“ซากเถ้ากับเงาควัน”


คืนวันนั้นฝันว่าหลงในดงตึก

กลางสำนึกไม่รู้อยู่ที่ไหน

เห็นกลุ่มควันลอยคว้างระหว่างไฟ

รอยมอดไหม้ใครเมามาเผาเมือง


ที่ข้างกองเสื้อผ้าเก่าเงาคนแก่

ทอดตาแลทอดอาลัยในทุกเรื่อง

มีร่องรอยล่วงเลยเคยรุ่งเรือง

ดูเปล่าเปลืองผ่านไปในเปลี่ยนแปลง


“คนไปไหน ใครเผาเมือง” เรื่องขอถาม

ลุงตอบความตามน้อยถ้อยแถลง

พวกการเมืองนายทุนทำรุนแรง

ต่างยื้อแย่งชุลมุนฝุ่นสีเทา


แล้วหลอกลวงปวงชนจนลุ่มหลง

ให้ถือธงศรัทธาอย่างน่าเศร้า

หว่านเงินทุนหนุนนำทำมอมเมา

หลงของฝากซากเถ้ากลางเงาควัน


บางคนเชื่อเพื่อเงินเพลินอำนาจ

ตกเป็นทาสอธรรมคำอาถรรพ์

ประโยชน์ตนเข้าตาพาตีบตัน

เอาตัวฉันขันแข่งเข้าแย่งชิง


ความขัดแย้งแบ่งฝ่ายทำลายล้าง

สุดปลายทางย่อยยับกับทุกสิ่ง

ประเทศชาติขาดเสาหลักให้พักพิง

ลุงก็ยิ่งหมดหวังในสังคม


ลุงเดินดุ่ยลุยไฟไม่รู้สึก

เหนือสำนึกปวดร้าวเข้าทับถม

ท่ามกลุ่มควันเคว้งคว้างกลางสายลม

ลุงระทมเลือนหายไร้ร่องรอย