มีเรื่องจาก Facebook มาแบ่งปันค่ะ

เป็นเสียงจากคุณหมอที่ทำงานในโรงพยาบาลชุมชนห่างไกล ที่กำลังจะถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก ทำให้รู้สึกท้อแท้.. เงินอาจไม่ใช่ทุกอย่าง.. แต่คำพูด-การกระทำของผู้ใหญ่ ที่อยู่อย่างสบายในที่ๆเรียกว่า เป็นผู้ดูแลระบบ กลับทำให้เสียความรู้สึกได้มากกว่า



สภาพหลังพยายามใส่ tube คนไข้ชักมา r/o hemorrhagic stroke ใส่ไปหลาย attemp มาก ก็ใส่ไม่ได้ Valiumไปก็เยอะ พยายามจนรู้สึกท้อเลย.. แต่เนื่องจากทั้งรพ. มีเราเป็นหมอ อยู่คนเดียวในรพ.ที่ห่างจากตัว จังหวัดเกือบร้อยโล ยังไงก็ต้องใส่ให้ได้ ครั้งสุดท้ายนี่ตั้งสมาธิสุดๆ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วย (เริ่มเล่นของ)+จัดฟันหน้า ลุงไปสามซี่ (ขออนุญาตลุงในใจแล้ว) ในที่สุดก็ใส่ได้....ดีใจมาก

หลังจากใส่เสร็จก็ได้ยินเสียงของพยาบาลหลายคน.. ที่พยายามเอาผ้าสะอาดมาเช็ดหน้าเรา และขอให้เรารีบไปล้างคราบเลือด ตามแขน และหน้า.. มันทำให้เรารู้สึกตัวอ่ะ

เหมือนโดนตบหน้า.. เรานึกถึงเรื่องที่เกิดเมื่อเร็วๆนี้ มีคนบางกลุ่ม พยายามบอกนัยๆว่าพวกเราหมอรพช. กินแรง ทำงานไม่สมเงิน ทำตัวอู้งาน โดยการลดเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่าย (ความรู้สึกเรามันน่าจะเรียกว่าเบี้ยยังชีพมากกว่า.. เพราะมันไม่ได้เยอะอะไรเลย มันใช้เพื่อยังชีพจริงๆ) คนพวกนั้น.. ที่เขามาตัดสินและพยายามวัดค่าความเป็นหมอของเรา คนที่บอกว่า การที่หมออยู่ รพช. เป็นเรื่องของน้ำใจมากกว่า เงินไม่สำคัญหรอก.. 

แต่เมื่อกี้เราไม่แน่ใจว่าเขายืนอยู่ตรงไหนของ รพ.เราพยายามมองหาเขาตอนเราใส่ tube เราหาเขาไม่เจอ.. เราเห็นแต่ตัวเองที่ถือ blade คนไข้ที่กำลังชัก และพยาบาล ที่กุลีกุจอ ช่วยคนไข้ คนนึงใส่ cath คนนึงเปิดเส้น คนนึงบีบแอมบู.. พวกเขาอยู่ไหน.. คนที่บอกว่าพวกเราไม่มีน้ำใจอยู่ไหน? พวกเขาควรจะอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ เขาเป็นคนตัดสินเรานี่ พวกเขาควรจะเห็นกับตาสิว่า หมอ พยาบาล รพช. ทำงานกันยังไง.. ทำไมไม่มาดูพวกเราอู้งาน ทำงานไม่สมกับเงินที่ได้รับ

รายได้รัฐบาลที่น้อยกว่าเอกชน 3 เท่า แต่พวกเราก็อยู่ ทั้งๆที่พวกเราก็ต้องมีภาระค่าใช้จ่ายในชีวิตไม่ต่างจากคนอื่น.. การต้องห่างไกลครอบครัว และยอมทิ้งความก้าวหน้าในชีวิตหลายๆอย่างที่ต้องยอมแลกกับการมาอยู่ในชนบท

นั่นยังไม่ได้เป็นการแสดงน้ำใจอีกเหรอคะ.. ความจริงสิ่งที่เกิดวันนี้ มันคือเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกวันในชีวิต หมอรพช.อยู่แล้ว เพียงแต่พวกเราไม่ได้ไป ป่าวประกาศให้ใครรู้ เพราะพวกเราคิดว่ามันเป็นหน้าทีที่ต้องทำ ช่วยคนคือหน้าที่ของเรา แต่การทำงานเช่นนี้ บางทีต้องขับเคลื่อนด้วยกำลังใจ.. ซึ่งตอนนี้มันใกล้จะหมดเต็มทีละ

ปล.ตอนนี้ ซึ่งเป็นเวลา 5 ทุ่มแล้ว.. แต่หมอบ้านนอกคนนี้ ก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็น..


ขอเป็นกำลังใจให้แพทย์และพยาบาลในรพช.ที่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกๆท่านนะคะ