เห็นรูปภาพที่น้องถ่ายพ่อกับแม่เก็บไว้ ยามเมื่อพี่น้องได้พบเจอกัน แม้จะไม่ครบทั้ง 6 คนพี่น้อง

แต่ก็รู้สึกอิ่มเอมในหัวใจ….กับภาพที่ได้เห็น




วันครอบครัว พวกเราพี่น้องทั้งหก สามคนที่ไม่ได้มาหาแม่และพ่อ เพราะต่างมีภาระกิจชีวิต ที่ต้องเดินทางไปตามเส้นทางชีวิตของตัวเอง….. ตามเหตุตามปัจจัย


หากแต่ว่า…พวกเรานั้น ไม่เคยละเลยที่จะมาหา มาเยี่ยมผู้ให้กำเนิดชีวิตของพวกเราเลย


ช่วงเวลาต่างเป็นเหตุเป็นผลให้พวกเราพี่น้อง พลาดที่จะได้เจอกันพร้อมหน้า เพราะต่างมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องทำ ต้องสะสาง และถึงแม้นว่า…พวกเราหกคนพี่น้อง อาจจะไม่ค่อยมีโอกาสได้พบหน้าพร้อมตากันก็ตาม แต่พวกเราไม่เคยหลงลืมความผูกพัน และสายใยชีวิตที่มีต่อกันอย่างเหนียวแน่น ตลอดห้วงชีวิตที่ผ่านมา


พวกเรา 6 คนพี่น้องนั้น..... ต่างฝากจิตวิญญาณ ของกันและกัน ไว้ที่ตัวแทนของพวกเราแล้ว

ไม่ว่าใครจะมาหรือไม่มา จะครบหรือไม่ครบ จะอยู่หรือไม่ก็ตาม …พวกเราที่อยู่ต่างเป็นตัวแทนของกันและกันได้เสมอ


แม่ - พ่อ…คือศูนย์รวมจิตวิญญาณ ความรัก ความผูกพันระหว่างเราพี่กับน้องทั้งหก … ที่ส่งมอบถึงกัน



กาลเวลา…พรากเราให้ห่างไกลกัน

แต่กาลเวลา….ไม่เคยพรากเสียงเรียกของหัวใจและความผูกพันระหว่างความเป็นพี่น้องของเราออกจากกันได้




การได้ก้มลงกราบแม่ และพ่อ คือมงคลอันสูงสุดของชีวิตลูก ที่ หากใครพลาดโอกาสอันแสนงามของชีวิตนี้แล้ว

เท่ากับว่า…เราได้ละเลยห้วงเวลาแห่งความทรงจำ…..ที่แสนงามในชีวิตเราไป




กราบแม่ และพ่อ อาจกระดากใจ ในครั้งแรก….สำหรับคนที่ไม่เคยได้ทำ

หากแต่ได้ทำเพียงครั้งเดียว…

จะรับรู้ได้ว่า….มงคลของชีวิตนั้นเป็นเช่นไร?






ข้าพเจ้ารับรู้ถึง ความรัก จากภาษากาย ของพี่ และน้อง ถ่ายทอดความผูกพัน ของลูกที่มีต่อแม่และพ่อแล้ว

ข้าพเจ้ารับรู้ได้ว่า…สิ่งที่กระทำลงไปนั้นมีค่ามากกว่า คำว่า “รัก”

ภาพเหล่าเหล่านี้ คือประวัติศาสตร์ชีวิต ความอิ่มเอม ในหัวใจ ของพวกเราเสมอ

พวกเราต่างโชคดี ที่แม่กับพ่อยังมีชีวิตอยู่ และโชคดีสองชั้น ที่ท่านเป็นคนแก่สูงอายุ… ที่มีคุณภาพบั้นปลายชีวิตที่ดี

ถึงแม้ว่า…พวกเราจะไม่ร่ำรวยเงินทอง

เพียงแค่นี้….ข้าพเจ้าก็รับรู้ถึง ความสุข ที่แม้มีเงินมากมาย ก็หาซื้อสิ่งนี้ไม่ได้


สิ่งที่มีค่ามากกว่า คำว่า ….รัก…..



ที่ทาบและตราตรึงหัวใจ ของเราหกคนพี่น้อง….ไปตราบชีวิตของพวกเราจะหาไม่


p/p