"คนเราพูดและฟังอยู่ทุกวันนะคะ แต่อาจจะขาดซึ่งการอ่านและการเขียนอย่างเป็นประจำค่ะ ซึ่งทักษะทั้งสองอย่างนี้เป็นทักษะพื้นฐานที่สำคัญต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตหรือการทำให้เป็นคนใฝ่รู้นั่นเองค่ะ อ่านมากแต่เขียนน้อย ก็ไม่เกิดการคิดวิเคราะห์อย่างมีวิจารณญาณค่ะ อ่านน้อยแต่เขียนมาก ความคิดที่ถ่ายทอดออกมาก็จะไม่ครบถ้วนสมบูรณ์และไม่เป็นปัจจุบันค่ะ"..จากบันทึกเริ่มต้นเขียนวันนี้เถิดนะคะของ อาจารย์จันทวรรณ ปิยะวัฒน์

เมื่อชุมชนใหญ่ขึ้น.... สมาชิกเขียนบันทึกมากขึ้น

..

ถือเป็นเรื่องดีมาก ๆ เลย.... ที่เราได้เห็นมองมุม ความคิดและวิธีการคิดของคน เห็นการแสดงออกซึ่งความคิดเห็นต่าง ๆ หลากหลาย...มากมาย


การได้อ่านบันทึก ที่มากมายเหล่านี้ ก่อให้เกิดมุมมองและโลกทัศน์กว้างขึ้น เกิดความรู้เกิดปัญญา เพิ่มขึ้น....เป็นเงาตามตัว

..

..


ข้าพเจ้า ไม่ได้คาดหวังอะไร มากไปกว่า...การได้รับรู้ว่า...สังคมเมืองไทยของเราไม่สิ้นไร้ไม้ตอก....ซะทีเดียว


สังคมเมืองไทยยังมีกลุ่มคนที่เป็นนักอ่านอยู่มากพอ ที่จะประกาศให้โลกรับรู้ว่า...คุณสบประมาทเมืองไทยของเรา ว่ามีนักอ่านที่น้อยนิด...ไม่ได้นะ



การเริ่มต้นจากชุมชนเล็ก ๆ แห่งนี้และอย่างน้อยการมีสิ่งจูงใจบางอย่างตอบแทนเล็ก ๆ บ้าง อาจเป็นปีละครั้ง ที่มอบเป็น banner ประกาศเกียรติคุณของการเป็นนักอ่านยอดเยี่ยมประจำปีของชุมชนแห่งนี้ หรือสิ่งจูงใจอื่นใด...ก็ได้


การเป็นนักอ่านที่ดี.... บางครั้งเราต้องแลกด้วยแรงจูงใจเช่นเดียวกันกับการเป็นนักเขียนบันทึกที่ดี... ก็น่าจะดีนะครับ


ขอขอบคุณ... พื้นที่ที่มอบให้ข้าพเจ้าแสดงจินตนาการและความคิดเห็นส่วนตัวของข้าพเจ้า..สู่สังคมประเทืองปัญญาแห่งนี้



แฮ๊ปปี้เบริด์เดย์ 8 ปี โกทูโนว์... นะคะ