ครึ่งวันเสาร์  และ วันอาทิตย์  ที่ผ่านมา  กินโจ๊กสำเร็จไปซองเดียว จันทร์สายวันนี้ชักหิวหน่อยๆ  เดี๋ยวค่อยว่ากันก็แล้วกัน 

พอหิวขึ้นมาเลยทำให้นึกขึ้นได้ ว่าวันอาทิตย์ก่อนมีวาทะกับน้องสาว  ในระหว่างไปกินอาหารที่ร้านญวน  .... เธอว่าก๋วยเตี๋ยวที่เธอกำลังจะสั่งกิน (ตามรูป) นี้คือ เฝอ  พอคนเสริฟมา  แกก็ยืนยันว่านี่คือ   เฝอ 

 แต่ผมถียงแบบสองรุมหนึ่งว่า ไม่ใช่  แบบนี้คนไทยเขาเรียก ก๋วยจั้บญวน  ส่วนเฝออีกอย่าง 

เฝอ นั้นว่าไปแล้ว ก็เหมือนกับก๋วยเตี๋ยวเนื้อเส้นหมี่ไทยเกือบทุกประการ   ผมกินครั้งแรกที่ตลาดญวน ณ เมือง Toronto  ครั้งที่สองที่บ่อแก้ว ฝั่งลาว ตรงข้าม อ. เชียงของ  ครั้งที่สามที่ศูนย์การค้าห้องแอร์ในกทม.  สักแห่ง  ที่ต่างกันก็เพียงลูกเล่นปลีกย่อย เช่น ผักแนม  มักเป็น โหระพา  (ซึ่งของไทยเราวันนี้ก็มีโหระพาแนมมากแล้วด้วย) 

ส่วนที่เรียกว่า ก๋วยจั้บญวนนั้น จะเป็นเส้นกลมใหญ่  (เส้นเกี้ยมอี๋ขนาดยาวนั่นเอง เกี้ยมอี๋..รู้จักไหม )   น้ำข้น มักต้มมากับกระดูกหมู  (ที่แสนสะอิดสะเอียน)   โรยหน้าด้วยหอมเจียว  ทางอีสานเหนือ มุกดาหาร นครพนม มีชื่อเรียกกันแปลกๆ  เช่น  ก๋วยเตี๋ยวญวน เส้นเปียก

ที่ผมชอบก็กลิ่นหอมเจียวนี่แหละ  โดยกระดูกหมูนั้นเขี่ยทิ้งหมด 

ส่วนเฝอนั้นหากินยากแม้ในอีสานเหนือที่มีคนเวียตอาศัยอยู่มาก  คงเพราะอร่อยสู้ก๋วยเตี๋ยวเนื้อไทยเราไม่ได้  ขืนทำก็เจ๊ง  แต่ร้านบางร้านไม่รู้ที่มาที่ไป ก็หลงไปเรียกก๋วยจั๊บญวณว่าเฝอ   ก็มี

สำหรับเฝอ ที่ผมได้กินวันนั้น (จากการขอแบ่งมาจากน้องสาว )  เป็นก๋วยจั้บญวนประหลาดที่สุดเท่าที่เคยกินมานับสิบร้าน เพราะมันเส้นกลมใหญ่แบบก๋วยจั้บ แต่น้ำไส  ไม่ขุ่น  ...เออ..เป็นพันธุ์ทาง  ก็หร่อยไปอีกแบบ  อาจเรียกว่า ก๋วยจั้บญวนน้ำไส ก็คงได้ นะ  หรือ เฝอเส้นหน้าใหญ่  ก็คงไม่ผิด

...คนถางทาง (๑ เมษายน ๒๕๕๖)

ปล.. กำลังคิดว่าจะต้มโจ๊กซอง หรือ ไปซื้อข้าวแกงข้างล่างกินดี  เฮ้อ...ได้เฝอหอม ๆ  สักถ้วยคงดี