คำว่า “น่ารัก” ของคุณลุง... มันชื่นใจซะยิ่งกว่ารางวัลใด ๆ ในชีวิตการทำงาน

 

วันนี้ช่วงเช้า ผู้เขียนนำเครื่องเล่น mp 3 ที่นำไปชาร์ทในวันหยุดกลับลงมาไว้ใช้ในห้องผ่าตัด...

ผู้ป่วยสูงอายุนอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียงผ่าตัด น้องกำลังง่วนติด monitor อยู่ข้าง ๆ 

ผู้เขียนจึงเอ่ยปากทักทายน้องและผู้ป่วย

“สวัสดีค่ะ คุณลุง เป็นไงบ้างคะ”

“... หนาวครับ...”


แอร์ในห้องผ่าตัดห้องนี้เย็นมากๆ... ผู้เขียนจึงช่วยเปิดเครื่องเป่าลมอุ่นให้ผู้ป่วย และขอร้องให้พยาบาลห้องผ่าตัดปรับอุณหภูมิที่ต่ำกว่าที่ควรให้อุ่นขึ้น (ปกติจะรักษาอุณหภูมิห้องผ่าตัดตามมาตรฐานให้อยู่ราว 20-28 องศาเซลเซียส)

"เย็นเกินไป เดี๋ยวผู้สูงอายุ arrythmia" ผู้เขียนกล่าวโน้มน้าวให้น้องเห็นความสำคัญ น้องปรับแอร์ให้อุ่นขึ้น

ผู้เขียนหันไปเก็บ mp3 หันมาอีกครั้ง สายท่อลมอุ่นออกไปอยู่นอกตัวคุณลุง เข้าใจว่าคงเคลื่อนไปขณะน้องติดอุปกรณ์ ผู้เขียนนำกลับมาไว้บนตัวคุณลุงแล้วห่อผ้ามิดชิดขึ้น

แม้ไม่ใช่ผู้ป่วยในความรับผิดชอบโดยตรง แต่อดไม่ได้... เลยถามคุณลุงว่า โดยปกติแล้วชอบฟังเพลงหรือไม่ เพลงประเภทใด (โดยทั่วไป หากเป็นผู้ป่วยในความรับผิดชอบของผู้เขียนจริงๆ มักจะมีการเตรียมให้และรับทราบข้อมูลเกี่ยวกับการฉีดยาชาเข้าไขสัหลังและการฟังเพลงไว้ก่อน)

คุณลุงเงียบไปพักหนึ่ง ผู้เขียนจึงอธิบายขั้นตอนการใช้ดนตรีคลายความกังวลขณะผ่าตัดว่า การฟังเพลงขณะผ่าตัดเป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่ลดการเผชิญความเครียดได้ในผู้ที่ชอบฟังเพลง แต่หากไม่ชอบเพลงก็จะไม่จัดให้ 

สีหน้าคุณลุงดูดีขึ้นแล้วบอกว่า

“ผมชอบเพลงเก่า ๆ ครับ...”

“เพลงประเภทไหนคะ สุนทราภรณ์มั้ยคะ?”

“ถ้าถามว่าชอบ... ผมชอบของชรินทร์ ครับ”

“โอ...หนูไม่ได้เตรียมไว้ แต่เดี๋ยวจะลองหาดูนะคะ”



ผู้เขียนกลับออกมาโหลดเพลงของคุณชรินทร์ นันทนาคร 

พยายามเลือกเพลงที่ต้องการ พบเพลงคู่ของคุณชรินทร์กับคุณอรวีด้วย เป็นเพลงเต้นรำ ฟังแล้วรู้สึกไพเราะดีจัง แต่เกรงว่าคุณลุงจะไม่ชอบนักร้องผู้หญิงเลยไม่ได้เลือกให้

เลือกได้ราว 8 เพลง หัวหน้าวิสัญญีพยาบาลตามให้เข้าประชุมสรุปประเด็นที่สภาการพยาบาลเข้าเยี่ยม

“...เดี๋ยวนะ รอแป๊บ กำลังหาเพลงให้คนไข้...”

ได้เพลงราว 12 เพลง แล้วต้องตัดใจเพราะมีอีกภารกิจหนึ่งที่สำคัญคอยอยู่ ทั้ง ๆ ที่อยากหาเพลงต่อ



กลับลงไปในห้องผ่าตัด พบแพทย์ผ่าตัดกำลังทายาฆ่าเชื้อบริเวณเข่า ผู้เขียนทักทายอาจารย์แพทย์ผ่าตัด อาจารย์ปูผ้าผ่าตัดแล้วเตรียมวัดตำแหน่งเพื่อลงมีดผ่าตัดภายหลังการทดสอบการออกฤทธิ์ของยาชาซ้ำ ยาชาน่าจะออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว

คุณลุงถูกผ้าโพกศีรษะปิดตา  ผู้เขียนขออนุญาตเปิดผ้าที่ปิดตาออก พร้อมกับแนะนำคุณลุงเรื่องเพลง เปิดเพลงให้ฟัง และทดสอบความดังของเสียงเพลงที่เหมาะสม

"หมอผ่าหรือยังครับ"

"กำลังจะเริ่มผ่าพอดีค่ะ ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยนะคะ มีคนเฝ้าช่วยเหลือคุณลุงตลอดเวลา ถ้าง่วงนอนก็หลับได้เลย..."


(ภาพนี้เป็นภาพเก่าค่ะ ไม่ใช่ภาพของคุณลุงวันนี้ แต่นำมาแสดงให้เห็นภาพอุปกรณ์ที่ใช้ค่ะ)


จากการพูดคุยช่วงสั้น ๆ ทำให้ทราบว่า คุณลุงเป็นข้าราชการบำนาญ

“ทายซิ ผมอายุเท่าไหร่?”

“81 ปีค่ะ”

“ครับ 82... ผมเป็นสมาชิกชมรมข้าราชการบำนาญ สอนลีลาศ... นี่แหละครับ หมอบอกว่าใช้งานมาก เข่าเลยเสื่อม…^_^”

“อายุคุณลุงเท่าคุณพ่อหนูเลยค่ะ หนูหาเพลงให้คุณลุงได้สัก 11-12 เพลงนะคะ ฟังได้ราวครึ่งชั่วโมง”

“ไม่เป็นไรครับ”

 “หากอยากฟังซ้ำหรือต้องการเปลี่ยนเพลงสามารถบอกผู้เฝ้าได้ค่ะ... ในเครื่องมีเพลงอื่นอีก”

“สุนทราภรณ์ก็ฟังได้ครับ”      


ผู้เขียนขอตัวเพื่อออกมาประชุม


“...น่ารักจัง...” คุณลุงเอ่ยปากในช่วงสุดท้ายของการพูดคุยทั้งที่ไม่ได้เห็นหน้าผู้เขียนชัดเจนซะด้วยซ้ำ


ผู้เขียนรู้สึกได้ถึงความหมายของคำว่า “น่ารัก” ของคุณลุง... มันชื่นใจซะยิ่งกว่ารางวัลใด ๆ ในชีวิตการทำงานค่ะ

(ถ้าไม่เข้าใจผิด คิดไปเอง ว่าคุณลุงชมเครื่อง mp3 เล็กน่ารัก มิใช่ชมว่าผู้เขียนน่ารัก...อิ อิ)

ขอบคุณนะคะ


(ขอขอบคุณ การ์ตูนดุ๊กดิ๊ก http://www.oknation.net/blog/kimiko168/2008/08/28/entry-1 ที่ทำให้บันทึกนี้น่าอ่านมากขึ้นค่ะ)