คุณค่าของการเรียนรู้นั้นมากมายมหาศาลกว่านั้น และไม่มีที่สิ้นสุด

อ่านความเห็นอันเนื่องมาจากบันทึกก่อนหน้านี้แล้ว อดไม่ได้ต้องขอเปิดประเด็นเกี่ยวกับปริญญาอีกครั้ง

ตัวเองไม่เคยศรัทธาหรือเคารพนับถือคนด้วยปริญญามาก่อนเลย และยังคงยืนยันความคิดเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เคยมีเป้าหมายในชีวิตที่ปริญญาอะไรเลย ปริญญาตรีนั้นไขว่คว้ามาเพื่อคุณพ่อคุณแม่ ถ้าเลือกได้เองคงไปเป็นบรรณารักษ์หรือนักอักษรศาสตร์ ปริญญาโทและเอกทำไปเพื่อที่ทำงาน

เมื่อได้มาถึงขั้นนี้แล้ว ยิ่งขอยืนยันความคิดเดิมว่า ปริญญาไม่ใช่สิ่งที่ยืนยันอะไรนอกจากความอดทน เอาจริงเอาจัง และไม่ท้อถอยของผู้ที่ได้รับ ส่วนความรู้ ความคิด ความเข้าใจเรื่องต่างๆนั้นเกิดขึ้นได้ด้วยกระบวนการแห่งการได้มาซึ่งปริญญา ตรงนี้คือความแตกต่าง ทำให้เราได้เห็นว่ามีคนมากมายที่มีคำนำหน้าแสดงความรู้สูงส่ง แต่คุณสมบัติที่เราสัมผัสได้จริงไม่เหมาะสมเอาเสียเลย และมีคนอีกมหาศาล โดยเฉพาะผู้อาวุโสที่รักษาหมู่บ้านชุมชนเล็กๆทั้งหลายของไทยเราที่สมควรแก่การยกย่องเชิดชู ว่าเป็นผู้ทรงความรู้ ไม่เคยมีใครมาให้ใบอะไรยืนยัน

คิดว่าพวกเราที่มีปริญญาควรจะระลึกรู้ไว้ว่า สิ่งที่เราได้มาคือจุดเริ่มต้นในการมองให้กว้าง ให้ให้มากขึ้น ยินดีรับฟังให้มากขึ้น กำจัดอัตตาที่ผู้คนมักจะเพาะให้เกิดกับคนมีปริญญา ท่านไม่ได้สูงส่งกว่าใครเลย เพียงแต่มีโอกาสที่ดีกว่า คุณค่าของท่านจะมากขึ้นและเหมาะสมกับที่ผู้อื่นยกย่องได้ ก็ด้วยความรู้คิดและการรู้จักให้อย่างอ่อนน้อม คนที่ไม่มีโอกาสไปถึงปริญญาเอก ก็อย่าได้ดูถูกตนเองโดยการยกย่องผู้ที่ไม่สมควร

เราทุกคนต้องพิสูจน์ตนเองและคนอื่นที่การกระทำ อย่าให้"เปลือก"ทั้งหลายมาหลอกลวงตาและใจของเราได้