GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

จากวันวานถึงวันนี้

จึงมีวันนี้

                 นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาเขียนบันทึก     ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อยู่กรุงเทพซักเท่าไร  เพราะว่าเดือนที่แล้วไปเลี้ยงอาหารบ้านพักคนชรามาที่อยุธยา  ชื่อบ้านอาสนะเวสอยู่ติดกะโรงพยาบาลสงฆ์อยุธยา  เขาเป็นคนที่น่าสงสารนะ  บางคนไม่ได้ยากจนหรอกแต่ลูกๆๆไม่มีเวลาเลี้ยงดูเลยให้มาอยุ่บ้านพักคนชรา   คนชราที่นี่มีประมาณ 300 กว่าคน  แต่ดูพวกท่านก็มี่ความสุขดีนะคะ  แต่เราไม่รู้ว่าความจริงข้างในใจของพวกท่านหล่าวนั้นคิดอะไรอยู่  เขาก้คงเหงาเหมือนกันนะคะ  อยากกลับไปอยุ่กะลูกๆแต่ก็ไปไม่ได้  นี่ละน้าคนเราแม่คนเดี่ยวเลี้ยงไม่ได้  เลยทำให้คิดถึงเพลงเพลงหนึ่ง ของมายา01 

      ผ่านร้อนกี่หนาวกี่ฝนลูกสิบคนแม่ยังเลี้ยงได้  แม่คนเดียวลูกเลี้ยงไม่ไหว  ลูกหายไปไม่ยอมดูแล   

              เพราะฉนั้นเราต้องสร้างจิตสำนึกดีให้กับสังคมไม่ใช่ไปแก้ใขปัญหาที่ปลายเหตุ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่มีวันที่ปัญหาเหล่านี้จะหมดไปจากสังคมไทยเราได้หรอก

         เมื่ออาทิตย์ที่แล้วได้ติดตามอาจารย์ไปชุมพรไปจัดค่ายที่โรงเรียนที่ละแม ในช่วงแรกพี่ๆเขากังวลกันใหญ่เลยเพราะว่าไม่ค่อยได้ไปจัดที่ภาคใต้ และส่วนมากคนภาคใต้ก็ในความคิดของหลายๆๆคนก็คงโหดร้าย  กลัวว่าจะดุบ้างหละ  ใจร้ายบ้างหละไม่คิดว่าจะน่ารักได้ขนาดนี้  ในฐานะที่เราเป็นคนใต้คนเดียวที่ไปเราก็อดภูมิใจไม่ได้อย่างน้อยเราก็ไม่ได้อยุ่ในด้านลบไปเสียทุกอย่าง  ไปจัดค่ายให้เด็ก ม ต้น  หลังจากวันนั้นแล้วน้องที่โรงเรียนยังติดต่อกันอยุ่เลย  

ถึงแม้ว่าการสร้างคนให้เป้นคนดีนั้นทำไม่ได้ง่ายเลยเราก้จะทำต่อไป  ขอเป้นส่วนเล็กๆของสังคม ที่ทำให้สังคมน่าอยุ่ขึ้นอีกนิด เพราะแต่ละอย่างก็ต้องเริ่มต้นจากสิ่งเล็กน้อยทั้งนั้น

            ตึกจะสูงสักแค่ใหนก็เริ่มต้นจากอิฐทีละก้อนเหมือนกัน

              เด็กน้อยในเมืองใหญ่

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): ปั้นฝัน
หมายเลขบันทึก: 53158
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 1
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (1)

เข้ามาอ่านบันทึกของน้องสาวหมูอ้วน เขียนบ่อยๆนะ พี่อ่านทุกบันทึกนั่นแหละ ช่วงนี้พี่ไม่ได้เขียนแต่ก้เข้ามาอ่าน