เที่ยวบินยามเช้าของผม...

ผม...คนที่ชอบลงความสำคัญ...และบันทึกนี้ด้วยคำว่า Happy ba...ผมไม่รู้ความหมายครับ...แต่เขียนแล้วผมมีความสุขมากมายครับ

เช้าวันนี้...ผมตื่นตีห้า...พร้อมกับได้ยินเสียงฝนตกโปรยปรายข้างนอกบ้าน

ผมหุงข้าวสวย...แล้วหั่นและสับหมูให้ละเอียด เพื่อทำแกงจืด...เพื่อเป็นอาหารยามเช้าของทิมดาบ..ลูกชายของผม

เป็นเมนูภาคบังคับเกือบเดือนแล้ว...เพราะทิมดาบท้องผูก...กินแกงจืดจะทำให้หาย...เพราะมีผักกาด...ต้นหอม...ผักชี...และแครอท...

แต่ก่อนอาหารทิมดาบในทุกๆ มื้อ จะเป็นทอดๆ มันๆ ตามที่เขาชอบ เช่น ไก่ทอด...





หกโมงเช้า...ผมปลุกทิมดาบให้ตื่นนอน...ล้างหน้า...แปรงฟัน...แล้วมาทานข้าวเช้า...เล่นเปียโนพอประมาณ...จัดกระเป๋า...อาบน้ำ แต่งตัว....เป็นปกติ

แต่ที่ไม่ปกติ...พวกเราออกจากบ้านเร็วขึ้น...เพราะผมต้องขับรถไปประชุมที่โรงแรมในตัวจังหวัด

มองนอกหน้าต่าง...ฝนยังตกโปรยปราย...ไม่มีเค้าว่าจะหยุดตก...ท้องฟ้ายังมืด...อากาศรอบตัวหนาวเย็นกว่าทุกๆ วัน

ผมส่งทิมดาบถึงโรงเรียน...เจ็ดโมงครึ่ง....ผมก็ขับรถเข้าตัวจังหวัดประมาณแปดสิบกิโลเมตร...ปกติใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึง...

แต่ไม่เป็นไปตามคาดการณ์ไว้...เพราะฝนตกเริ่มตกหนักขึ้น...หนักขึ้น ตามระยะทางที่เดินทาง





พอถึงครึ่งทาง...ฝนตกหนักมาก...ท้องฟ้ามืดกว่าเดิม...แม้เวลาแปดโมงเช้ากว่าๆ แล้ว

รถของผม...แล่นบนถนน...เหมือนแหวกสายน้ำให้แยกออกจากกัน...

บางขณะรถส่ายไปส่ายมา....หรือรถที่สวนไปมา...เหมือนจะดิ่งเข้ามาหาผม...

ผมเห็นรถคว่ำ...รถลากกำลังลากออกจากทาง...ภาวนาให้คนในรถคันนั้นปลอดภัย...

รถพวงบรรทุกอ้อยแสนหนัก...ริมขวางเกือบกลางถนน

บางขณะในจิตของผม....”ผมจะรอดชีวิตไหมนี้...”




แต่อย่างไรก็ดี ผมก็ไปถึงเป้าหมาย...ถึงห้องประชุมสายนิดหน่อย เกือบสามโมงเช้า....

การประชุมมีการพักเบรก...และจัดโต๊ะประชุมย่อยๆ หลายครั้ง...

ทำให้ผมมีโอกาสได้อ่านหนังสือเรื่อง เที่ยวบินยามเช้าของคุณชมัยภร แสงกระจ่าง

ที่ผมอ่านค้างคาไว้เกือบครึ่งเล่มแล้ว...ผมสามารถอ่านต่อจนจบในช่วงเบรกบ่าย

ตอนบ่ายสอง...ฝนยังตกปรอยๆ แล้ว...

ฝนตกหน้าหนาว...ทำให้การเคลื่อนไหวในตัวเองและภายนอกเชื่องช้าตามไปด้วย




เที่ยวบินยามเช้า เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มน้อย อายุสิบห้าปี หนีออกจากบ้าน เพราะแม่จะแต่งงานใหม่

หลังจากพ่อของเด็กหนุ่มนั้นตายตั้งแต่เด็ก....การเดินทางหนีออกจากบ้าน

ทำให้ชีวิตได้พบกับบุคคลต่างๆ ....ความหวาดกลัว...ความดีงาม...ของการมีชีวิตอยู่



ผมสะดุดใจหลายประโยคมากมาย...

“ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาจากภายนอกหรอก การทำงานที่แท้จริงมาจากภายในต่างหาก...”

คืนนั้นผมออกไปนอนดูดาวที่ระเบียงคนเดียว มองหาว่า พ่ออยู่ที่ดาวดวงไหนในท้องฟ้า ผมว่าพ่อกระพริบตาให้ผมด้วยนะครับ ท่าทางพ่อมีความสุขดี ผมว่าอาจเป็นเพราะพ่อได้ทำหน้าที่ของพ่อได้อย่างสมบูรณ์ตามเวลาที่ได้มา เราไม่รู้หรอกใช่ไหมพ่อ ว่าใครได้เวลามาเท่าไร แต่เรารู้ว่าเราต้องทำอะไร พ่อกลับไปอยู่ดวงดาวของพ่อ ทำหน้าที่ของพ่อที่ดวงดาว กวาดดวงดาว ปลูกต้นไม้ เลี้ยงลูก เท็ดดี้ก็ต้องทำงานและต้องดูแลแม่ ทุกคนมีหน้าที่ ต่างคนต่างก็ต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตัว และดูแลคนอื่นที่เกี่ยวข้องด้วยหัวใจที่สงบเย็น....



ในหนังสือมีหนังสือที่เป็นต้นแบบของหนุ่มน้อย จำนวนสองเล่ม คือเจ้าชายน้อย  และ “เที่ยวบินกลางคืน” ผู้แต่งคนเดียวกัน คือ “อองเดรณีต” ที่ผมชอบอีกก็คือ...


“ความสุขของมนุษย์ไม่ได้วางอยู่บนเสรีภาพ แต่อยู่บนการยอมรับในหน้าที่ต่างหาก ตัวละครแต่ละตัวในหนังสือเล่มนี้ มีความกระตือรืนร้น อุทิศตนอย่างสุดใจให้แก่สิ่งที่เขาควรกระทำให้แก่หน้าที่เสี่ยงอันตราย ซึ่งต้องทำให้สำเร็จเท่านั้น เขาจึงจะสามารถพบความสงบในความสุขได้...”



จริงด้วยนะครับ...ความสุขของมนุษย์ไม่ได้วางอยู่บนเสรีภาพ

ถึงแม้ผมมีเสรีภาพ แต่ผมก็ไม่ได้มีความสุขสมบูรณ์

เพราะการยอมรับในหน้าที่ต่างหากที่ทำให้ผมมีความสงบในความสุข

ตอนนี้...เป็นลูกที่ดีของแม่

เป็นพ่อที่ดีของลูก

เป็นสามีที่ดีของภรรยา

และเป็นหมออนามัยที่ดีของชาวบ้าน

เพราะทุกเที่ยวบินทุกโมงยามของชีวิตผม...อาจจะไม่ปลอดภัย....และอาจถึงแก่ชีวิตได้

ถ้าเกิดจะตายขึ้นมาจริงๆ สักครั้ง...ผมจะไม่ได้เสียดายกับที่ชีวิตข้างหน้าที่มีเสรีภาพรอผมอยู่....




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (8)

การอ่านหนังสือเป็นสุนทรียะอย่างหนึ่งของผู้ที่มีจิตใจดีงามละเอียดอ่อน

การบรรยายสภาพการณ์สิ่งแวดล้อมด้วยถ้อยคำอันประณีต

เป็นการเรียบเรียงความคิดอย่างเป็นระบบ

ช่างน่ายินดีครับผม

โตนี่ฟาง
IP: xxx.204.112.236
เขียนเมื่อ 

เด็กแถวบ้านหลายคนไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กพวกนั้นพูดจาเพราะ และไม่เห็นเขาหยาบคายแบบเด็กเวรนี้เลย..จิงปะ ? อ๋อเขาว่าพี่เป็นผู้ใหญ่นี่หว่า..ทำไมทำตัวแย่กว่ากำนันล่ะ ?

เขียนเมื่อ 

ในเช้าวันใหม่
ขอให้เต็มล้นไปด้วยพลังแห่งศรัทธา
เพื่อการเป็นที่รักของสังคม นะครับ

เขียนเมื่อ 

เป็นหนังสือที่น่าอ่านมาก ภาพสุดท้ายรูปผมใช่ไหม 555

เขียนเมื่อ 

..... การอ่าน ... เพิ่มปัญญา .... รักการอ่าน...มีพลังแห่ความรู้ นำไปสู่ความสุข & ความสำเร็จ นะคะ... 


         


                      (ภาพจากInternet)


ชอบมกาคะที่นำมาถ่ายทอด

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

พักนี้ งานยุ่งหรือค่ะ 

ไม่ค่อยเห็นบันทึกเลยค่ะ

เอ้ หรือว่าพี่เอง ไม่ได้เข้า มาบ่อยๆ

พี่จะมาบอกว่า เขียนบันทึก ขนมเข่ง ให้แล้วนะคะ 

ที่นี่ ค่ะ http://www.gotoknow.org/posts/518237 

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจในเสรีภาพของหมอครับ...