“เธอเปลี่ยนไป”

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยตั้งใจเรียน สอบได้ที่ 1ตลอดทุกปี เป็นเด็กดีที่อาจารย์ทุกคนรัก ขยัน เอาการ เอางาน แต่หลังจากที่เธอเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่4 ใครๆๆก็บอกว่าเธอเปลี่ยนไปรวมทั้งตัวของเธอเอง เธอกลายเป็นเด็กที่ดื้อ ขี้เกียจ  ไม่ค่อยตั้งใจเรียน โดดเรียนทุกครั้งเมื่อมีโอกาส เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน  ที่พูดมาทั้งหมดก็คือตัวเราเอง เราไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เราไม่ตั้งใจเรียนเหมือนเมื่อก่อน  ในทุกครั้งที่เข้าเรียนมันรู้สึกว่าไม่อยากเรียนน่าเบื่อไปหมด ยิ่งอาจารย์คนไหนที่เคยสอนเราตอน ม.ต้น แล้วมาสอนเราตอนม.ปลาย เรายิ่งรู้สึกไม่อยากเรียนด้วยเพราะอาจารย์มักจะประจานเราให้เพื่อนฟังเสมอว่าเราเปลี่ยนไปอย่างนู้นเปลี่ยนไปอย่างงนี้  เราทนฟังคำที่อาจารย์ว่าเรามาตลอด จนบางทีเราเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ทำตัวไม่ดี เราพยายามเปลี่ยนนิสัยมาตลอดแต่เราก็ทำไม่ได้มันรู้สึกว่าจะกลับไปขยันเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเราก็ไม่รู้ว่าทำไม ยิ่งพอมาตอน ม.6 แม่เราย้ายมาสอนที่โรงเรียนที่เราเรียน เรายิ่งโดนคำดูถูก คำติเตียนมากมาย จนบางครั้งเราโดนดุโดนว่าจนแอบมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว แต่ไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่โดน ทำไมอะ ทำไม!!ต้องมาว่าถึงแม่เราด้วย “ขนาดลูกตัวเองยังสอนไม่ได้ แล้วจะมาสอนลูกคนอื่นได้ยังไง” บอกตรงๆนะเราเกลียดคำนี้มากเลย เราไม่รู้หรอกว่าแม่เราเสียใจกับคำพูดนี้แค่ไหนแต่แม่เราบอกกับเราเสมอว่า “แม่รู้ดีว่าลูกของแม่เป็นยังไง แม่ไม่แคร์คำพูดคนอื่นหรอก อย่าคิดมาก”  เราไม่รู้หรอกนะทำไมเราทำตัวยังนี้แต่แม่ไม่เคยว่าเราซักคำเลย ไม่เคยเลยจิงๆ  ตั้งแต่เราได้ยินคำนั้นเราบอกกับแม่เสมอว่า “ถึงหนูจะเป็นคนอย่างนี้แต่เชื่อซิหนูต้องได้ดีให้ได้ เพื่อแม่นะ” เราไม่สนใจคำดูถูกของใครเราคิดว่าเราทำดีที่สุดแล้วในทุกวันนี้  วันประกาศผลสอบมาถึง เราสอบติดพยาบาลที่ “วิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า”เราทำได้ เราทำให้พ่อแม่ภูมิใจ เราทำให้คนเหล่านั้นลบคำสบประมาททั้งหมดไปได้