เรียนพระว่า “ทุกวันมันลำบาก

ทำตัวยากมากเรื่องการเมืองยุ่ง

คอยยุแยงแบ่งฝั่งให้นังนุง

ทั้งชาวบ้านชาวกรุงมุ่งเข้ามา”


พระถามพลัน “มันเป็นเช่นใดเล่า”

ฉันบอกกล่าวเล่าความตามประสา

ท่านนิ่งตรองมองเหตุด้วยเมตตา

เทศนากัณฑ์ใหญ่ให้ฉันฟัง


“มันเป็นเรืองชั่วดีใช่สีเสื้อ

จงอย่าเบื่อเรื่องนี้เป็นที่หวัง

การเมืองดีไม่ได้บ้านใกล้พัง”

ฉันก็ยังเหมือนเมาไม่เข้าใจ


“เขาว่าผมบ่ายเบี่ยงลำเอียงนัก”

พระท่านทักมาว่า “น่าสงสัย

เอาดีชั่วมาวัดขจัดภัย

จึงห่างไปไกลคำว่าลำเอียง”


“เขาว่าผมนั่นหนาบ้าการเมือง”

“มันเป็นเรื่องสาธกควรถกเถียง

เงินของเราเราล้วนควรไล่เรียง

ให้พอเพียงพอดีมีคุณจริง


วางการเมืองบ่นบ่าพวกห้าร้อย

พวกเขาคอยซ่อนซุกไปทุกสิ่ง

ยุงให้คนแยกฝั่งให้ชังชิง

แล้วก็ยิ่งแยบยลหากลโกง”