เมื่อไม่มีก็ไม่ยึด
๏ เมื่อไม่มีไม่ยึดมั่นไม่หวั่นไหว
เปลี่ยนแปลงไปก็รู้แล้วอยู่เฉย
ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไรเลย
แต่ทำใจคุ้นเคยธรรมดา
๏ ทุกสรรพ์สิ่งเหตุปัจจัยหนุนให้เกิด
ถือกำเนิดรูปนามหมายกายสังขาร์
ทั้งที่มีวิญญาณอวิญญาณ์
เมื่อถึงคราย่อมมลายสลายลง
๏ เพียงผ่านพบเพื่อสร้างสิ่งสร้างสรรค์
ไฉนจะสำคัญจนลืมหลง
เปลี่ยนแปลงไปเพ่งดูรู้จักปลง
ที่ยืนยงคงมั่นมันไม่มี
๏ สิ่งที่ใจไปยึดถือคือสมมติ
ถึงที่สุดย่อมแตกดับลับลาหนี
ปรากฏไว้ให้เห็นเป็นชั่วดี
ไตรลักษณ์นี้ควรคำนึงให้ซึ้งใจ ฯ
๑๘.๐๘ น. ๒๗ ต.ค. ๕๕
