ความทรงจำในสมัยมัธยมต้น

ในโรงมัธยมต้นแห่งหนึ่งชื่อว่า โรงเรียนลัมแบรต์พิชญาลัย  ในตอนนั้นเราได้เรียนตั้งแต่ม.1 จนถึง ม.3 เราดีใจมากๆที่ได้มาเรียนที่นี่ แน่นอนมันเป็นความใฝ่ฝันของเราที่จะใส่ชุดนักเรียนแล้วมีไทค์สีแดงผูกและกระโปรงสีน้ำงิน แถมถักเปียอีกด้วย   พอไปสอบเรียบร้อยแล้ว ผลประกาศว่าเราติด สิ่งแรกที่นึกถึงคือชุดนักเรียน เพราะไม่เคยใส่แบบนี้มาก่อน นั่นคือครั้งค่ะ  เพราะเราเป็นเด็กบ้านนอกมากๆ ไม่คิดว่า คุณพ่อกับคุณแม่จะพามาเรียนที่นี่จริงๆ  เพราะค่าเทอมก็แพงใช้ได้เลย   วันแรกที่เข้าไป เราเหมือนคนเอ๋อๆ เด๋อๆอย่างบอกไม่ถูก  เพื่อนๆก็หน้าตาดีกันทุกคน ทั้งขาว ทั้งอวบน่ารัก สวยกันทุกคน ส่วนเรานะหรอ  ดำ!  ผอมแห้ง อย่างกับเด็กแอฟริกาหรือเอธิโอเปียเลย นึกถึงตอนนั้นแล้วอนาถใจกับตัวเองมากๆ ผมก็ยุ่งๆ ใส่ชุดนักเรียนธรรมดาเดินไปเดินมาหาห้องเรียน พอได้เวลาเข้าแถวตอนเช้า เราก็เดินไปแบบงงๆ ตามประสาคนไม่รู้จักใคร  พอเดินไปเข้าแถวของชั้นม.1 ก็เจอเพื่อนคนนึงมองหน้าเราเพื่อนคนนั้น่ะ  อ้วน ดำ  ใส่แว่นตา  ผมสั้น ตัวกลมๆ จนเรานึกถึงโดเรม่อนทันที  ถามเราว่ามาจากที่ไหนหรอ  เราก็ตอบว่ามาจากรร.นี้นะ  เราชื่อเฟย์  เพื่อนคนั้นชื่อ จีจี้   และคนต่อมาก็คือ มีนย์ หน้าตาเฉื่อยๆไร้อารมณ์ผมสั้น หยิกเล็กน้อย    แอน  เพื่อนคนนี้ตัวด้ำดำ ดำมากๆ จนเห็นแต่ฟัน แต่แอนเป็นคนเฮฮา หาเรื่องให้หัวเราะได้ตลอด  แฟร้ง คนนี้อ้วนนืดๆดำหน่อยๆปากห้อยๆ  คิดว่าตัวเองดูดีอยู่เสมอ อืมเราก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่เค้าคิดแบบนี้นะ เพราะเป็นการเห็นคุณค่าของตัวเอง  และป็อบ  หน้าตาขาวหน่อย แบบอาหมวยเลยทีเดียว โอเค เพื่อนเรามีคนขาวมั่งและ เพราะที่ผ่านมาเรากับจีจี้  แอน แฟร้ง  ก็ทำให้โลกใบนี้มืดพอแล้ว  จากนั้นเราก็ไปไหนมาไหนด้วยกันเสอมทุกคนจนเป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ ความประทับใจนะที่ผ่านมาไม่เคยลืมในม.ต้นตอนนั้นคือ  ตอนไปเข้าค่ายลูกเสือ  ที่รร.ให้กางเตนท์นอนเรากับเพื่อนก็นอนกันหมดทุกคนในเตนท์แคบๆ  แต่อนดันเล่นพิเรนไล่จับกับแฟร้งซึ่งตัวใหญ่มากๆจนกลิ้งในเตนท์ไปตามพื้น เรากับคนอื่นๆ  ช่วยกันพาแอนกับแฟร้งออกมาแทบไม่รอดเพราะด้ายที่ขึงเตนท์มันพันสองคนไว้   และจีจี้แอบชอบเพื่อน เราเลยช่วยจีจี้เต็มที่ให้สมหวังแต่จี้ดันเขินไม่ยอมไปบอกคนนั้น เราเลยผลักจี้ไปหาเค้า จีจี้ดันล้มทับเพื่อนผู้ชายคนนั้น  จนจุกพูดไม่ออกต้องหามเพื่อนผู้ชายคนนั้นไปห้องพยาบาลด่วนเลย   และวีรกรรมอีกมากมายในม.ต้น แต่ทุกสิ่งที่ผ่านมาทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น และยิ่งสนิทกันมากขึ้น จนตอนนี้เราเข้ามหาวิทยาลัยแล้วยังติดต่อกับเพื่อนๆเหล่านี้อยู่ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่น่าแปลกใจที่เรายังนึกถึงเค้าและเค้าก็ยังนึกถึงเราอยู่  ไม่มีใครลืมวันสำคัญกันได้เลยซักคน ขอบคุณสำหรับมิตรภาพอันยาวนานนะ