เมื่อประมาณปลายปีก่อน ที่บ้านมีเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นนั่นคือการที่น้องชาย กินเหล้าแล้วเมา(หรือไม่เมา) ไม่แน่ใจ แต่ที่รู้สติแตกไปเลย คิด ๆ ไปก็รู้สึกเสียดาย และรู้สึกเศร้าใจทีเกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้น หากเลือกได้ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก ไม่ใช่เพราะความกลัวความอับอาย แต่เพราะเสียดายคนดีๆ คนหนึ่ง
นับจากวันที่เริ่มรู้จักวัตถุบันเทิงใจ ที่ชะโลมอารมณ์ให้หลุดพ้นจากความโศรก ความเศร้า นำพาสู่ความสนุกสุขสันต์ สิ่งบรรเทิงนี้ที่เราเรียกเป็นศัพท์ทางการว่า "สุรา" ก็อยู่กับมันมาชั่วระยะเวลาเกือบ สี่ - ห้าปี กินตั้งแต่จิบๆ จนกินยังกะตกถังเหล้าเลยทุกครั้งที่กินสำหรับผมนั้น เพื่อนๆ มักมีเรื่องเล่าให้ฟังสนุกๆเสมอ แต่อาจเหมือนว่าการกิจแต่ละครั้งจะเพื่อปิดบัง ชะล้างความละอายต่างๆลงไปทำให้ทำเรื่องแปลกๆได้อย่างไม่ต้องคิด แต่นั่นก็เป็นช่วงชีวิตกหนึ่งเท่านั้น ต้นปีที่ผ่านมาผมมีโอกาสได้เข้าร่วมประชุมโครงการเครือข่ายองค์กรงดเหล้า (สคล.) ซึ่งเป็นเครือข่ายพลเมือง(ภาคประชาสังคม) ที่ต่อสู้ไม่ให้งานบุญมีการกินเหล้า เช่นปีใหม่ สงการณ์ ฯลฯ ในใจตนนั้นก็คิดกว่า เฮ้ยไปห้ามเขาทำไม แค่ลด ก็พอ ไม่ต้องถึงกับงดหรอก เพราะไม่เจอกับตัวจึงไม่รู้สึก แต่อาจด้วยความเบื่อการกิน และผลข้างเคียง ที่เกิดขึ้นหลังจากการกินนั้น ทำให้ผมเองขี้เกียจกิน ถึงกินก็ตั้งเป้ากินสูงหน่อย(เพราะถ้าแบบแพงๆ ก็หากินยากและกลัวเปลือง) จนกระทั่งคืนวันหนึ่งหลังจากที่ผมได้เห็นถึงพิษสงของมัน เหล้า ไม่ได้แค่ล้างความละอายที่มีอยู่ในตัวตนของเรา แต่กลับสร้างพฤติกรรมชั่วร้ายให้เห็นและ กระทำสิ่งที่ไม่ได้ผ่านกระบวนการคิด หล่ายอย่างได้เกิดขึ้น คำว่าถ้าไม่เกิดกับตัวคงไม่รู้ อันนี้สนับสนุนเลยว่าจริง เพราะตั้งแต่เห็นพิษภัยของเหล้าที่เกิดขึ้นกับน้องชายแล้ว ก็รู้เลยว่า เคสที่หนักกว่านี้ก็คงมี และทำลายล้างคนดีๆ กว่านี้คงเกิดขึ้นบ่อยนัก
ถึงวันนี้ผมเองก็ไม่ได้บอกว่าเป็นคนที่ไม่กิน แต่พยายามสร้างเงื่อนไขว่าไม่กิน เพื่ออย่างน้อยป้องกันตนเองไม่ให้อยู่ในวงสุรา และทุกครั้งที่ผ่านพ้นมาได้ก็นึกเสมอว่าเราเอาชนะใจตัวเองได้แล้ว แต่หากเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องกินและหยุดให้ได้(ฟังดูแล้วเพ้อเจ้อ แต่ทำไงได้ บางครั้งก็จำเป็น แต่หากเลือกได้ก็ต้องเลือกที่จะไม่เข้าไปสู่วงล้อมแห่งสุรา) คำว่าคนกินเหล้า หรือเหล้ากินคน มันก็อาจเป็นศัพท์แสงที่สร้างไว้เพื่อทำให้เกิดความตระหนัก ทำให้เกิดการยั้งคิด แต่หากศัพท์นี้นำไปสู่การปรับใช้ได้จริง หลายสิ่งในชีวิตจะดีขึ้น
ดีแล้วที่ ณ วันนี้น้องชายไม่ได้สร้างเงื่อนไขที่จะก้าวเข้าสู่วงเหล้า และหวังว่าหากก้าวพลาดไปก็ขอให้ยั้งตัวเองกลับมาให้ไว้ที่สุด ไม่ใช่ใครเลย เพื่อครอบครัว และเพื่อตัวเองทั้งนั้น
เป็นความคิดที่ดีครับ พยายามฝึกความอดทน อดและทนเป็นขั้นเป็นตอน
จากลด ละ แล้วสุดท้ายก็เลิก เพื่อความสุขของครอบครัว เพื่อเป็นแบบอย่างแก่เยาวชนต่อไป
ขอบพระคุณครับ ส่วนตัวสร้างโอกาสนที่จะกิน เพราะตระหนักมากสำหรับพิษภัยที่เกิดขึ้น
กินน้อยดีต่อสุขภาพ แต่ถ้าถึงขนาดเหล้ากินเรามีแต่เรื่องแย่ๆค่ะ เอาใจช่วยให้ลด ละได้เสมอๆนะคะ