ลูกไม่เคยรักแม่ หรือแม่ไม่เคยรักลูก ?

  การทำงานที่แผนกผู้ป่วยนอกนั้นมักได้พบปะกับผู้ป่วยหลากหลายรูปแบบ  หลายโรค  หลากหลายเรื่องราวของชีวิต  บางเรื่องน่าปลาบปลื้มตื้นตันใจ  บางเรื่องน่าขบขัน บางเรื่องเศร้าจนร้องไห้ออกมา มันเป็นเหมือนโรงละครโรงใหญ่ที่สะท้อนชีวิตจริงที่ไม่ได้ถูกแต่งปั้นเรื่องราวมาหากมองให้ดีแล้ว  แต่ละเรื่องราวนั้นได้ข้อคิดเตือนใจทีเดียว

  วันนี้ชลัญจะเล่าเรื่องครอบครัวๆหนึ่งซึ่งชลัญพยายามหาคำตอบว่า อะไรเกิดขึ้นกับหญิงคนนี้ ทำไมเธอถึงพยายาม ด่าประจานลูกของเธอว่า อกตัญญู ต่อใครก็ตามที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ  แม้แต่แพทย์พยาบาล  เธอก็จะพยายามพูดถึงเรื่องนี้ตลอด  คนอื่นอาจไม่รู้สึกอะไร  อาจมองเป็นเรื่องของคนสติไม่ดี  ฟังไปงั้นๆ  บางคนมีอารมณ์ร่วม เออ ออห่อหมกกับเธอว่า ลูกเธอช่างอกตัญญูจริงๆ 

  วันเพ็ญ (นามสมมติ) เป็นคนไข้เบาหวานที่มารับบริการประจำที่โรงพยาบาล มาทุกครั้งเธอจะแต่งตัวสวยใส่กระโปรง ยาวบาน ทาปากแดง สวมแว่นตาดำ ที่เธอจะเอาไปเป็นที่คาดผม แทนการสวมใส่  มันคงดูไม่แปลกหากการแต่กายนี้เกิดกับหญิงวัยรุ่น  แต่สำหรับเธอนั้นในวัย 69 ปีนี่ทำให้เธอเป็นจุดสนใจของคนไข้คนอื่นๆแน่นอน ทุกครั้งที่มาเธอจะเฝ้ามานั่งด่าลูกของเธอให้ใครต่อใครฟังว่าลูกไม่ดูแลเธอ  ยกบ้านที่ดินให้แล้ว ก็ไม่ดูแลฉัน  นี่ก็ไม่เคยพามาหาหมอ

  ตอนแรกที่เธอมาเล่าให้ชลัญฟัง ก็อดตำหนิลูกของเธอไม่ได้ว่า  โห  อะไรว่ะทำกับแม่งี้ได้ไง  แย่จริงเลย  แต่ใจก็ยังคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวนี้    เป็นอยู่อย่างนี้มาประมาณ 3 ปีที่เห็นเธอ

  จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ก่อน  พี่ผู้ช่วย ซึ่งทำงานมานานก่อนที่ชลัญจะย้ายมาอยู่  เดินมาหาชลัญ แล้วพูดขึ้นว่า รำคาญ ป้าวันเพ็ญจริง เที่ยวด่าลูกให้ใครต่อใครฟัง นี่ไม่อยากจะยุ่งแล้วนะ แต่บ่อยเข้าเหลืออด  ชลัญก็เอ๊ะ  หูผึ่ง ด้วยความอยากรู้เรื่องของเธอ เพราะเป็นอะไรที่คาใจมานานแล้ว พี่ผู้ช่วยเล่าให้ฟังว่า  สมัยเป็นสาวบ้านป้าแกฐานะดี  แต่ป้าเป็นคนเกเร เที่ยวเตร่กินเหล้า  แล้วก็มีลูก   2  คน แต่คนละพ่อ  พอมีลูกแกคลอดเสร็จก็เอามาให้พี่สาวที่เป็นโสดเลี้ยง  ไม่เคยเลี้ยงดูแลลูกแกเลย แกก็สนุกสนานไปตามเรื่องของแก  เป็นผู้หญิงอย่างว่า  พอแก่ตัวป่วยไปไหนไม่ได้ก็ซมซานกลับมาอยู่บ้านพี่สาว  เหล้าก็ไม่เลิกกิน  แล้วก็ชอบมาพูดมาด่าว่าลูกเนรคุณ  พี่ก็ยังสงสัยว่าแกมีบุญคุณอะไรกับลูกให้ลูกเขาเนรคุณ  ก็แค่ทำให้เขาเกิดมา แบบไม่ตั้งใจเกิดซะด้วย  แล้วลูกที่ไหนมันจะไปรัก  แต่ลูกแกนี่ดูแลป้า  พี่สาวแก ที่เลี้ยงดูเขามานั้นดีมาก  มาโรงพยาบาลก็พามา  เงินทองก็ให้ใช้  เขาไม่เนรคุณอย่างที่แกเล่าหรอก  เขาก็ดูแลตามที่เขาทำได้  แต่ป้าแกไม่ปรับเลย เหล้าก็ไม่ยอมเลิก  เขาก็รำคาญเอาน่ะซิ  นี่เขาให้อยู่ด้วยก็บุญล่ะพี่ว่า ....

  ชลัญก็มาถึงบางอ้อว่า  อ้อแท้จริงแล้วมันมีประเด็น  ใช่เลยแค่การทำให้เขาเกิดโดยไม่ตั้งใจด้วยซ้ำ แถมยังไม่เคยดูแล แล้วจะมาเรียกร้องบุญคุณ  กับคนที่ไม่ได้ทำให้เขาเกิด แต่เลี้ยงดูเขาด้วยความรักจนเติบโตมาได้ ก็แน่ล่ะเขาต้องเลือกทดแทนคุณคนนั้นแน่นอน 

  ให้มาคิดต่อ เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อนมาเด็กหญิงวัยรุ่นแม่พามาตรวจการตั้งครรภ์  เพราะไม่มั่นใจลูกสาวเลย  อายุแค่ 14 ปี เที่ยวเตร่ไม่เรียนหนังสือ  ทั้งที่มีกำลังทรัพย์ที่จะเรียน  มีเพศสัมพันธ์กับชายหลายคน  จนชลัญอดถามไม่ได้ตอนให้คำปรึกษาว่า  หนูตอนนี้อายุแค่ 14 เอง  เอ..หากเราอายุมากขึ้นเราจะมีสามีมากี่คนเรารับได้หรือ  เด็กยักไหล่แบบไม่แยแสว่า  ก็คงมากโข  ชลัญล่ะอึ้งตอนนี้ชักอยากให้น้องคนนั้นมาดูตัวอย่างป้าคนนี้จังเลย  กว่าจะคิดได้มิสายไปแล้วหรือน้องเอ๊ย

ชลัญธร