ยามบ่ายคล้อย ตะวันลอย ลดลงต่ำ
ยังไม่ค่ำ แต่มืดดำ เร็วจริงหนา
ลมพัดเย็น เห็นสายฝน บนเมฆา
ไหลหลั่งมา พาชีวิต ชวนชื่นใจ


นั่งอ่านเขียน เพียรรอบรู้ อยู่ในห้อง
เพลงทำนอง ลูกกรุงเก่า เล่าขานไข
ลำน้ำพอง น้ำเจิ่งนอง ตลิ่งไป
ฮำเพลงไป ใจสดชื่น รื่นฤดี


อันคนเรา ก็เท่านี้ ที่เรารู้
ยังชีพอยู่ ให้ใจสุข ทุกข์หลีกหนี
หมั่นเสริมสร้าง บุญกุศล ผลบุญมี
พระท่านชี้ มีทางไป สู่สุขเอย.

....................

คือได้ฮำเพลง...อิ อิ