วันแรก . . . ที่เธอผ่านเข้ามาในชีวิต . . . 
                    ฉันเองไม่แน่ใจว่า . . . ตัวเองคิดอะไรอยู่ 
                    เหมือนเก้ ๆ กัง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ 
                    แต่เหลือบเห็นเธอ . . . มองดูรู้ทันที <p align="left">                    ทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา  . . .
                    คราบน้ำในรอยตา . . . ก็จางหาย 
                    เธอซับมันออกไปอย่างง่ายดาย 
                    คล้ายเธอรับความทุกข์ . . . ของฉันไว้ กับตัวเอง </p><p align="left">                    วันสุดท้าย . . . เธอคืนความทุกข์ทั้งหมด
                    ไม่เคยจดจำ "ความรัก" ของสองเราไว้  . . .
                    เป็นเช่นนี้ ฉันอยากจะขอเวลา เพื่อทำใจ 
                    ได้โปรดปล่อยให้ . . . ฉันร่ำไห้เพียงลำพัง . . .</p><p align="left">                    อดคิดถึงวันที่  . . .  รักกัน ครั้งแรก
                    ทำไมเธอช่าง  . . . แตกต่าง กับวันนี้
                    วันที่เธอ ไม่เหลือความใยดี
                    วันที่ทิ้งแ ละจากฉันไป ได้ลงคอ . . . </p><p align="left">                     ฉันได้แต่ร้องไห้ และปลอบใจตัวเองว่า  . . . 
                    วันหนึ่งฉันจะเป็นคนใหม่ . . . ที่ดีกว่า 
                    วันหนึ่งรอยยิ้มจะไม่ฉาบกั้น ความหวั่นไหว
                    แล้ววันหนึ่งรอยน้ำตานั้น . . . จะจางไป
                    แล้ววันหนึ่งหัวใจ  . . . ต้องลืมเธอ
</p><p align="center"></p>