สัปดาห์ที่สองของการเปิดภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2556 โรงเรียนลุมพลีชนูปถัมภ์ได้มีโอกาสต้อนรับคุณครูต่างชาติจากประเทศนิวซีแลนด์ จำนวน 1 ท่าน โดยทำการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 เพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้ภาษาอังกฤษจากเจ้าของภาษาโดยตรง

             ความน่าสนใจอยู่ตรงที่ในช่วงกลางวันคุณครูในโรงเรียนได้มีโอกาสแนะนำตัวเองเป็นภาษาอังกฤษบ้างเล็กน้อยเพื่อทักทายและฝึกภาษา ความสนุกสนานเกิดขึ้นในขณะที่ฉันได้มีโอกาสทักทายคุณครูโรซี่เป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งในตอนแรกก็คิดว่าคงไม่ต้องพูดอะไรมากแค่แนะนำชื่อและวิชาที่ตัวเองสอนเท่านั้น แต่ไม่ใช่อย่างที่คิดเลยเมื่อ ครูโรซี่คุยกับฉันต่อเกี่ยวกับการพูดภาษาไทย เธอบอกฉันว่า "ยากมาก" และการพูดภาษาอังกฤษของฉันที่บอกเธอไปว่า ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอพูดทุกอย่างแต่ไม่กล้าพูดและโต้ตอบแค่นั้น คุณครูโรซี่ยิ้มและตอบกลับมาว่า เธอก็ดีใจที่อย่างน้อยฉันก็เข้าใจเธอ

            ช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่ฉันและคุณครูโรซี่สนทนากัน เราสองคนแรกเปลี่ยนความรู้ต่าง ๆ มากมายทั้งเรื่องวัฒนธรรมของประเทศไทยกับประเทศนิวซีแลนด์ เรื่องอาหารการกิน เรื่องการเรียนการสอนในโรงเรียน ผ่านภาษาอังกฤษ (ที่ไม่ค่อยจะแข็งแรง) และภาษามือ หนึ่งคำถามที่ทำให้ฉันภูมิใจและตอบไปแบบไม่ต้องคิดนาน คือ "คุณเรียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เมื่อไร" คำตอบของฉันทำให้เธอตื่นเต้นและดีใจมาก "ประเทศไทยมีการสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนตั้งแต่ระดับอนุบาลไปจนถึงระดับอุดมศึกษา"  คุณครูโรซี่พูดถึงการเรียนภาษาอังกฤษในโรงเรียนว่าเป็นสิ่งที่ดีมาก โดยเฉพาะปัจจุบันนี้ประเทศไทยต้องก้าวไปสู่ประชาคมอาเซียน แต่สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือ การสอนให้เด็กกล้าแสดงออก กล้าคิดและกล้าพูด ไม่ต้องคำนึงถึงความถูกต้องของประโยค เพียงแค่เรารู้คำศัพท์และความหมาย เพียงแค่นี้เราก็สื่อสารกันได้เข้าใจแล้ว

            อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกภูมิใจในความเป็นคนไทย และเป็นครูสอนภาษาไทย คือ การได้สอนชาวต่างชาติพูดภาษาไทยนอกเหนือจากคำว่า "สวัสดีครับ" และ "สวัสดีค่ะ" คำไทยที่ทำให้คุณครูโรซีมีความสุขและยิ้มได้ คือ "ช้าง" เธอออกเสียงได้ชัดมากทั้งพยัญชนะ สระ และเสียงวรรณยุกต์ ยิ่งเมื่อฉันบอกว่า "ช้าง it mean is elephant" เธอหัวเราะชอบใจใหญ่ เพราะเป็นสัตว์ที่เธอชอบและรักมากนั่นเอง

             ถึงแม้ว่าตลอดการสนทนาระหว่างฉันกับคุณครูโรซี่จะใช้ภาษาอังกฤษและภาษามือในการพูดคุยแล้ว ฉันยังเรียนรู้ว่าอีกสิ่งหนึ่งที่จะขาดเสียไม่ได้เลย คือ "ความกล้าแสดงออก" ภาษาอังกฤษสำหรับฉันจึงไม่ยากอย่างที่คิดเลย