สมัยก่อนต้นไม้ที่อยู่่ขึ้นริมทางมักจะเป็นที่ๆผู้คนได้อาศัยร่มเงาหยุดพักผ่อนพอหายเหนื่อย หรือบางครั้งได้หยุดกินข้าวห่อหรือดื่มน้ำจากจากกระบอกไม้ไผ่ที่สะพายหลังมา บางทีอาจเป็นที่งีบหลับสักงีบเพื่อเอาแรง

                 

 ย้อนหลังไปประมาณ 30 ปีสมัยที่ครูดาหลาเป็นครูใหม่ที่

โรงเรียนวัดขี้เหล็กแห่งนี้ ภูมิประเทศบริเวณนี้ยังไม่เจริญมี

ความกันดารแห้งแล้ง ถนนเต็มไปด้วยฝุ่น นานๆจะมีรถยนต์

แล่นผ่านและทิ้งฝุ่นตลบไว้เบื้องหล้ง ผู้คนยากจน การสัญจร

ไปมาอาศัยการเดินเท้าเป็นหลัก 

                     

                 สมัยที่ครูดาหลายังเป็นนักเรียนชั้นประถม การพา

คนเจ็บป่วยไปโรงพยาบาลต้องใช้แคร่หามและเดินเท้าไป 

ถึงร่มไม้ใหญ่ริมทางก็ได้อาศัยหยุดพักหายเหนื่อย บางครั้งก็

เป็นที่พักกินข้าวห่อและดื่มน้ำในกระบอกที่สะพายติดตัวมา 

เพื่่่อจะได้มีแรงเดินทางต่อไปยังจุดหมายปลายทาง

  1.                                       

       ปัจจุบันนี้บ้านเมืองเจริญขึ้น พื้นที่ในหมู่บ้านนี้กลายเป็น

นิคมอุตสาหกรรมภาคเหนือ ถนนไม่มีคนเดิน การจราจรเร่ง

รีบเพื่อให้ทันเวลาทำงาน ต้นไม้ข้างทางกลายเป็นที่กีดขวาง

การจราจร ต้นโพธิ์ใหญ่ที่อยู่ริมถนนข้างวัดหน้าโรงเรียนก็

กลายเป็นต้นไม้ที่ทำให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองต้องปรึกษากัน

เพื่อจะหาทางขยายถนน 

                                         

                             


        ในที่สุดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 เจ้าหน้าที่ก็ติดป้าย

ประกาศว่าจะทำการย้ายต้นโพธิ์ใหญ่ต้นนี้ไปไว้ที่วัดดอนจั่น 

จ.เชียงใหม่ มีการทำพิธีบวงสรวง และตัดกิ่งไม้ มีเจ้าหน้าที่

และประชาชนให้ความสนใจเพราะเป็นต้นไม้คู่บ้านขี้เหล็กมา

หลายชั่วอายุคน

      


                           

 เมื่อรู้ว่าต้นโพธิ์จะถูกย้ายไปจึงเกิดความผูกพันมีการขอใบ

โพธิ์มาเก็บไว้บูชา และเป็นที่ระลึก มีคนมาถ่ายภาพต้นโพธิ์ 


และการตัดกิ่งต้นโพธิ์ใหญ่เป็นเรื่องที่น่าพรั่นพรึง

คงคิดว่าจะไม่ได้เห็นต้นโพธิ์ต้นนี้อีก และหลายคนบอกว่าจะ

ตามไปเยี่ยมต้นโพธิ์ที่วัดดอนจั่น



          เวลาผ่านไปหลายเดือนจนเดี๋ยวนี้มีการทำทางระบายน้ำแล้วต้นโพธิ์ยังคงอยู่กับเรา ตอนสงกรานต์คณะครูได้ไปดำหัวกำนันผู้ใหญ่บ้านมีการถามกันถึงเรื่องนี้ ก็ได้ความว่าทางแขวงการทางก็มอบหมายให้ผู้รับเหมาว่าอะไรที่อยู่ในเขตของกรมทางหลวงก็ให้จัดการได้เลย  แต่เวลาผ่านไปต้นโพธิ์ต้นนี้ยังอยู่กับเรา


              ตั้งแต่วันเปิดภาคเรียนวันแรกที่ถึงแม้จะต้องขับรถอย่างระมัดระวังทั้งฝุ่นละอองและทางข้ามที่ขรุขระ ถนนเข้าโรงเรียนด้านหน้ายังใช้ไม่ได้

                         

              


 แต่เมื่อเห็นต้นโพธิ์ต้นใหญ่ยังอยู่กับเราก็โล่งใจ 

ดังภาษิตโบราณบอกว่าอบอุ่นเหมือนมีญาติผู้ใหญ่คอยดูแล

เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูกหลาน