ข้อคิดเกี่ยวกับสัจธรรมของอำนาจจากวรรณกรรมสร้างสรรค์ ของพนมเทียน เรื่อง ศิวาราตรี

          ผมเพิ่งอ่านวรรณกรรมสร้างสรรค์ของพนมเทียน เรื่อง ศิวาราตรี จบทั้ง 8 เล่ม (2771 หน้า )ประทับใจทั้งเนื้อหาสาระ และสำนวนโวหารที่กินใจ ให้คติทุกตอน จึงขอนำเสนอตัวอย่าง ข้อคิดเกี่ยวกับสัจธรรมของอำนาจ มาแลกเปลี่ยนกันสัก 1 เรื่อง
           “...ในเรื่องของอำนาจนั้นมีแต่ความร้อนใจ เปรียบเสมือนกองไฟเข้ามาลนลวกจิตอยู่ตลอดเวลา อำนาจพิจารณามิได้ว่า ได้มาโดยความเป็นธรรมหรือไม่ เมื่อผู้ใดยึดถือเข้าไว้แล้ว ก็ย่อมจะมิเป็นอันนอนตาหลับ หวาดระแวงหวั่นเกรงอยู่ทุกขณะจิตว่า อำนาจของตนจะถูกทำลายล้างไป พร้อมด้วยผลกรรมตอบแทนอันจะมาสู่ จึงจำเป็นที่จะต้องแสวงหาอำนาจต่อไป แลก็ในทำนองเดียวกัน อุปมาหนึ่งดุลแห่งตราชั่ง เมื่อมีอำนาจเท่าใด ก็มีความเกรงว่าอำนาจของตนจะหมดสิ้นไปเพิ่มขึ้นเท่านั้น กลายเป็นพลังดันให้บุกบั่นแสวงหาอำนาจยิ่งๆขึ้นไปอีก โดยมิมีที่สิ้นสุด ผู้ปรารถนาอยู่ในอำนาจย่อมตกอยู่ในสภาวะนี้มาตลอดทุกกาลทุกสมัย จะแตกต่างกันออกไปบ้างก็เพียงชั้นเชิงแห่งวาทะซึ่งจะนำมากล่าวอ้างให้ฟังคมคายเหมาะสมขึ้นเท่านั้น มันวนเวียนอยู่ด้วยการฆ่า ทำลาย ทรยศหักหลัง โดยมิคำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น เมาสุรามีผลไปอย่างหนึ่ง เมารักก็ย่อมมีผลไปอีกอย่างหนึ่ง แต่ประมวลความเมาทั้งหลายในโลก ก็ประมาณมิได้กับการเมาอำนาจ ซึ่งยังผลให้โลกอลเวง ไปด้วยกลียุคทุรเข็ญ ถึงกระนั้นก็ตาม มิเคยปรากฏว่าผู้นิยมในอำนาจคนใด สามารถจะรักษาอำนาจของตนให้อยู่คู่ฟ้าไว้ได้ เพราะย่อมจะมีวาระสิ้นสุด พินาศย่อยยับไปในวันหนึ่งมิเร็วก็ช้า ตามกฎหมุนเวียนแห่งโลก...”