กว่า ๖ ปีกับการเป็นส่วนหนึ่งอันน้อยนิดใน G2K  หลายบันทึกที่สร้าง  หลายอนุทินที่เก็บ และหลากหลายความคิดเห็นที่เสนอไป รวมถึงน้ำใจมากมายที่ได้รับจากสังคมแห่งนี้ นับเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ผมได้พบเจอใน Social Network ที่เรียกว่า GotoKnow ...

ระยะเวลากว่าครึ่งทศวรรษที่ผ่านไป มีบางช่วงเวลาที่เหินห่างกัน แล้วก็กลับมาอยู่ในกระแสสังคมนี้ต่อไปอีกแบบไม่รู้เบื่อ ไม่เบื่อที่จะเสพหาข้อมูลอันทรงคุณค่า ไม่เบื่อที่จะดื่มด่ำน้ำใจที่ได้รับ ไม่เบื่อที่จะตั้งใจบันทึกสิ่งดี ๆ ที่เป็นตัวตนของตัวเองไว้ให้ใคร ๆ หลายคนได้อ่าน และแล้ววันนี้ ก็มีความรู้สึกดี ๆ เกิดขึ้นกับตัวเอง และ G2K อีกครั้ง

จะไม่ให้รู้สึกดีได้อย่างไร ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมทั้งโฆษณา ประชาสัมพันธ์ พยายามจะนำเพื่อน ๆ ในที่ทำงาน และคนใกล้ตัวให้รู้จัก G2K ทั้งนำเสนอบทความในวารสารของหน่วยงาน และที่สำคัญ ก็เข้ามาบันทึกเรื่องราวและเผยแพร่ให้ทุกคนได้อ่าน ได้เห็น ทำเป็นตัวอย่าง แต่...  เหมือนจะไม่ค่อยมีใครสนใจใคร่รู้ อยากดู อยากทำ ... 

แต่วันนี้... พี่ที่สำนักการศึกษา  ที่ทำงานใหม่ของผม สนใจใคร่รู้ว่า ผมทำได้อย่างไร ที่สามารถบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ลงในเน็ตแล้วเผยแพร่ให้ใคร ๆ ได้อ่าน  และตอนที่ผมบอกว่าผมบันทึกใจ GotoKnow  เขาก็แสดงความสนใจใคร่เรียนรู้ อยากเข้าร่วม และอยากบันทึกบ้าง เพราะเคยเห็นเพื่อนเขาเข้าใช้งาน แต่ก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย...

ความรู้สึกผม แค่เขามีความสนใจ ผมก็ดีใจแทบแย่ เลยสัญญากับเขาว่า ว่างเมื่อไหร่เจอกัน จะทั้งสอน ทั้งแนะ ทั้งนำ ให้เขาสามารถเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในสังคมแห่งนี้ให้ได้เลย ผมสัญญา...   อย่างน้อย ความตั้งใจของผมก็มีประกายความน่าสนใจให้เพื่อน ๆ บ้างแล้ว และสักวัน พวกเราคงจะเติบโต เรียนรู้ และเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ และแบ่งปันที่เติบโตไปด้วยกันแน่ ๆ 

จะว่าไปแล้ว ถึงวันนี้ ผมยังคงคิดถึง เมื่อครั้งที่มีโอกาสไปร่วมสัมมนาที่หาดใหญ่ และยังจำภาพบรรยากาศได้ไม่ลืมเลยนะ  ยังคงมีความภาคภูมิใจกับเสื้อโปโลสีฟ้าตัวสวยที่ใส่เมื่อไหร่ก็ภูมิใจและอุ่นใจทุกครั้ง  ยังคงคิดถึงมิตรภาพดี ๆ  จากพี่ ๆ ที่ไปร่วมงานไม่จืดจาง ขอบคุณทุกคนใน GotoKnow  ขอบคุณตัวเองที่ทำตัวให้รู้จัก GotoKnow จริง ๆ