ตามพระราชบัญญัติการศึกษา  พุทธศักราช 2542  หมวด 9 กล่าวว่า

หมวด 9 เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา

รัฐจัดสรรคลื่นความถี่ สื่อตัวนำและโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นต่อการส่งวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ วิทยุ
โทรคมนาคม และการสื่อสารในรูปอื่นเพื่อประโยชน์สำหรับการศึกษา การทะนุบำรุง ศาสนา ศิลปะและวัฒน
ธรรมตามความจำเป็น รัฐส่งเสริมสนับสนุนให้มีการวิจัยและพัฒนา การผลิตและพัฒนาแบบเรียน ตำรา สื่อ
สิ่งพิมพ์อื่น วัสดุอุปกรณ์และเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาอื่น โดยจัดให้มีเงินสนับสนุนและเปิดให้มีการแข่งขัน
โดยเสรีอย่างเป็นธรรม รวมทั้งการติดตาม ตรวจสอบ และประเมินผลการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา

ให้มีการพัฒนาบุคลากรทั้งด้านผู้ผลิตและผู้ใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา เพื่อให้ผู้เรียนได้พัฒนาขีดความ
สามารถในการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษาในโอกาสแรกที่ทำได้ อันจะนำไปสู่การแสวงหาความรู้ได้ด้วยตน
เองอย่างต่อเนื่องตลอดชีวิต

ให้มีการระดมทุน เพื่อจัดตั้งกองทุนพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา จากเงินอุดหนุนของรัฐ ค่าสัมปทานและ
ผลกำไรที่ได้จากการดำเนินกิจการ ด้านสื่อสารมวลชน เทคโนโลยีสารสนเทศ และโทรคมนาคมจากทุกฝ่าย
ที่เกี่ยวข้อง ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และองค์กรประชาชน รวมทั้งให้มีการลดอัตราค่าบริการเป็นพิเศษในการ
ใช้เทคโนโลยี

ให้มีหน่วยงานกลาง ทำหน้าที่พิจารณาเสนอนโยบาย แผน ส่งเสริม และประสานการวิจัย การพัฒนาและการ
ใช้ รวมทั้งการประเมินคุณภาพและประสิทธิภาพของการผลิตและการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา 


เมื่อมีพระราชบัญญัติ ฯ มาเป็นตัวกำหนดบทบาทแบบนี้  ครูอ้อยจึงมีแนวคิดว่า ครูยุคไอทีควรมีองค์ความรู้วิชาสาขาเฉพาะที่รับผิดชอบ มีเตรียมการเรียนการสอนเป็นอย่างดี มีความรู้ทั่วไปอย่างกว้างขวางให้สมกับเป็นครูยุคเทคโนโลยีที่สามารถเข้าถึงองค์ความรู้ได้สะดวก รวดเร็ว เพราะยุคแห่งเทคโนโลยีมาพร้อมกับเทรนด์เทคโนโลยีที่มีความเคลื่อนไหวอยู่เสมอ


อุปกรณ์ไอซีที เช่น คอมพิวเตอร์ สมาร์ทโฟน แท็บเล็ต จะเป็นตัวช่วยครูทุกท่านในการถ่ายทอดความรู้ให้ลูกศิษย์ในยุคที่ผู้เรียนต้องได้รับการพัฒนาให้ฉลาดรู้และอยู่ร่วมกับยุคที่ต้องติดตามกระแสการพัฒนาของเทคโนโลยี    ครูทุกท่านทุกหน่วยของภาคการศึกษาไม่ควรปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปต่อหน้าง่าย ๆ ที่จะใช้เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือเพื่อการพัฒนางานด้านการเรียนการสอนให้ดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพและให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด 


เทคโนโลยีไม่ใช่ปัญหา เทคโนโลยีเป็นของวิเศษที่จะมาให้ความช่วยเหลือ เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือ เป็นเครื่องทุ่นแรง ในการปฏิบัติงาน ที่สามารถช่วยทำงานให้เสร็จอย่างรวดเร็วมากมายและ มีความถูกต้องแม่นยำมากยิ่งขึ้น


ยกตัวอย่างที่เห็นชัดเจนของการปรับตัวเข้าสู่ยุคแห่งเทคโนโลยี คือ โครงการแท็บเล็ตพีซีเพื่อการศึกษาไทย (ONE TABLET PER CHILD) ที่แจกแท็บเล็ตให้แก่นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการเรียนรู้แทนหนังสือเรียน ซึ่งการใช้แท็บเล็ตสามารถประยุกต์ใช้จัดกิจกรรมการเรียนรู้ได้อีกหลากหลาย โดยหน้าที่นี้อยู่ที่ครู ที่ต้องใช้เครื่องมือดังกล่าวให้เกิดประสิทธิภาพ จึงจะก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด สุดท้ายต้องถึงยุคที่ครูต้องพัฒนาเรื่องการใช้แท็บเล็ต


ขณะเดียวกัน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ (สพฐ.) ก็ได้ดำเนินโครงการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา โครงการยกระดับคุณภาพครูทั้งระบบ (UPGRADING TEACHER QUALIFICATION THROUGH THE WHOLE SYSTEM : UTQ) และมีโครงการย่อยอยู่หนึ่งโครงการคือ โครงการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาด้วยระบบ E-TRAINING (การพัฒนาครูด้วยระบบ UTQ ONLINE) http://www.utqonline.com ซึ่งมีความพยายาม ความตั้งใจ ที่อยากจะให้ครูได้พัฒนาตนเอง ศึกษาหาความรู้ได้ทุกที่ ทุกเวลา โดยไม่เสียค่าใช้ ไม่ต้องเดินทาง เมื่อสมัครแล้ว ระบบจะทำการจ่ายหลักสูตรให้โดยอัตโนมัติ มีทั้งหลักสูตรรายวิชาเลือกตามภาระงานและหลักสูตรรายวิชาเลือกทั่วไป รายวิชาเฉพาะครูสามารถเลือกเรียนได้ตามความสนใจ โครงการนี้ครูต้องใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษาพัฒนาตนเอง  


หากครูทุกท่านมีความสามารถใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ได้  สามารถเข้าเรียนรู้ออนไลน์ด้วยตนเอง   สามารถสร้างและเผยแพร่ความรู้และประสบการณ์  ตลอดจนผลงานของตนเองให้ครูท่านอื่นๆได้เรียนรู้ด้วย  นับได้ว่าเป็นยุคของไอซีทีอย่างแท้จริง


จะเห็นได้ว่า จากตัวอย่างทั้งสองรายการ เป็นการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา ซึ่งแท้จริงแล้ว นี่คือ วิถีชีวิตของอาชีพครูในปัจจุบันที่ต้องใช้เทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอนให้อนาคตของชาติก้าวทันโลกไอที!.....ครูไทยต้องมีหัวใจไอซีที