หลาย ๆ ท่านอาจกำลังเตรียมตัวเข้าสู่อาเซียน โดยเฉพาะเรื่องการสื่อสารภาษาอังกฤษ เข้าคอร์สอบรมภาษาอังกฤษ บางครั้งยอมเสียเงินค่าคอร์สเป็นหมื่น ๆ เพื่อเพิ่มทักษะการใช้ภาษาอังกฤษของตนเอง

             แต่ในมุมมองของผู้เขียน สมัยที่ยังเป็นนักเรียน นักศึกษา วิชาที่ผู้เขียนสอบตกเป็นประจำและสม่ำเสมอคือวิชาภาษาอังกฤษ  เมื่อมาทำงานผู้เขียนพยายามจะเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมด้วยตนเอง โดยการซื้อหนังสือมาอ่าน แต่ประสบปัญหาคือ การสอนภาษาอังกฤษของประเทศไทยที่เน้นไวยากรณ์เป็นหลัก หันมาปรับกลยุทธ์โดยใช้วิธีท่องคำศัพท์ จับผสมปนเป จนพอจะสื่อสารกับชาวต่างประเทศได้บ้าง หวนกลับไปเริ่มเรียนไวยากรณ์อีกครั้ง กลับยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ จนถึงขั้นพูดไม่ออกเลย ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรวางไว้หน้า หลัง อะไรเป็นประธาน กริยา กรรม จึงทำให้ค้นพบว่าตนเองไม่เหมาะสำหรับการเรียนที่เน้นไวยากรณ์

              ปีกกล้าขาแข็ง เริ่ม Back packer ทั้ง ๆ ที่ ความรู้ภาษาอังกฤษแค่หางอึ่ง แต่ประสบการณ์ที่ได้จากต่างแดนช่างมากมายเสียเหลือเกิน นอกจากจะได้ท่องเที่ยว เห็นบ้านเมือง วิถีชีวิตของคนในต่างแดนแล้ว ยังทำให้ผู้เขียนนำความรู้ภาษาอังกฤษแค่หางอึ่ง มาสนทนากับผู้คนในต่างแดน ไปแต่ละประเทศสำเนียงภาษาอังกฤษก็ไม่เหมือนกันสักแห่ง 

              ผู้คนตามท้องถนนที่ผู้เขียนประสบพบเจอและได้สนทนาด้วย ล้วนแล้วแต่เป็นครูภาษาอังกฤษนอกห้องเรียนให้กับผู้เขียนได้เป็นอย่างดี และที่สำคัญคือ............ภาษาอังกฤษที่ใช้ในการสื่อสารนั้น ไม่ได้ยุ่งยากเหมือนการเขียนแบบเน้นไวยากรณ์สักนิดเดียว .............แค่เราสามารถรู้ศัพท์ว่าต้องการพูดอะไร ก็ทำให้เราสามารถแบกเป้เที่ยวในต่างแดนได้สบาย ๆ 

            ผู้เขียนรับรองค่ะว่า หากท่านผู้อ่านมีปัญหาเรื่องไวยากรณ์เหมือนผู้เขียน ลองนำวิธีการเน้นคำศัพท์ไปใช้เหมือนผู้เขียนดูซิค่ะ แล้วจะรู้ว่า ภาษาอังกฤษนั้น ใช้ง่าย ฟังง่าย เข้าใจง่าย กว่าภาษาไทยตั้งเยอะ ดูแค่อักษรในภาษาอังกฤษก็มีน้อยกว่าภาษาไทยตั้งเยอะ ไม่มี สระอิ สระอี สระอะ สระอา .ให้ปวดหัวด้วย