เมื่อลมหนาวเยือน



สายลมหนาวคราวนี้ที่มาถึง
หนาวอยู่ในคำนึงถึงวันหน้า
วันเปล่าเปลืองเมืองไทยไร้ปัญญา
ไม่รู้ค่า “ความดี” อันจีรัง

“ถูกและผิด” ลอยในสายลมล่อง
เดินทางท่องเที่ยวไปในความหวัง
ชี้เหตุผลคนเราเขาไม่ฟัง
เกินยับยั้งยื้อยุดสุดเยื้อใย

เย็นลมลวงคนรวยช่วยให้หนาว
ยามพัดพราวยาวนานริมลานไผ่
หนาวแสนหนาวร้าวรานผ่านเมืองไทย
เกรงคนไกลเล่นกลด้วยมนต์มาร

ลมหนาวพาโกงกินทุกถิ่นที่
ทบทวีท่วมทับกับถิ่นฐาน
จนเมืองไทยเปลี่ยนแปลกเจียนแหลกลาญ
ทุกกระท่อมหย่อมย่านไม่มั่นคง

หนาวเมื่อนักกฎหมายไปรับจ้าง
เสียสติรับสตางค์ดั่งประสงค์
ยอมรับใช้นายทุนจนงุนงง
ความเที่ยงตรงกงกรรมถูกทำลาย

สายลมหนาวคราวนี้ที่มาถึง
พารำพึงเพ้อพล่ามความแพ้พ่าย
ในคำนึงถึงวันอันตราย
หวังว่าสายลมหนาวไม่ยาวนาน