กลอนนี้คุณแม่ผม    อายุ ๘๔ ท่องให้ผมฟัง เป็นทำนอง สรพัญญะ ...โดยแม่อ้างว่า..จำมาจากลุงอีกต่อ ดังนี้ 


สาส์นสนิท ซิสซะเต้อ 

ทูมายเดีย ดวงสมร

ไอเลิ๊บยู เวรี่มัด อย่าตัดรอน

ครั้นจะจร โกวทูเฮ้า เล่าก็ไกล



เผยวินโด้ เห็นเดอะมูน แสงส่องฟ้า

หมู่สะตา ล้อมรอบ ขอบบุหลัน 

ไอดิ๊ทน๊อท ซอยู อยู่ทุกวัน

ขอจอมขวัญ ตอบเลสซะเต้อ อย่าเผลอเลย



...แม้วันนี้ พศ. ๒๕๕๖ แม่ผม อายุได้ ๘๔ พอดี จำกลอนลูกครึ่งได้หมด ส่วนลุง ๘๗ ปี จำอะไรไม่ได้เลย ทั้งที่ร่างกายยังแข็ง

 ซึ่งลุงผม พายเรือ จากบ้านวังสบ้า  อ.กบินทร์บุร่  จ.ปราจีนบุรี  ริมน้ำบางปะกง   ไปเรียนที่ รร.  วัดหลวงปรีชากูล  จ. ปราจีนบุรี  แล้วจำมาจากครูอีกต่อ 

คนอย่างผมไม่ยอมให้เกร็ดประวัติศาสตร์สำคัญหลุดลอยไปง่ายๆ จึงตามไปจิกลุงให้เล่าต่อ แต่ลุงเมาเหล้าทั้งวัน ทั้งที่อายุ ๘๐ กว่า แต่ผมไปหาทีไรก็กระเซ้า กระทุ้ง หาข้อมูล ทุกครา เป็นเวลานับสิบปี 

วันหนึ่ง ลุงคงถูกกระทุ้ง จนจำได้ เล่าให้ฟังว่า ขณะนั่งรถเข็นรอเข้ารักษา ที่รพ. รามาฯ จู่ๆ ก็มียาตรา เข้ามา ขบวนนำ มาหยุดกึก หน้ารถเข็นลุง แล้วถามว่า ....นั่น “คุณชุบ ไช่ไหม จำผมได้ไหม ผม อรรถสิทธิ์ไง เพื่อนร่วมห้องที่รร. วัด ปราจีนบุรี ” .....ลุงผมไม่ตอบ เพราะจำไม่ได้ แล้วรถขบวนก็ผ่านไป อย่างไร้ร่อยรอย 

ลุงสารภาพว กับผมว่า จำไม่ได้จริงๆ ....คิดอยู่นาน กว่าจะจำได้..... ผมสรุปว่า มันเป็นธรรมดาของคนขี้เหล้า เป็นคนอื่น เขาจำได้ก่อนเห็นหน้าด้วยซ้ำไป โห...พ่อนายกฯ ลดอัตตา มาทักทั้งที ทำเก๊กหล่อ จำเพื่อนไม่ได้ซะงั้น ...ก็จนต่อไปก็แล้วกัน (เหมือนหลานเลย อิอิ ) 

กระทุ้งไปมา ได้ความว่า ลุงผมท่านนี้ เป็นนักเรียนมัธยมรุ่นเดียวกับคุณพ่อของท่านอดีตนายกฯ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ (หนีระเบิดมาจากกรุงเทพฯ ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มาอยู่ที่วัดหลวงฯ ปราจีนบุรี สงสัยว่า คงพากิ๊ก มาแอบอยู่ด้วยกันแน่ๆเลย ...สร้างเป็นหนังได้เลยนะเนี่ย) 

สมัยก่อน เด็กหญิงต้องอยู่กับเหย้า เฝ้ากับเรือน ส่วนลุงก็ไปเรียนวิชา คณิต สังคม พร้อมภาษาอังกฤษ (ที่มันมายึดดินแดน เมืองไทยไปมากหลาย ...ตามประสาผู้ดีกำมะลอ ) แล้วท่องจำกลอนลูกครึ่งมา ให้แม่ผมฟัง 

  

....คนถางทาง (๓๑ มีค. ๒๕๕๖)