สืบเนื่องมาจากการเรียนในระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ตั้งปีพ.ศ.2544 ครูอ้อยเล็กเรียนแบบว่าเรื่อยๆมาเรียง เวลาที่จะอุทิศให้เวลาเรียนก็แวะออกข้างทาง ฝึกเด็กประกวดแข่งขัน ผลิตสื่อแข่งขัน ฯลฯ ซึ่งเป็นที่เพลิดเพลินมาก จนใกล้หมดอายุความของการเป็นนักศึกษา 2544-2551ในปี 2552 จึงสมัครต่อเข้าไปเรียนใหม่โดยการโอนหน่วยกิจที่มีผลการเรียนดีไป และลงเรียนใหม่ในตัวที่มีผลการเรียนเป็นC ในปีพศ.2554 จึงจบหลักสูตร ในปี 56 ได้รับทุกอย่างที่เป็นเอกสารการจบครบถ้วนบริบูรณ์


การเรียนแบบมาราธอนนี้เอง อยู่ในสายตาพ่อแม่เสมอ ท่านมักให้กำลังใจเสมอ ท่านว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำคือต้องจบอย่าทิ้งไปเพราะอดทนคือจบ ถ้าไม่ก็คือไม่มันก็จะเสียเวลาไปเปล่าๆทั้งเงินทองและเวลา 


อีกทั้งแรงใจจากเพื่อนรัก เพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนร่วมงาน ผู้บังคับบัญชา ครูอาจารย์ อ้อยเล็กจึงมุมานะกัดฟันด้วยความช่วยเหลือของทุกฝ่าย นำความปลื้มปิติมาสู่พ่อแม่อย่างที่เราคนเป็นลูกก็ไม่นึกฝันว่าท่านจะปลื้มใจ มีความสุข ถึงกับจัดงานฉลองให้กันเลยทีเดียวเชียว ทำให้รู้สึกว่า เออเน๊าะคนเป็นพ่อแม่ ไม่ว่าเราจะอายุเท่าไหน ในสายตาท่านเราก็ยังเป็นเด็กเล็กๆที่ทำได้สำเร็จแล้ว ท่านจะต้องเป็บหยิบยื่นรางวัล เพื่อเป็นกำลังใจให้เสมอ


ขอบพระคุณพ่อกับแม่มากๆค่ะ