เสียงบอกต่อ

kunrapee
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

มีเรื่องจาก Facebook มาแบ่งปันค่ะ

เป็นเสียงจากคุณหมอที่ทำงานในโรงพยาบาลชุมชนห่างไกล ที่กำลังจะถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก ทำให้รู้สึกท้อแท้.. เงินอาจไม่ใช่ทุกอย่าง.. แต่คำพูด-การกระทำของผู้ใหญ่ ที่อยู่อย่างสบายในที่ๆเรียกว่า เป็นผู้ดูแลระบบ กลับทำให้เสียความรู้สึกได้มากกว่า



สภาพหลังพยายามใส่ tube คนไข้ชักมา r/o hemorrhagic stroke ใส่ไปหลาย attemp มาก ก็ใส่ไม่ได้ Valiumไปก็เยอะ พยายามจนรู้สึกท้อเลย.. แต่เนื่องจากทั้งรพ. มีเราเป็นหมอ อยู่คนเดียวในรพ.ที่ห่างจากตัว จังหวัดเกือบร้อยโล ยังไงก็ต้องใส่ให้ได้ ครั้งสุดท้ายนี่ตั้งสมาธิสุดๆ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วย (เริ่มเล่นของ)+จัดฟันหน้า ลุงไปสามซี่ (ขออนุญาตลุงในใจแล้ว) ในที่สุดก็ใส่ได้....ดีใจมาก

หลังจากใส่เสร็จก็ได้ยินเสียงของพยาบาลหลายคน.. ที่พยายามเอาผ้าสะอาดมาเช็ดหน้าเรา และขอให้เรารีบไปล้างคราบเลือด ตามแขน และหน้า.. มันทำให้เรารู้สึกตัวอ่ะ

เหมือนโดนตบหน้า.. เรานึกถึงเรื่องที่เกิดเมื่อเร็วๆนี้ มีคนบางกลุ่ม พยายามบอกนัยๆว่าพวกเราหมอรพช. กินแรง ทำงานไม่สมเงิน ทำตัวอู้งาน โดยการลดเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่าย (ความรู้สึกเรามันน่าจะเรียกว่าเบี้ยยังชีพมากกว่า.. เพราะมันไม่ได้เยอะอะไรเลย มันใช้เพื่อยังชีพจริงๆ) คนพวกนั้น.. ที่เขามาตัดสินและพยายามวัดค่าความเป็นหมอของเรา คนที่บอกว่า การที่หมออยู่ รพช. เป็นเรื่องของน้ำใจมากกว่า เงินไม่สำคัญหรอก.. 

แต่เมื่อกี้เราไม่แน่ใจว่าเขายืนอยู่ตรงไหนของ รพ.เราพยายามมองหาเขาตอนเราใส่ tube เราหาเขาไม่เจอ.. เราเห็นแต่ตัวเองที่ถือ blade คนไข้ที่กำลังชัก และพยาบาล ที่กุลีกุจอ ช่วยคนไข้ คนนึงใส่ cath คนนึงเปิดเส้น คนนึงบีบแอมบู.. พวกเขาอยู่ไหน.. คนที่บอกว่าพวกเราไม่มีน้ำใจอยู่ไหน? พวกเขาควรจะอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ เขาเป็นคนตัดสินเรานี่ พวกเขาควรจะเห็นกับตาสิว่า หมอ พยาบาล รพช. ทำงานกันยังไง.. ทำไมไม่มาดูพวกเราอู้งาน ทำงานไม่สมกับเงินที่ได้รับ

รายได้รัฐบาลที่น้อยกว่าเอกชน 3 เท่า แต่พวกเราก็อยู่ ทั้งๆที่พวกเราก็ต้องมีภาระค่าใช้จ่ายในชีวิตไม่ต่างจากคนอื่น.. การต้องห่างไกลครอบครัว และยอมทิ้งความก้าวหน้าในชีวิตหลายๆอย่างที่ต้องยอมแลกกับการมาอยู่ในชนบท

นั่นยังไม่ได้เป็นการแสดงน้ำใจอีกเหรอคะ.. ความจริงสิ่งที่เกิดวันนี้ มันคือเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกวันในชีวิต หมอรพช.อยู่แล้ว เพียงแต่พวกเราไม่ได้ไป ป่าวประกาศให้ใครรู้ เพราะพวกเราคิดว่ามันเป็นหน้าทีที่ต้องทำ ช่วยคนคือหน้าที่ของเรา แต่การทำงานเช่นนี้ บางทีต้องขับเคลื่อนด้วยกำลังใจ.. ซึ่งตอนนี้มันใกล้จะหมดเต็มทีละ

ปล.ตอนนี้ ซึ่งเป็นเวลา 5 ทุ่มแล้ว..  แต่หมอบ้านนอกคนนี้ ก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็น..


ขอเป็นกำลังใจให้แพทย์และพยาบาลในรพช.ที่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกๆท่านนะคะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน แบ่งปัน เล่าเรื่อง Sungnoen Hospital



ความเห็น (16)

เขียนเมื่อ 

.....  ขอบคุณค่ะ...กับ..... บทความคุณภาพนี้ค่ะ .... ใช่แล้ว..... มันคือ .... "หน้าที่ & ความรับผิดชอบ"  .... ไม่ต้องคิดอะไรมาก .... "ยิ้มสวยๆ"  นะคะ


   

ขอแสดงความเห็นใจอย่างยิ่งนะครับ...ขอเคารพนับถือจิตใจ...ขอเป็นกำลังใจมาก ๆ นะครับ...และจะระลึกถึงบันทึกนี้เสมอ ๆ ...เพื่อเตือนจิตตน เวลา จิตตก นะครับ...ขอชื่นชม และเคารพด้วยจิตคารวะมาก ๆ ครับ....ชยพร  แอคะรัจน์

เขียนเมื่อ 

"หน้าที่ & ความรับผิดชอบ" คำๆนี้.. ทำให้เราต้องต่อสู้กับความรู้สึกท้อแท้ของตัวเองเสมอมาเลยนะคะ P'Ple ขอให้บอกตัวเองตลอดเวลาว่า.. ท้อได้ แต่อย่าถอย (ให้กำลังใจทุกท่านด้วยค่ะ)

ต้องขอขอบคุณอาจารย์ชยพร มากๆค่ะ บางครั้งแค่เพียงมีคน (แม้คนเดียว) เห็นว่าเราทำอะไร-ทุ่มเท-มุ่งมั่น-ต่อสู้แค่ไหน ก็เป็นกำลังใจมากมายแล้วค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะพี่

สบายดีนะคะ คิดถึงเสมอค่ะ

เขียนเมื่อ 

หายเงียบไปเลยนะคะคุณยาย สบายดีค่ะ คิดถึงเช่นกันนะคะ

เขียนเมื่อ 

ดีใจที่ได้อ่านบันทึกนี้ ทำให้ทราบว่า มี"คนที่ทำใจเป็นกลาง รับรู้ข้อมูลอย่างเจริญสติ ไม่มีอคติเป็นที่ตั้งก่อน"

ขอร่วมให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ

ขอให้กำลังใจ จากใจจริงคะ สำหรับน้องๆ ที่เสียสละ ทุกๆคนคะ

อย่าท้อแท้นะคะ


 

เขียนเมื่อ 

ดีใจที่อาจารย์ภูสุภา รู้สึกดีค่ะ

พวกเรารู้ว่าแม่ต้อย คอยเป็นกำลังใจให้เสมอมาค่ะ ถ้ารู้สึกท้อจะเป็นเพียงแป๊บเดียวค่ะ แล้วจะลุกขึ้นสู้ใหม่ (ให้ได้ทุกครั้ง) ขอตอบแทนทีมงานสาธารณสุขทุกๆท่านค่ะ

เขียนเมื่อ 

มาร่วมเป็นกำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

เข้ามาอ่านด้วยความตื้นตัน...ขอชื่นชมด้วยความจริงใจยิ่ง

ดีใจแทนผู้ป่วยด้วยค่ะที่มีหมอน้ำใจดีเช่นนี้...เป็นกำลังใจให้นะคะ..


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ 

คุณ tuknarak 

คุณพ.แจ่มจำรัส  อ่านแล้วนึกถึงสมัยที่อยู่เวร ER ค่ะ บางวันทานข้าวเย็นตอนหกทุ่ม

พี่ใหญ่  หมอที่ทุ่มเททำงานมีเยอะค่ะ ทั้งในรพช.และรพ.ใหญ่ (เชื่ออย่างนั้นนะคะ)

ชัยพร
IP: xxx.174.84.205
เขียนเมื่อ 

คุณหมอคือพระเจ้าของคนป่วยครับ..ขอชื่นชมและยกย่อง+ให้กำลังใจ ครับผม

tuktun
IP: xxx.48.72.224
เขียนเมื่อ 

เห็นใจมากๆค่ะ การทำงานขณะที่ผู้อื่นมีความทุกข์ มักไม่ได้รับความเห็นใจ

เขียนเมื่อ 

สองความรู้สึกครับ โกรธที่คนดีโดนตำหนิรังแก ชื่นชมกับปณิธานของหมอ(และพยาบาล)ใจอาชีพ น่าเชิญคุณหมอท่านนี้มาร่วมเขียนบันทึก ให้เราชาว g2k ได้ร่วมให้กำลังใจและแชร์ต่อในแวดวงของแต่ละคนนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากเลยค่ะคุณชัยพร 

tuktun เราต้องใช้ความอดทนสูงมากๆค่ะ เพราะคนไข้และญาติมาพร้อมกับความทุกข์จากการเจ็บป่วย มักแปรความหมายของคำพูดและการกระทำผิดพลาดไปบ้าง

ขอบคุณนะคะคุณ Yanyong-P จะพยายามชวนค่ะดูนะคะ