เช้าวันนี้ตั้งใจว่าจะไปทำงาน เพราะมีการวางแผนกันว่าจะทำการเจนบิล เผื่อไว้ในการปิดตัวเลขในวันจันทรที่จะถึงนี้ นั่นจะทำให้งานเบาบางลง

   ขับรถออกจากบ้าน ก็เกิดอาการคลื่นไส้ จนเกือบจะอาเจียน จนลูกสาวที่นั่งข้างถามว่าเป็นอะไร ก็เป็นธรรมดาหลังฉีดยามักจะมีอาการ โอ็กอ็าก เสมอ บอกลูกไปว่า

...ไม่เป็นไร เดี่ยวมันก็หาย

   ทำให้คิดให้กำลังใจตัวเองว่า วันนี้เป็นอีกวันที่จะต้องตามสติตัวเองให้ทัน ทุกครั้งที่คลื่นไส้ ก็เรียกสติ ที่เผลอไปจากใจกาย ให้กลับมา

   ถึงที่ทำงานหลังกินข้าวเช้า คลำหายาในกระเป๋ากางเกงไม่เจอ จึงนึกขึ้นได้ว่าลืมยามากิน(อีกแล้ว)

... แต่ไม่เป็นไร เดี่ยวค่อยกลับไปกินตอนกลับบ้านก็ได้

   บิลเจนออกมาได้น้อยกว่าที่คาดไว้ ระหว่างที่เดินไปมารู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้อีกครั้ง มีคนถามว่า พี่เป็นอะไรหรือเปล่า ก็บอกเขาไปว่า

...ไม่เป็นอะไรมากหรอก เดี่ยวมันก็ดีขึ้น

   ช่วงสายฝนตกลงมาอย่างหนัก หลายคนส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ ที่สายฝนจะได้ช่วยคลายความร้อน ที่แผดเผ่าจนร้อนอบอ้าวมาหลายวัน

   ตัดสินใจว่า ครึ่งวันจะเลิกงานกลับบ้าน ส่วนหนึ่งก็เพราะงานไม่เยอะมากมาย ครึ่งวันก็น่าจะทำเสร็จกัน อีกอย่างก็จะได้กลับไปกินยา และอาจจะพักผ่อนให้อาการปวดหัว และคลื่นไส้ ได้ทุเลาลงบ้าง

   แต่ถึงมันจะไม่หายก็ตาม ก็ถือเสียว่า

...ไม่เป็นไร ให้รู้ทันมันก็พอว่า

...เป็นของมันเช่นนั้นเอง

...........................

    พ.แจ่มจำรัส

27 เมษายน 2556