<p>ในวันใหม่ก่อนรุ่งสางได้นำหลักธรรมมาทบทวนเพื่อใช้เป็นแนวทางบอกต่อตามอารมณ์ที่มีบรรยากาศเงียบสงบก่อนจะมีเสียงนกร้องอ๊อด ๆ แบบยังไม่ตื่นดีจนมีเสียงสรรพสิ่งดังขึ้นมารอบข้างระหว่างพิจารณาหาความจริงตามธรรมชาตินี้</p>
โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าโลกนี้คือตัวตนของเราเอง และธรรมะที่รักษาโลกหรือคุ้มครองโลกนี้เพื่อไม่ให้เดือดร้อน เพื่อไม่ให้วุ่นวายจิตใจ และเพื่อให้โลกนี้มีความเป็นระเบียบเรียบร้อยคือความละอายแก่จิตใจตนเองต่อการทำความชั่ว และความเกรงกลัวต่อบาปกรรมที่จะตามติดตนนั้น
สำหรับหลักการดำเนินชีวิตของชาวบ้าน ควรมีหลักธรรมสี่ข้อนี้คือ
1 . ต้องมีความซื่อตรงมีความจริงใจต่อกันและกัน ดังคำกลอนนิรนามว่า...
ซื่อตรงคงเส้นวาลั่นวาจาไว้อย่างไร รักษาคำพูดให้เขาเชื่อถือคือคนจริง นับว่ามีสัจจะเป็นธรรมะประเสริฐยิ่ง อาภรณ์ที่เพริศพริ้งไม่งามเท่าสัจจาภรณ์
2 . ต้องมีการฝึกหัดดัดนิสัยควบคุมจิตใจตนเองแก้ไขข้อบกพร่องและปรับปรุงตนให้เจริญก้าวหน้าไปด้วยสติและปัญญาสัมมาปฏิบัติ
3 . ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานด้วยความขยันอดทนโดยทำงานอย่างไม่ท้อถอยถอดใจอะไรง่าย ๆ
4 . ต้องเป็นคนใจกว้างดุจดังทะเลมหาสมุทร ไม่เอาความคิดเห็นของตนเองเป็นใหญ่ ไม่คับแคบไม่เห็นแก่ตน แต่เห็นตนแก่ได้ด้วยการมองมาจากตาในหรือดวงตาแห่งปัญญา
คนใดรักษาธรรม ธรรมก็รักษาคนนั้น
</span>
