เป็นคนเดินดินกินข้าวแกงขึ้นรถเมล์ฟรี...สักวัน

เมื่อวานนี้ ครูอ้อยเป็นคนสามัญ ที่เดินไปตามถนน ไม่ได้ใช้รถยนต์ในการเดินทาง เขาไปทางไหนกันก็ไปทางนั้น ด้วยสะดวกกว่าที่จะนำรถยนต์ไป เลยได้รับความรู้สึก หรือคิดไปเอง....ก็อ่านดูนะคะ

ความรู้สึกที่ได้ ก็คือ เขาเข้าใจผิดกันมาก เรื่องการมียานพาหนะ เพื่อความสบาย

แต่ท่านไม่รู้ได้เลยว่า การที่ท่านมียานพาหนะ ท่านนำมาใช้บนถนนมากมายนี้ เป็นสิทธิของท่าน แต่คิดกันให้ดี ท่านได้ทำความเดือดร้อนให้คนอื่น...พอสมควร

ลองท่านเปลี่ยนการเดินทางโดยใช้ยวดยานส่วนตัว เปลี่ยนมาเป็นการเดินทางโดยใช้รถประจำทาง รถของท่านลดไป หนึ่งคัน หลายๆคน หลายๆคัน หันหน้าพากันมาขึ้นรถประจำทางที่ขนจำนวนคนมากมายได้ในเวลาเดียวกัน หนทางโล่งจากรถยนต์ของพวกท่าน ขึ้นมาอยู่บนรถคันเดียวกัน รถวิ่งไปได้เร็วเพราะ ความหนาแน่งของรถยนต์ เปลี่ยนมาเป็นคน ขึ้นมาอยู่บนรถประจำทางแล้ว

คิดเอง เออเองหรือเปล่า แต่นี่เป็นสิ่งที่ครูอ้อยที่มีรถยนต์เหมือนกัน คิดมาตลอดทางของการนั่งอยู่บนรถเมล์ฟรี ที่ประชาชนที่ยากไร้ได้พึ่งพา ครูอ้อยเซ่อซ่า ไม่รู้เลยที่ได้ขึ้นไปแล้ว ไปแย่งที่ผู้คนที่ต้องการใช้บริการอย่างจริงจัง......แต่นี่ก็สิทธิของประชาชนชาว กทม.คนหนึ่งของครูอ้อย

รถยนต์ที่วิ่งขวักไว่ ร้อยละ 60 เชียว ที่บริการคนบนท้องถนน (คิดไปเองหรือเปล่า) จะจอดกันเป็นที่ ไม่วิ่งไปมาหาลูกค้า ได้ไหม บ้านเมืองอื่นเขายังทำได้ ของเราก็น่าจะได้ คนไทยเก่ง...และมีน้ำใจ (คิดไปเองอีกแล้ว)

รถยนต์ที่ส่งของสัมภาระ มากันตอนดึกๆๆ ได้ไหม ถนนจะโล่งกว่านี้ไหม

พอลงจากรถ ก็ไปหาอะไรกินตามบรรยากาศของความเป็นอิสระ และต้องการเรียนรู้ ร้านนี้ที่เลือก เดินไปที่ถาดอาหารที่วางเรียงราย มีพลาสติกคลุม ป้องกันฝุ่นพอสมควร ชี้นี่และนี่ สองอย่าง

พร้อมเดินมานั่งที่โต๊ะรอ......ตักให้คนอื่น1 คนอื่น2 คนอื่น3 คนอื่น4 คนที่เดินมาซื้อแกงถุง 5 ถุง 6 ถุง 7 คนอื่น 8 อ้าวว....ลืมครูอ้อยเหรอ ครูอ้อยสั่งเสียงค่อยไปเหรอ หรือลืมครูอ้อย เดินไปเลย....

ไม่ชี้แล้ว สั่งเป็นประโยคเลย ขอข้าว ไข่พะโล้ กับคั่วกลิ้ง 1 จานค่ะ พร้อมยืนรอตรงนั้นเลย ได้เลย.....ฮา เขาลืมเรา เพราะ ครูอ้อย เสียงเบา หรือ มีการแซงคิว สรุปไม่ได้ แต่ตอนนี้ได้กินแล้วค่ะ....

จากนั้น ก็เดินตรงกันข้าม มาบุญครอง.....ที่คนเดินกันขวักไขว่ แต่ตอนนี้ยังเลย....เงียบ แทบจะไม่มีคน เพราะยังเช้าอยู่ เดินขึ้นสะพานลอย ผ่านกล้องวงจรปิดมากมาย ผ่านยามที่ยืนประจำการ และเดินตามลูกศรสีเหลือง ว่าให้เดินทางนี้ ตอนนี้ไม่มีใครสวนทางเลยสักคน....

เดินผ่านหน้าห้องกระจก Shopping Window ไปก่อน สักครู่ บริเวณนี้จะมีคนมากมาย

และก็จริงเสร็จสิ้นการประชุม เดินออกมาก็ 16.30 น. โอ้โฮ คนมากมาย วัยรุ่นพากันมาเรียน ติวเข้มเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย จริงจังกันเหลือเกิน ถามว่า เวลาเรียนที่โรงเรียนปกติ พวกเขาจริงจังแบบนี้กันหรือเปล่า ?????

ไปว่าลูกของเขา เขาตั้งใจกันมาเรียนก็ดีแล้ว เดินตามลูกศร อ้าววว เธอ ทำไมไม่เดินตามลูกศรของเธอ อ้าว จะชนกัน....เดินตามลูกศรของเธอสิ เห็นไหมคะ เป็นตามที่เราคิดไว้เลย.....ไม่เดินตามทางของตนเอง เอาสะดวก โดยเบีดเบียนคนอื่น

มีรถมาแล้ว สาย 29 กระโดดขึ้นอีก อ้าว ให้ตังไม่ยอมรับ แจกตั๋ว อุบบบบ รถเมล์ฟรี อีกแล้ว

ได้นั่งด้วย....บริการของรัฐ......จบแล้วค่ะ เป็นคนเดินดินกินข้าวแกงขึ้นรถเมล์ฟรี...สักวัน