ในการดำเนินชีวิตประจำวัน เราเดินไปเดินมา และรู้สึกหมกมุ่นฟุ้งซ่านกับเรื่องราวต่างๆ จนเรารู้สึกอึดอัดราวกับไม่มีพื้นที่ให้เราหายใจ ลมหายใจเราช่างแคบและแทรกผ่านเข้าไปสู่ปอดได้ยาก ทุกสิ่งทุกอย่างดูฟุ้งเข้ามาโจมตี เราอย่างไร้ปราณี 

ขอเถอะพอทีเถอะ ฉันอยากหยุด แล้วความคิดก็เข้ามา ฉันอยากลาพักผ่อน อยากไปเที่ยว ไปนอนตากอากาศริมทราย ชายทะเล เราโหยหาที่จะได้เจอกับธรรมชาติ 

เราเองก็พยายามทำเช่นนั้น เช้า พยายามเอาตัวเองออกไปที่สนามกว้างๆ เดินดูต้นไม้ นกและผู้คน เย็นก็พยายามพาตัวเองออกมาเจอแดดบ่ายสี่โมงครึ่ง เดินเล่นดูผู้คนที่เล่นกันอย่างสนุกสนานที่สนามหญ้า

เรามักรู้สึกว่า ภายนอก ธรรมชาติมันน่าสนใจมันมีความสุขกว่าภายในของเราที่ดูจะสับสนวุ่นวายและเหนื่อยล้า 

แต่มีคนแนะนำว่า จริงๆแล้วภายในนะน่าสนใจกว่าภายนอกเยอะ ไม่เชื่อเข้าไปดูสิ  เราไม่รู้สึกสัมผัสไม่ได้ แต่ก็เชื่อว่าน่าจะมีที่นั้น ที่ซึ่งเราจะได้ สงบนิ่งอย่างสงบได้ ได้สร้างสัมพันธภาพกับความรู้สึกตนเองที่ทั่วพร้อม.....แต่มันก็ต้องเริ่ม เรายังไม่ได้เดินเลย

หากเราจะหนีออกมาจากความหมกหมุ่นนะ จากไหนหรือ ภายนอก ภายใน ภายไหนละ ต้นเรายังไม่เข้าใจ แล้วปลายเราจะเข้าใจได้นั้นหรือ 


การที่เราถูกเชื้อเชิญโดยความรู้สึกนี้ เราคงต้องวางใจว่า เพียงมีส่วนร่วมไปกับมัน เราไม่จำเป็นต้องตัดสิน เลือกเอาแต่สิ่งที่เราต้องการ แล้วผลักสิ่งที่เราไม่ต้องการทิ้งไป มันน่าจะเป็นพื้นที่ที่ เปิดเรา ให้เข้าไปมีประสบการณ์ โดยที่ไม่เลือกข้าง เพียงล้อตามมันไป เพื่อเรียนรู้ เพื่อรู้สึกถึงประสบการณ์นั้นเพียงเท่านั้น

แล้วหากไม่ใช่สถานการณ์นั้นละ สถานการณ์ที่ต้องนิ่งจริง สถานการณืที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรือ เพียงเราสังเกตรู้สึกผ่านสัมผัส แต่ตัดทางลัด ว่า อย่างไรเสีย ันเพียงรับรู้ และเรากำลังจะวางมันอย่างเข้าใจ
ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทุกความรู้สึก ทุกอารมณ์ ทุกผู้คน และทุกสถานการณ์ แวะมาเพื่อบอกอะไรเราบ้างอย่าง หน้าที่ของเรา คือเปิดรับ เรียนรู้ข้อความนั้นๆด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง 
เราไม่จำเป็นต้องต่อสู้ ยอมรับ แข่งขันเพื่อการอยู่รอดแต่อย่างใด เพราะแท้จริง เราสามารถอยู่รอดได้อยู่แล้ว ได้ดียิ่ง ด้วยการรู้จักเฝ้ามองตนเอง เสมือนห่านที่เฝ้าระวังภัยตลอดเวลา มันตื่นตัว และตื่นตาตื่นใจ และบางครั้งมันก็ตื่นเต้น แต่มันเข้าใจหรือเปล่าไม่รู้ แต่สัญชาติญาณที่เป็นมัน ถูกสั่งสม แล้วเราละ สั่งสมสิ่งที่ทำให้เราตื่นตัว ตื่นเต้น แต่ดำเนินชีวิตได้หรือเปล่า หากใช่ ก็เพียงแต่โปรแกรม 

เฝ้าดูทุกท่วงทำนองของชีวิตที่ขับขานและเรียงร้อย