สายตัวแทบขาด ตอน 1


จะทำอะไรซักอย่างต้องทำให้มันสุดๆ

ในช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา ในหนึ่งเดือนแรกของการปิดเทอม

ฉันได้มีความคิดที่จะอยากจะทำงานหาเงินขึ้นมา จึงได้ลองไปสมัครงานแถวๆที่ลำพูนมา

เป็นงานในย่านนิคมอุตสาหกรรม แต่สมัครยากมากเพราะทางบริษัทเขาไม่เอาเด็กทำงานพาร์ทไทม์

เลยตัดสินใจไปสมัครแถวนอกเมืองลำพูน เป็นโรงงานผลิตอาหารส่งนอกที่หนึ่ง ก็ได้ทำที่ตรงนั้น

ตอนไปสมัครแอบมีสิ่งทำให้ตกใจเล็กน้อย เพราะมีป้าคนหนึ่งมาพูดว่า

 "อยู่นานๆนะอย่ามาวันเดียวแล้วลาออกเหมือนเด็กคนเมื่อวานล่ะ"

ก็ทำให้เราฉุกคิดขึ้นมางานจะออกมาเป็นแบบไหน เริ่มเกิดอาการกลัวนิดๆ 

แต่เรื่องเงินนะมาก่อนอะไรก็ทำหมดแหละ

วันเเรกของการทำงาน เป็นงานที่ต้องยืน 3-4 ชั่วโมงติดกัน กลับมาถึงหอก็ประมาณตี 2 

อาการปวดเริ่มรุมเร้าจนต้องเอนตัวนอนไม่อาบน้ำมันแล้ว ตื่นอีกที ก็บ่ายสองโมง

ลุกขึ้นมาอาบน้ำ กินมาม่า ขอย้ำมาม่า เนื่องจากเป็นพื้นที่นอกเมือง ตลาดก็ไม่มี

แต่ก็มีร้านอาหารเยอะนะ แต่มาเพื่อหาเงิน ก็ต้องประหยัดเงินสิ แล้วก็มีร้านขายของ

ที่ไปรับซื้ออาหารสุกมาขายด้วย แต่เนื่องจากเวลาที่ฉันตื่นนั้น อาหารมันหมดไปแล้ว

แล้วก็ออกไปทำงานตอนบ่ายสามโมง กินข้าวอีกทีตอน สองทุ่ม วันนึงกินข้าวสองคาบ

เหนื่อยมาก เริ่มรู้แล้ว คำว่า เหนื่อยสายตัวแทบขาดเป็นยังไง แต่พอทำนานๆไปก็เริ่มชิน

การทำอะไรซักอย่างให้มันสำเร็จนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

หมายเลขบันทึก: 534608เขียนเมื่อ 2 พฤษภาคม 2013 18:21 น. ()แก้ไขเมื่อ 2 พฤษภาคม 2013 18:21 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (4)

นี่แหละชีวิต สู้ๆ ค่ะ

ขอบคุณค่ะคุณครู

Wasawat Deemarn

เมื่อเราเริ่มต้นคิดที่จะทำแล้วเราก็ต้องสู้ให้มันถึงที่สุดตามกำลังที่เรามีค่ะ

ขอบคุณค่ะคุณ
tuknarak

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ดิฉันจะพยายามให้เต็มที่ค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี