ต้องขอบคุณพี่ ครูอ้อย แซ่เฮมากๆเลยค่ะที่ทำให้ได้กลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้ง เป็นอีกบันทึกที่เขียนเพราะมีเรื่องสะดุดใจในตอนนั้นค่ะ ให้เขียนตอนอื่นก็คงเขียนไม่ได้แบบนี้ อยากให้คนที่เห็นว่าปริญญาสำคัญ มองให้เห็นถึงสิ่งอื่นๆที่ลึกกว่านั้นด้วยนะคะ 

บันทึกนี้ทำให้ได้รู้ด้วยว่า ยังมีคนที่เราคิดถึงอยู่ตลอดเวลาแม้ไม่ได้สื่อสารถึงกันโดยตรงอย่างน้องปวีณา ธิติวรนันท์ ศน.คนขยันกับ คุณธวัช คนเก่งคนดีอีกคนของ KMI (เผลอแป๊บเดียวหนูธีร์วราของเราก็เกือบ 3 ขวบแล้วนะคะ) ด้วย

ส่วนพี่ชายที่รัก คุณ Handy นั้นได้ยิ้มๆกับส่วนเติมเต็มจากคำถามนี้มาแล้วตั้งแต่ตอนเขียนบันทึกนี้ใหม่ๆ โดยไม่ได้ตอบอะไร และอ.พรพรต คนหนุ่มไฟแรงที่อยู่ใกล้ๆกันนี้เอง แต่ไม่เคยได้ทราบเรื่องส่วนตัวที่ได้รู้เพราะ GotoKnow นี่เองว่าอาจารย์ท่านน่ารักอย่างนี้เพราะคุณพ่อของท่านด้วยนี่เอง