“ ความรัก ”
“อับดุลเลาะ” อายุ 38 ปี อาศัยอยู่ที่ตำบลปุโละปุโย อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี มีความพิการตั้งแต่กำเนิด สภาพร่างกาย ศีรษะโต แขนขาลีบ ข้อติด ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย อาศัยอยู่แต่ในเปล มีพ่อกับแม่เป็นผู้สูงวัยคอยดูแล คอยป้อนน้ำ ป้อนอาหารให้ทุกมื้อ คอยเช็ดทำความสะอาดในเรื่องขับถ่าย สื่อสารไม่เข้าใจ สติปัญญาเหมือนเด็ก ร้องให้งอแงเมื่อไม่พอใจ ขี้อ้อน โดยเฉพาะกับผู้เป็นพ่อ พ่อกับแม่จะเรียกว่า “เดะเลาะ” ซึ่งพ่อก็เป็นผู้สูงอายุ ไม่ค่อยมีแรง ปวดเข่า ตาพร่ามัว แต่ต้องคอยช่วยเหลือ ทั้งอุ้มขึ้นลงจากเปล ซึ่งเดะเลาะมีน้ำหนักตัวไม่ใช่น้อย รูปร่างค่อนข้างอ้วนท้วม สมบูรณ์ ทุกครั้งที่เดะเลาะงอแง ต้องทำตามให้ได้ดั่งใจไม่อย่างนั้นจะร้องงอแงเสียงดัง แต่บางครั้งผู้เป็นแม่ซึ่งเป็นผู้สูง
อายุเช่นเดียวกันนั้น ก็ต้องคอยดูแลเดะเลาะสลับกับผู้เป็นพ่อ บางเวลาแม่รู้สึกเหนื่อยก็อดที่จะบ่นไม่ได้ว่า “ถ้ายังไม่หยุดร้อง แม่จะไปแล้วน่ะ จะไม่อยู่ด้วยแล้ว” เดะเลาะก็จะเงียบไป ผู้เป็นแม่บอกว่า “ทำไงได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็ต้องดูแลกันต่อไป จะยากลำบากแค่ไหน ก็ต้องทำให้ดีที่สุด ถ้าจะให้หมอช่วย ก็ไม่รู้จะให้ช่วยยังไง แค่หมอมาเยี่ยม ถามสารทุกข์สุกดิบบ่อยๆ แบบนี้ก็ดีพอแล้ว” เวลาไม่สบายก็ไปอนามัย เพราะอนามัยอยู่ไม่ไกลจากบ้าน ไม่ต้องเสียเงินด้วย เพราะฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีนัก พ่อกับแม่ก็ไม่ทำงานอะไรแล้ว ไม่ไหว ไม่มีแรง ได้แต่เลี้ยงหลานกับดูแลเดะเลาะที่บ้านไปวันๆ รายได้ก็มาจากเงินผู้สูงอายุ เงินผู้พิการของเดะเลาะ และมีลูกๆ ให้บ้างเป็นบางครั้ง “พอมีพอกิน ใช้เท่าที่มี” ถ้าหมอจะช่วยก็จะขอผ้าเปล จะได้เอาไว้เปลี่ยน เวลาเดะเลาะปัสสาวะรด หรืออุจจาระโดยไม่บอก เพราะใช้
เปลืองมาก ถ้าได้ก็ดี แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ลำบากมากสักเท่าไหร่ อยู่ได้ มีความสุขดี หลังจากได้นำเรื่องนี้เสนอในโครงการพยาบาลน้องใหม่หัวใจรักบ้านเกิดและนำเรียนกับทางนายก อบต.ปุโละปุโยนั้น ท่านนายก ก็ได้รีบเร่งให้ความช่วยเหลือเป็นการด่วน ช่วยสนับสนุนให้ครอบครัวนี้สามารถดูแลเดะเลาะได้สะดวกสบายขึ้น ตามคำร้องขอของครอบครัวนี้ ผ้าเปลก็ได้รับแล้วจากพี่ทหารใจดี ขอบคุณมากๆ ที่ให้การช่วยเหลือครอบครัวนี้ ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีและผู้ประสานงานทุกท่านที่ช่วยเหลือจากใจคะ
ส่วนผู้ป่วยอีกรายชื่อ “ฟาโระห์” เป็นเด็กพิการตั้งแต่กำเนิดเหมือนกัน แขนขาผิดรูป บิดงอทั้งตัว ข้อติด ปัจจุบันอายุ 13 ปี มียายเป็นผู้ดูแล ส่วนมารดาแยกไปมีครอบครัวใหม่ ฟาโระห์ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้เลย แต่สามารถสื่อสาร สนทนาเข้าใจ สามารถกลั้นและบอกได้ว่ารู้สึกปวดปัสสาวะหรืออุจจาระได้ ทุกครั้งที่ไปเยี่ยม ฟาโระห์จะนอนกลิ้งอยู่กับพื้นปูนหน้าทีวีเสมอ ฟาโระห์บอกว่า “อยากนั่ง อยากไปเที่ยว อยากเรียนหนังสือ” พอถึงเวลาทานอาหารฟา
โระห์ก็จะเรียกยายเพื่อขอน้ำ ขอข้าวกิน ซึ่งยายจะเป็นผู้ป้อนให้ทุกครั้ง เวลาขับถ่าย หรือจะอาบน้ำ ยายก็จะอุ้มไปห้องน้ำ ซึ่งยายบอกว่า “เหนื่อยมาก ไม่ไหว บ่อยครั้งที่ล้มในห้องน้ำพร้อมๆ กับที่กำลังอุ้มฟาโระห์อยู่ ฟาโระห์หล่นกระแทกพื้น จนร้องให้ คิดแล้วสงสาร” จึงอยากให้หมอหาเก้าอี้ที่เหมาะกับฟาโระห์สักตัว เพื่อจะได้เบาแรงยายบ้างและก็เช่นเคยเมื่อท่านนายกทราบเรื่องนี้ในตอนที่นำเรียนเรื่องของเดะเลาะนั้น ก็ได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงที ปัจจุบันยายมีรถเข็นไว้เข็นฟาโระห์ไปไหนมาไหนได้ มีหนังสือให้ฟาโระห์ไว้อ่าน มีซีดีให้ฟาโระห์ได้เรียนหนังสือเองที่บ้าน อีกทั้งศูนย์เยียวยาฯ ผู้รับผิดชอบโครงการก็สนับสนุนเอารถไปปรับปรุงเพิ่มโต๊ะที่สามารถถอดออกได้และปรับให้เหมาะกับฟาโระห์ สามารถนั่งกินข้าวบนรถได้สะดวกสบายขึ้นเยอะ ต้องขอบคุณนายกและโครงการดีๆ อีกครั้งนะคะ และในแต่ละวันตัวยายเองแทบจะไม่ได้ทำงานอะไรเลย นอกจากงานบ้านและดูแลฟาโระห์ รายได้จึงไม่มีเข้ามา สามีทำงานคนเดียว จึงมีไม่พอใช้ แต่ก็ไม่ถึงกับขาดแคลน บาง
ครั้งรู้สึกท้อ เหนื่อยใจ เหนื่อยกาย ที่ต้องคอยดูแลฟาโระห์ หยอกเล่นกับฟาโระห์อยู่บ่อยครั้งว่า “ตายๆได้แล้วฟาโระห์ เม๊าะ เหนื่อย” แต่จริงๆ แล้วมีเขาอยู่ก็มีความสุขดี เพราะเขาขี้เล่นและทุกวันนี้ก็อยู่อย่างมีความสุขดี ยายเป็น อสม. รู้จัก ใกล้ชิด กับหมอทุกคน โดยเฉพาะกับหมอที่มาใหม่เหมือนน้อง น้องๆ อัธยาศัยดี คุยดี ให้ความสนใจชาวบ้านทุกคน ชาวบ้านหลายคนยังชมเลย ว่าหมอใหม่ใจดี เป็นกันเอง เวลาป่วย ไม่สบาย ก็มักจะไปอนามัยเรา เพราะว่าใกล้บ้านไม่ต้องเสียเงิน ยิ่งเดี๋ยวนี้รู้สึกว่าที่อนามัยสามารถทำอะไรได้มากขึ้นด้วย ไม่ต้องลำบากไปโรงพยาบาล “ดีแล้วทีมีพยาบาลประจำ สะดวกขึ้นเยอะเลย”
“ความรัก” เป็นสิ่งที่สวยงาม โดยเฉพาะ “รักจากครอบครัว” ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะใช้ชีวิตให้มีความสุขได้ด้วยคำว่า “รัก” ทุกอย่างอยู่ที่ใจ อยู่ที่ยอมรับมัน ไม่จำเป็นต้องเอ่ย... แค่ใส่ใจก็รับรู้ได้เหมือนกับสองครอบครัวที่กล่าวมา และท้ายนี้ขอขอบคุณโอสถสภา และนายก อบต.ปุโละปุโย อีกครั้งนะคะ ที่มอบสิ่งดีๆ ให้
อังคณา วังทอง พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ (APN สาขาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต)
อามีเนาะ สาและ,ซากียะห์ แวดาโอะ พยาบาลวิชาชีพปฏิบัติการ รพ.สต.บ้านท่ากูโบ
ผมให้คำแนะนำนิดนึงครับ
"การพิมพ์" ในบันทึก ไม่จำเป็นต้องยึดหลักแบบเอกสาร
เพราะการอ่านผ่านหน้าจอฯ ยากกว่ามาก
ให้พิมพ์แบบทีละช่วงประโยค หรือ ๒ ประโยคครับ
แล้วเว้นที่ว่างในระยะห่างระหว่างบรรทัดบ้าง
จะทำให้อ่านง่ายขึ้น และสารจะถึงกลุ่มเป้าหมายได้ไม่ยากครับ
;)...