ความคิดอิสระ


เพื่อนใจ ---
ฝันทำไมถึงทุ่งหญ้าสุดตาโพ้น
ฝันทำไมถึงรวงโรจน์อันโชติโชน
ฝันทำไมถึงไม้โอนโยนกิ่งไำกว

เขียนทำไมถึงอรุณอันอุ่นอก
เขียนทำไมถึงนกผกไถล
เขียนทำไมถึงลีลาผกาไพร
เขียนทำไมถึงธาราซ่าซ่าเย็น

นาครธรรมล้ำเลื่องรุ่งเรืองกว่า
เพียงเธอกล้าวาดวางอย่างเราเห็น
ปราสาทแก้วแวววรรณกลางจันทร์เพ็ญ
กับตึกเด่นโดดฟ้าท้าพระพาย

อุทยานปานชะลอมาล่อหล้า
จากฟากฟ้าสุดซึ้งตรึงตาหลาย
ผกาเพ้อเผยอดอกออกเรียงราย
กลีบกระจายเกลื่อนหอมย้อมปถพี

ขอบใจ ---
ที่ห่วงใยดื้อดึงมาถึงนี่
นาครธรรมล้ำเลื่องเรืองรูจี
เห็นไม่มีวันซึ้งเข้าถึงกัน

อันความคิดอิสระใคร่ผละโผน
กระเจิงใจจากกรอบและขอบขัณฑ์
สู่ทุ่งกว้างกลางแจ้งแสงตะวัน
บ่มความฝันเฟื่องฟ่องละล่องไกล

ลมพัดผ่านหวานหวิวละลิ่วลิบ
ดังได้จิบอมฤตสนิทใส
จินตนาการคล้อยเลื่อนลอยไป
แมกเมฆมุ่นอุ่นละไมในฟ้าคราม

อิสรภาพวาบวิไลกว่าใดอื่น
สุดจะฝืนมอบไปให้ใครหยาม
ถึงยากดีมีจนใช่ฅนทราม
ยอมกราบงามขายงานวิญญาณตน


(๒๔๙๓)


........................................................................................................................................................


ถึงแม้ กวีนิพนธ์บทนี้จะถูกเขียนขึ้นในปี พ.ศ.๒๔๙๓
แต่มันยังคงความทันสมัยจนถึงปัจจุบันอย่างไม่น่าเชื่อ

เรายังคงต้องการ "อิสรภาพทางความคิด" เช่นเดิม

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...


........................................................................................................................................................

ขอบคุณกวีนิพนธ์...


อุชเชนี (นามแฝง).  ขอบฟ้าขลิบทอง.  พิมพ์ครั้งที่ ๒.  กรุงเทพฯ : ผีเสื้อ, ๒๕๔๔.