ก่อนพระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าและทิ้งไว้เพียงความมืดมิด เป็นสัญญาณแห่งการสูญสิ้นวันเวลา เพื่อก้าวสู่วันใหม่กับระยะเวลาแห่งการดำรงชีวิตที่ลดลงอีกวัน




บนเส้นทางการเดินทางจากบ้านไปทำงาน จากที่ทำงานกลับมาบ้าน

มีหลายเส้นทางให้เลือก และผมมักจะสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปมา

ด้วยมีความคิดที่ว่า ...หาความแปลกใหม่ให้กับชีวิตที่ดูเหมือนจะจำเจ

แต่ท้ายที่สุด ผมก็เลือกเส้นทางหนึ่ง คือเส้นทางนี้ เดินทางไปกลับมากกว่าเส้นทางไหน ๆ

หลายวันมานี้ ...สายฝนโปรยปรายเกือบทุกเย็น

ขับรถกลับบ้านก็เห็นเพียงสายฝนที่โปรยปราย

กับความเคลื่อนไหวของที่ปัดน้ำฝน

กับหยดน้ำที่เกาะอยู่กระจกข้างรถ

ที่ดูเสมือนว่าเป็นเพื่อนยามขับรถกลับบ้านในทุกช่วงเวลาเย็นของทุกวัน





สองสามวันมานี้ สายฝนหยุดโปรยปรายลงก่อนขับรถถึงบ้าน

ทำให้ผมเห็นอะไรอะไรมากกว่าที่กล่าวมานั้นมากขึ้น

ฟ้าหลังฝน ... สว่างสดใสเหลือเกิน

โดยเฉพาะกลิ่นของไออุ่นของแผ่นผืนดินที่โชยกลิ่นให้ผมได้สัมผัสถึงความชุ่มชื่น

รวมถึง  แสง twilight หรือแสงของดวงอาทิตย์ขณะที่จะลับจากขอบฟ้า

นำพาให้ผมต้องจอดรถเพื่อซึมซับและรับเอาความงดงาม

ที่ธรรมชาติมอบให้ทุกสรรพชีวิต

อยู่ที่สรรพชีวิตใด จะรับ จะรู้ จะมองเห็นและให้ความสำคัญ

กับสิ่งนี้นั้นในรูปแบบแห่งความหมายใด.. เท่านั้น





ผมจอดรถข้างทาง และก้าวลงจากรถพร้อมคว้ากล้องคอมแพคเพื่อนคู่กายตัวเก่ง

เดินมาหยุดนิ่ง มองไปยังแสงทองของขอบฟ้าที่อยู่ตรงหน้า

ขอบฟ้าที่ไกลโพ้น ไกลจนผมไม่สามารถไปถึง

แต่วันนี้ ขอบฟ้านั้น ส่งผ่านความงดงามมาให้ผมได้สัมผัส

ราวกับอยู่ใกล้เพียงมือเอื้อมถึง

ผมสูดลมหายใจรับเอากลิ่นไอที่กระจายไปทั่ว

อบอุ่น ฉ่ำเย็น ...เป็นสุขเหลือ

ผมยกกล้องคอมแพคคู่กายขึ้นเก็บภาพความงดงามที่ธรรมชาติมอบให้

ผมมีความสุขเหลือเกิน

ภาพที่ได้มานี้งดงามและเต็มไปด้วยความสุข ในความรู้สึกของผม





ผมถ่ายภาพที่ได้เห็นได้สัมผัส

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งผมไม่เคยทำมาก่อน

มาวันนี้ผมเพียงอยากเก็บเกี่ยวความสุข จากภาพที่ผมได้เห็น

ให้มาก ให้นานที่สุด

ก่อนพระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า และทิ้งไว้เพียงความมืดมิด

เป็นสัญญาณแห่งการสูญสิ้นวันเวลา เพื่อก้าวสู่วันใหม่

กับระยะเวลาแห่งการดำรงชีวิตที่ลดลงอีกวัน





แสงทอง ..ที่กระจายจากขอบฟ้าแสนไกล

กระทบผืนน้ำในนาบัวโทรม ๆ ที่มีบัวขึ้นอยู่ประปราย

ซึ่ง ณ ขณะนี้ แปรเปลี่ยนเป็นเสมือนสระน้ำแห่งสรวงสวรรค์

กลายเป็นแสงทองระยิบพราย

งดงามยิ่ง





เส้นทางเดิม ๆที่แสนจะจำเจและชินชา

วันนี้เส้นทางนั้นได้หายไปจากความทรงจำของผม

กลับสิ่งต่าง ๆ ที่แผ่กระจายมากมายจากความคิดที่ยึดติดถือแน่น

ได้หายไปโดยสิ้นเชิง

คงมีแต่เส้นทางแห่งความสุข ที่มุ่งสู่บ้านที่ผมรัก

กับสองข้างทางที่งดงาม ... นิรันดร์

..................

ห่างหายไปจากการอัพบล็อคที่นี่หลายปี

กลับมาอีกครั้งมีกิจกรรมดีดีเกิดขึ้นมากมายบนพื้นที่แห่งนี้

Happy Ba เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมแห่งความสุข

ที่ให้ทุกท่านมีโอกาสได้ร่วมแบ่งปัน

ความสุข ... ยิ่งแบ่งปัน ยิ่งเพิ่มพูน

มีความสุขกันมาก ๆนะครับ ^^