สุขกาย...เย็นใจ

ระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือน ที่ตั้งใจดูแลแม่

ในขณะที่..สภาพจิตตนเองกำลังย่ำแย่ ด้วยอัตตาที่แตกตัวเติบกล้า

แทบหาทางเยียวยาไม่ได้นั้น หากไม่มีพื้นที่ การแลกเปลี่ยนเรียนรู้แห่งนี้

ไม่มีหมู่กัลญาณมิตร ที่หลากจริต ช่วยสะท้อนตัวตนอันเป็นปัญหา ไม่บริสุทธิ์ เป็นโทษเป็นภัย

แบบต้องยอมจำนนทั้งเหตุผลและความรักความปรารถนาดีอย่างจริงใจที่สุดแล้วไซร้

ข้าพเจ้า คงมิอาจ “ตีแตก” อัตตา จนสามารถเริ่มต้นพัฒนาตน อย่างถึงรากเหง้าเป็นแน่แท้

หากมีเพียงความรู้ที่สะท้อนให้เห็นเพียงข้อบกพร่อง ก็คงยังไม่พร้อมพอที่จะแก้ไขตน

แต่เมื่อพรั่งพร้อมด้วยหมู่มวลกัลญาณมิตร ที่เพียบพร้อมด้วยทั้ง “ความรักและความรู้”

ที่ต่างทำหน้าที่ของตนตามความถนัด ความเป็น ความมีของตนๆ

จึงเป็นจังหวะ เป็นโอกาสอันดีงามยิ่งสำหรับการขัดเกลา...แก้ไข พัฒนาตนของข้าพเจ้า


การเริ่มแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในพื้นที่นี้ โดยเริ่มต้นทุนมาที่ “ติดลบ” นั้น

สายใยที่อาศัยเป็นกุศลที่ต่อเนื่อง มีเพียงการพยายามทำหน้าที่ดูแลบุพการี อย่างดีที่สุด

พร้อมความรักความปรารถนาดีเล็กๆต่อสังคมและผู้คนที่แวดล้อมอยู่เท่านั้นๆ

แต่ละวันที่ผ่านแม้อาการ จะมีขึ้นมีลงอย่างไร แต่ภาระกิจสำคัญคือการดูแลแม่นั้น

ต้องพยายามให้ดีที่สุด สุดกำลังชีวิตจิตใจ


สมดุล..ความรู้ที่พอจัดสรรให้แม่ได้รับเป็นอาหารใจ คือ ธรรมะที่หลากหลาย

ซึ่งข้าพเจ้าก็ต้องฟังไปพร้อมกับแม่ด้วย

คลื่นดนตรีพื้นบ้าน ที่ใช้สลับให้แม่ผ่อนคลาย ก็ต้องร่วมเป็นอันหนึ่งอันเดียวไปกับแม่ด้วย

ที่สุด... ยามค่ำ เราสองแม่ลูก ก็ร่วมกิจอันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ด้วยการทำความสงบด้วยการกราบพระสวดมนต์ก่อนนอน


ความสมดุลของสุขภาพกาย สุขภาพจิตของแม่และของผู้ดูแล เริ่มเข้าที่ ทำให้ฉันรู้สึกปลื้มปีติในใจยิ่ง

อีกส่วนหนึ่งที่จำเป็นไม่น้อย คืออาหารหลักที่ต้องจัดสรรให้ครบหมู่ที่สุด ข้าพเจ้าเน้นที่ ข้าวกล้อง ถั่ว งา


เมื่อไม่กี่วันก่อน ขณะที่เราแม่ลูกนั่งรับแดดยามเช้าในห้อง

แม่นั่งสงบงาม เราทักถามกันด้วยภาษาไพเราะ เป็นธรรมชาติมาก รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด

จึงไปหยิบกล้องมาจับภาพแม่ ทางซ้าน ทางขวา อ้อมหน้า อ้อมหลัง

รู้สึกรักแม่ กอดแม่มิใช่เพียงแค่ก่อนนอนเท่านั้น แต่กอดแม่บอกรักแม่ เป็นคำพูดได้สนิทใจ วันละหลายรอบ

บันทึกนี้ ขอนำภาพแห่งความสุขใจ...ภายใน  มาถ่ายทอดค่ะ


        

                           มุมรับแดด ยามเช้า เปิดหน้าต่างให้แดดผ่านที่นอนของเรา

        

                         อุ้มแม่ มานั่งที่เก้าอี้ข้างๆแคร่ที่นอน เหยียดแขนขาตามสบาย

         

                   แสงรำไร ผ่านช่องกระดานฝาเลื่อน ด้านซ้าย...หัวนอนของแม่อีกทาง

         

                                เปิดเสียง ธรรมะเย็นๆ เป็นอาหารจิตวิญญาณ

      

           แม่...สงบ...งาม เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับแสงตะวัน เสียงธรรมและความรัก

       

                   

                            ช่วงค่ำ ให้แม่นอนตะแคงขวา พนมมือข้างๆหมอน

                        ฟังเสียงข้าพเจ้าสวดมนต์จบ ก็จะเข้าไปกอดแม่แน่นๆ

                                      กราบลา ราตรีสวัสดิ์... อย่างสงบ

                               ............................................................

                                     อยากบอกว่า รัก รัก รัก ยิ่งนัก

                                      อ้อมกอดนี้แสนอบอุ่นละมุนนัก

                                      อ้อมอกนี้แสนรักนานนักหนา

                                      อ้อมใจนี้เปี่ยมการุณพูนเมตตา

                                      กราบแนบอกมารดาลาไปนอน

                                            กราบแนบอกแม่จ๋า...ลาไปนอน :)


                      

                               สมดุลแห่งสุขภาพกาย สุขภาพจิต จากบ้านทุ่ง

                                    

                                                 ขอขอบคุณ ทุกๆท่าน

                                           ที่ร่วมสร้างสรรค์องค์ประกอบ

                                 ศูนย์แลกเปลี่ยนเรียนรู้แห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง


                                    ขอ...ความสุขสวัสดี จงมีแด่ทุกท่านค่ะ 

                                                Happy Ba สาธุค่ะ


</span></span>