เกือบบ่ายโมง  ๖  กุมภาพันธ์  ๒๕๕๖  เราถึงศูนย์กลางเขตเศรษฐกิจของดอยแม่สลอง  นั่นคือ กาดแม่สลอง


 

มาช้ากว่างานที่จัดขึ้นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว  “เทศกาลชิมชา  ซากุระบาน  อาหารชนเผ่า  ดอยแม่สลอง”  ครั้งที่  ๑๗  ซึ่งผ่านไปตั้งแต่  ๒๘  ธันวาคม  ๒๕๕๕  ถึง  ๒  มกราคม  ๒๕๕๖


เรามากันวันทำงานปกติ  ยังพอมีนักท่องเที่ยวบ้าง  หากมาช่วงเทศกาล  คาดว่าจะต้องเตรียมการวางแผนมาอย่างดี  เพื่อความสุข  ความราบรื่น  ความสะดวกในการท่องเที่ยว


กาดแม่สลองมีสินค้าเกษตร  พืชผักที่ชนเผ่าปลูกเอง  นำมาขายเอง


ข้าวสาร  เมล็ดสั้น



งาดำ

 


มันสีม่วง



ฟัก



เผือก



สาคู


หากเรามีโอกาสซื้อไปทำอาหารกินกันเอง  อากาศเย็น ๆ  เผาเผือกเผามันกิน  คงสนุกไม่น้อย

^_,^


 

แม่ค้าอุ้มลูกไปขายของไป  บางคนก็เลี้ยงลูกในกล่องพลาสติกใบใหญ่  ประมาณว่า ..... มือก็ไกวเปล  ดาบก็แกว่ง.....อย่างนั้นทีเดียว


 

ไม่เฉพาะแม่ในเมืองใหญ่เท่านั้น  บนดอยอย่างนี้  บทบาทของผู้หญิงไม่เพียงงานบ้านงานเรือน  เลี้ยงดูอบรมสั่งสอนลูกสมาชิกใหม่ของครอบครัวเท่านั้น  การช่วยกันทำมาหากิน  เป็นอีกแรงสำคัญด้านเศรษฐกิจของครอบครัว


 

สินค้างานหัตถกรรมที่วางขาย  ฝีมือของชนเผ่า  มีทั้งเสื้อผ้าเอกลักษณ์ของชนเผ่า  หมวก  ย่าม  กระเป๋าแบบต่าง ๆ  ราคาสมเหตุผล  เหมาะสมกับเป็นของฝาก 


 

เครื่องประดับมีหลากหลายแบบ  ที่น่าสนใจ คือ  สร้อยคอ  วิธีการร้อย  การออกแบบเหมือนกับที่เคยเห็นที่เมืองลี่เจียง  ประเทศจีน  ซึ่งที่นั่นมีชนเผ่าหลากหลาย  แต่งกายคล้าย ๆ ชนเผ่าบ้านเรานี่แหละนะคะ   ลักษณะดวงตาชั้นเดียวก็คล้ายกัน


ยิ่งพอขึ้นดอยสูงถึงดอยอ่างขาง  ชัดเจนมากว่าวัฒนธรรมจีนได้แพร่ข้ามเขาสูงลงมาถึงด้านเหนือของไทยเรา


พรุ่งนี้เช้า.....จะพบบรรยากาศแบบจีนแท้แน่นอนนะคะ

^_,^