อริยสัจ ๔ ในพระวินัยปิฎก
ในมรรคมี องค์ ๘ คือ หนทางนำไปสู่ความสำเร็จ ๘ อย่าง มี สัมมาอาชีวะ และ สัมมาวาจา เป็นพระวินัยปิฏก ซึ่งปรากฏใน สีลสิกขา คือ ศีล ๕
สัมมาอาชีวะ คือ อริยสาวก ในธรรมวินัย นี้ละมิจฉาอาชีวะแล้ว สำเร็จการเลี้ยงชีพด้วยชอบ ตรงกับ ศีล ๕ ข้อที่ ๒ ว่า อทินนาทานา วเรมณี เป็นคำสั่ง ห้าม เรียกว่าพระวินัย
สัมมาอาชีวะ คือ การงด ความเว้น ความเว้นเด็ดขาด เจตนาเป็นเหตุเว้นจากมิจฉาชีพ คือการลักขโมย การถือเอาสิ่งของเขาราคา ๕ มาสก ( ๑ บาท) พระภิกษุ ต้องอาบัติปาราชิก คือความขาดจากความเป็นพระภิกษุในศาสนาพุทธนิกายเถรวาทนี้ นี้ คือพระ วินัย
สัมมาวาจา คือ เจตนาเป็นเหตุงดเว้นจากการพูดเท็จ ตรงกับ มุสาวาทา เวรมณี ซึ่งเป็นข้อ ห้าม เป็นคำสั่ง เรียกว่า พระวินัย (ศีล)
สัมมาวาจา คือการงด ความเว้น ความเว้นเด็ดขาด เจตนาเป็นเหตุเว้นจากวาจาทุจริต ๔ การพูดปด การพูดส่อเสียด การพูดคำหยาบ การพูดเพ้อเจ้อ การพูดนี้ พระภิกษุ พูดเพื่อกล่าวร้ายทำลายให้คณะสงฆ์แตกความสามัคคีกัน ต้องอาบัตสังฆาทิเสส นี้คือพระวินัย
จากพระไตรปิฏกวิเคราะห์ มจร.
