ชีวิตที่พอเพียง : ๑๗๕๘. วิ่งออกกำลังย่านราชประสงค์

ผมไปนอนค้างที่โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ที่ราชประสงค์๓คืน๓๐ม.ค. - ๑ก.พ. ๕๖ ดังนั้นตอนเช้ามืดวันที่๓๑ม.ค. - ๒ก.พ. ผมก็มีโอกาส“วิ่งเที่ยว”บริเวณนั้น เหมือนปีก่อนๆ เพื่อทำความเข้าใจชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คน เปรียบเทียบกับปีก่อนๆ

ผมพบว่าแผงลอยขายอาหารตอนเช้าที่ริมกำแพงวัดปทุมวนารามด้านถนนพระราม๑หายไป ไม่ทราบว่าโดนไล่ที่หรือเพราะธุรกิจไม่ดี

ส่วนต้นไม้ที่สวนริมถนนของศูนย์การค้าสยามที่ฟากหนึ่งของถนนเป็นวังสระปทุมต้นไม้โตขึ้นร่มรื่นขึ้น

ลานกว้างหน้าศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิร์ลที่หลายปีก่อนก่อนหน้าเหตุการณ์เผาราชประสงค์เป็นลานโล่งสวยงาม บัดนี้กลายเป็นลานรกเต็มไปด้วยร้านโปรโมทสินค้า เช่นเบียร์ รถจักรยานยนต์ และอื่นๆ

ผมเห็นการขยายตัวของโลกทุนนิยมแทรกซึมเข้าไปในวัฒนธรรมไทยโดยเราไม่รู้ตัว หรือโดยเราเป็นแนวร่วมที่ไม่รู้ตัว โดยที่การประชุมที่ผมมาประชุมเป็นเรื่องของธรรมชาติ คือโรคติดเชื้อที่เกิดจากเชื้อจุลินทรีย์ในธรรมชาติ ที่มีอยู่ตามปกติและดำเนินกลไกชีวิตไปตามปกติของเขา

ระบบทุนนิยมบริโภคนิยมเกินพอดี จึงเป็นกลไกกระตุ้นหรือเพิ่มโอกาสเกิดการระบาดใหญ่ของโรคติดเชื้อโดยเราไม่รู้ตัว เพราะมันนำไปสู่การตัดไม้ทำลายป่า ทำลายระบบนิเวศธรรมชาติ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของการกระตุ้นให้เชื้อโรคเข้ามาพัวพันรอบๆตัวมนุษย์ และที่ร้ายกว่านั้นคือเกิดการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศโลก ที่ไปกระตุ้นการเปลี่ยนแปลงเป็นลูกโซ่ จนในที่สุดเชื้อโรคมันมาหาคนและเกิดการระบาดใหญ่

ผมวิ่งข้ามถนนช่วงไฟแดงไปดูบริเวณพระพรหมหน้าโรงแรมเอราวัณพบเจ้าหน้าที่กำลังทำความสะอาดเป็นการใหญ่ โดยตอน๖น. เศษยังไม่สว่างยังไม่มีคนมาสักการะพระพรหมผมวิ่งเลยไปถึงหน้าศูนย์การค้ามณียาแล้วขึ้นสู่“ลู่วิ่งลอยฟ้า”ของรถบีทีเอส วิ่งกลับมาลงที่หน้าเซ็นทรัลเวิร์ล บนลู่วิ่งลอยฟ้าค่อยยังชั่วเรื่องเสียง คือผมพบว่าวิ่งริมถนนบริเวณนี้มลพิษเรื่องเสียงเหลือทน ผมฟังเสียงวิทยุจากหูฟังไม่ได้ยินเลย เสียงรถยนต์ดังกลบหมด

ตอนวิ่งข้ามถนนตรงทางม้าลายช่วงไฟแดง รถจักรยานยนต์แล่นบนทางม้าลายฝ่าไฟแดงทำผิดกฎจราจร น่ากลัวอันตรายต่อคนเดินเท้ามาก เรื่องรถมอเตอร์ไซคล์ใช้วิธีวกไปบนทางม้าลายเพื่อไปฝ่าไฟแดงไปอีกทางหนึ่งนี้ผมเห็นทำกันดาษดื่นมาก โชเฟอร์ของผมบอกว่าตำรวจมักปล่อยให้ชะล่าใจนานๆก็จับเพื่อรีดไถเสียทีหนึ่ง

เมืองไทยเรามีรูปเทวดาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เต็มไปหมด วิ่งเลยศาลพระพรหมหน้าโรงแรมเอราวัณไปหน่อยเดียวแถวๆใกล้ศูนย์การค้ามณียาก็มีศาลพระพรหมอีกองค์หนึ่ง หน้าเซ็นทรัลเวิร์ลไปทางประตูน้ำมีอีกศาลหนึ่งอยู่คู่กับศาลพระพิฆเณศ ผมคิดเอาเองว่านี่เป็นเครื่องบอกว่าสังคมของเราอยู่ภายใต้วัฒนธรรมอ้อนวอนผู้อื่นคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผมเองโดนอบรมมาให้อ้อนวอนตนเองหวังพึ่งตนเอง และทำตัวให้เป็นที่พึ่งแก่คนอื่นได้บ้างตามกำลังความสามารถ

เช้าวันที่ ๒ ก.พ. ๕๖ ผมออกสายหน่อยคือ ๖.๓๐น. เพื่อสัมผัสชีวิตผู้คน โดยวิ่งไปด้านหน้าศูนย์การค้าด้านถนนราชปรารภ ข้ามสะพานลอยคนเดินข้ามไปอีกด้านหนึ่ง พบว่าพ่อค้าแม่ค้ากำลังตั้งแผงลอยกันจ้าละหวั่น ทั้งแผงลอยขายอาหารและแผงลอยขายเสื้อผ้าเครื่องประดับ

ผมวิ่ง (ที่จริงเดิน) ไปข้ามสะพานเฉลิมโลกไปเลี้ยวขวาที่สี่แยก พบว่าผู้คนและร้านค้าแผงลอยคับคั่งมาก เมื่อวิ่งเลยสะพานลอยรถข้ามไปหน่อยความคับคั่งหายไป ผมวิ่งไปอีกหน่อยถึงซอยเพชรบุรี๓๒ มองเข้าไปเห็นว่ามีสะพานข้ามคลองแสนแสบ และเริ่มสว่างดีแล้วไม่เปลี่ยวจึงวิ่งเข้าไป ได้ชมบรรยากาศเหนือคลองแสนแสบที่น้ำดำและมีกลิ่นโชยขึ้นมา

ซอยนี้ ๒ ข้างเป็นที่ว่างแต่มีรั้วสังกะสีล้อมทั้ง๒ฟากซอย ข้ามสะพานข้ามคลองวิ่งไปหน่อยเดียวก็ถึงบริเวณอาคารศูนย์การค้า ผมวิ่งเลี้ยวขวาออกไปสู่ถนนราชปรารภ ตรงใกล้ๆสะพานลอยคนข้ามถนน รวมเป็นการวิ่งชมเมืองระยะทางทั้งหมดน่าจะประมาณ ๑.๕ ก.ม. ได้ซึมซับบรรยากาศชีวิตคนหาเช้ากินค่ำของสังคม

วิจารณ์ พานิช

๓ ก.พ. ๕๖