เขียนไปเรื่อยๆ ...
เหนื่อยเป็นพักๆ
เดินไปเรื่อยๆ ...
เมื่อยเป็นพักๆ
ปิดไปเรื่อยๆ...
เปลือยเป็นพักๆ
สุขไปเรื่อยๆ ...
เอื่อยเป็นพักๆ
ทุกข์ไปเรื่อยๆ...
เนือยเป็นพักๆ
วางไปเรื่อยๆ...
ใจจะได้หยุดพัก...
ปล. เบื้องหลังบันทึก...
- ผมคิดถึงสมุดบันทึกของผมเอง...มากมาย...วันเวลาได้หายไปกับความฝัน...ซึ่งนับว่า คุ้มค่าของเวลา แต่ก็อดคิดถึง..และอยากมอบดอกไม้...ทิ้งร่องรอยความคิดกับบล็อกเกอร์ทุกท่าน
- ผมจึงเขียนบทกวี (แต่ก็ไม่แน่ใจครับ เป็นบทรำพึงรำพันก็ได้) วันลอยกระทงที่ผ่านมา...ทิมดาบตั้งใจทำกระทงกับคุณครูด้วยตัวเองให้ตัวเขาเอง...และสำหรับพ่อและแม่ของทิมดาบ...กระทง 2 ใบน้อยๆ
- ผมเพิ่มไอเดียเทียน...จากแนวคิดคุณชลัญธร...ว้า! สุดยอดมากครับ....ลมแรงๆ พัดมาไม่ดับแสงเลย....
- ผมคิดถึงนะครับ......แล้วผมจะมาเขียนเรื่อยๆ....เพราะบ้านผมก็อยู่ตรงนี้...ที่เดิมครับ
สวัสดีวันพ่อคะ..ไอเดียเทียน ลมพัดไม่ดับ ทำอย่างไรคะ
สวัสดีวันพ่อคะ
สวัสดีวันพ่อแห่งชาติค่ะน้องชาย
สงสัยเช่นเดียวกับคุณหมอภูสุภาค่ะ
แต่ เอ้ ... ทำไม ไม่บอกว่า "เปิดไปเรื่อย ๆ" อิอิ
-สวัสดีครับ..
-แวะมาเยี่ยม..
-ขอให้คุณพ่อมีความสุขมาก ๆ นะครับ..
-ชวนไปเกี่ยวข้าวในวันพ่อด้วยกันครับ
แวะมาเยี่ยมเยียนค่ะ
เดินไปเรื่่่อย ๆ เหนื่อยก็แวะข้างทาง
เก็บความงดงาม
บางครั้งหากเดินให้ช้าลง เราก็จะเห็นความงามของสองข้างทางมากขึ้น
สวัสดีค่ะ คุณหมอสบายดีน่ะค่ะ
ทุกสิ่ง..
มีวันเวลา
และจังหวะของมันเอง
...
ขอบคุณครับ