีอาการดีขึ้น...และพี่ชายบอกผมว่า คืนนี้ขออาสามานอนเฝ้าแม่...กับหลานสาว...ให้ผมกลับไปนอนก่อนวันนี้...เพราะคงจะเหนื่อย...พรุ่งนี้ค่อยมาแต่เช้า...

กลับมาถึงบ้าน...ก่อนเข้านอน...ผมทบทวนสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิตของผม ไล่เรียงไปจากงานประจำ และงานที่ผมชอบเรียงหน้ากระดานเข้ามามากมาย....ลูกชายป่วยหนักถึงห้าวัน...ยายทวดเสียชีวิต...และล่าสุด คือ พาน้องๆ ไปหาประสบการณ์การเดินทางของ R2R




เช้าวันนี้...ผมมาหาแม่ของผมที่โรงพยาบาล


ซาบซึ้งและขอบคุณ...ผมมาโรงพยาบาลเช้ามากๆ หนองน้ำผักปังที่หล่อเลี้ยงคนบ้านผม...สวยมากๆ...พระอาทิตย์ที่กำลังจะโผล่ขึ้นเหนือเวิ้งฟ้างดงามจับใจ


ซาบซึ้งและขอบคุณ...ผมไม่เคยเห็นภาพชีวิตของผู้คนในโรงพยาบาลยามเช้า...วันนี้ได้เห็นงดงามมาก เห็นภาพลูกหลานห่วงใยใส่ใจพาพ่อแม่ตายายมาหาหมอ...พ่อแม่พาลูกน้อยตัวๆ มาหาหมอ...ในยามเจ็บไข้ได้ป่วย...ผมมองเห็นความรักเบ่งบานเข้าในตาผม


ซาบซึ้งและขอบคุณ...ผมได้ป้อนข้าวต้มแม่...บ่อยครั้งที่ผมได้ทำ...ผมกินข้าวกับแม่บ่อยครั้ง...แต่วันนี้รู้สึกโชคดีที่เรียนรู้จังหวะในการป้อน...การกลืนของแม่...บรรยากาศแม่กับผม...ถ้าผมสามารถมองเห็นภาพของผมและแม่จากมุมสูงของเพดานห้อง...คงเป็นภาพที่งดงามและอบอุ่นในใจ...ผมจะเก็บภาพนี้เอาไว้...


ซาบซึ้งและขอบคุณ...พี่ทำความสะอาดห้อง...มาทำความสะอาด...ทักทายและขออนุญาต...ผมบอกว่าตามสบายนะครับ...พี่ทำความสะอาดอย่างใส่ใจ ผมรับรู้ถึงความแผ่วเบาและความเกรงใจ...ผมต่างหากที่ทิ้งกระเป๋าตามพื้น...พี่ขอเก็บขึ้นบนเก้าอี้...ผมรู้สึกเกรงใจ...ตอนกลับผมยกมือไหว้ขอบคุณพี่ที่แสนดี...ผมเห็นความงดงามของงานที่ยิ่งใหญ่ที่พี่กระทำครับ


ซาบซึ้งและขอบคุณ...คุณหมอมาตรวจแต่เช้า...บอกเล่าอธิบายอาการของแม่อย่างละเอียด...ตอบคำถามที่คาใจของผมได้อย่างหายข้อกังขา...รอยยิ้มของคุณหมอแจ่มใสเหมือนดวงตะวัน...ทำให้ผมเบาใจมาก...ผมมองเห็นรังสีของความเอื้ออาทรความเจ็บป่วยของคนไข้จากคุณหมอผู้ใส่ใจ....


ซาบซึ้งและขอบคุณ...กับทุกสิ่งที่เข้ามาในชีวิต......


เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตของผม...ที่มีเรื่องที่ผมชอบ และไม่ชอบเกิดขึ้น...ถ้าผมเลือกที่จะมีความสุขจากชีวิต...ผมต้องเลือกที่จะ “ซาบซึ้งและขอบคุณ” กับสิ่งที่เกิดขึ้น...พลังเหล่านั้น...จะทำให้ผมเดินทางกับถนนชีวิตที่แสนพิเศษของผมต่อไป....