เคยมีคนบอกว่า...
เมื่อเราถอนตะปูออกจากไม้ สิ่งที่เราเห็นคือ ร่องรอยของตะปูที่ฝากไว้บนเนื้อไม้ แม้ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานเพียงใดก็ตามร่องรอยเหล่านั้นก็จะยังคงอยู่....
หากเปรียบการตอกตะปู เป็นเสมือนการพูดหรือการกระทำของเราต่อผู้อื่น ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี เพียงครั้งเดียวจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม มันจะประทับอยู่ในความทรงจำและความรู้สึกของเขาตลอดไป...และอาจไม่มีวันลบเลือนได้....
บางคนอาจจะมีแย้งในใจว่า...
ถ้าตะปูที่ตอกลงไปเป็นเพียงตะปูตัวเล็กๆล่ะ... มันคงไม่ทำให้ไม้ที่แข็งเป็นริ้วรอยได้หรอก หรือถ้าเป็นรอย ก็ใช้กบไสมันออกไปสิ...เมื่อไสรอยนั้นออกไป ก็จะไม่เห็นรอยนั้นแล้ว...
ก็อาจจะจริง...หากมองในฐานะของผู้ที่ตอกตะปู
แต่เมื่อมองในฐานะของไม้ที่ถูกตะปูตอกลงไป ไม่ว่าตะปูนั้นจะมีขนาดเล็กหรือใหญ่ มันก็สามารถสร้างร่องรอยไว้บนไม้ได้เช่นกัน...
ดังนั้น ไม่ว่าคุณจะเป็นไม้หรือเป็นตะปู ก่อนที่จะพูดหรือทำอะไรที่อาจมีผลกระทบต่อความรู้สึกของผู้อื่น จึงควรทบทวนหรือพิจารณาให้รอบคอบ เพื่อจะได้ไม่ต้องมารู้สึกเสียใจภายหลัง....
ขอบคุณ บันทึกนี้ของ moomi กะป้าบวม
หากผมเป็นคนตอกตะปู ผมคงไม่ได้นึกถึง รอยที่จะเกิดขึ้นนานๆ คิดว่า มันจะหายไป
หากเป็นเนื้อถูกตอกตะปู ผมก็พยายามคิดว่า รู รอย ที่เกิดเป็นประสบการณ์ที่ดี แต่ผมคงแขยงคนตอกตะปูและมีทัศนคติที่ไม่ดีไปบ้าง
เหล่านี้ผมคิดว่า เป็นตัวตนของคน ซึ่งผมก็มีแบบนี้
ฉะนั้น หากเราจะคิดจะตอกตะปู คิดให้ดี มีสติ ก่อนทำอะไรลงไป
ในความเป็นจริง บางเรื่องก็ควรพูด บางเรื่องก็ไม่ควรพูด ซึ่งคำพูดบางคำพูดอาจจะกระทบใจ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ควรพูด ก็ควรพูดด้วยความเมตตา รอยจะได้ไม่ลึก
ท่านจตุพร
ป้าเปรี้ยว
อ.จอห์น
เราทุกคน มีโอกาสเป็นได้ทั้งไม้และตะปู
ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่เราเป็นไม้ สัมผัสที่ได้รับและความรู้สึกเป็นเช่นไร จำไว้
วันหนึ่งเมื่อเราเป็นตะปู สัมผัสที่ดีๆและประทับใจ พึงตอกลงบนไม้บ่อยๆ แต่สัมผัสที่แย่และเป็นรอยฝังลึก พึงหลีกเลี่ยงที่จะตอกลงไป
โลกนี้คงมีสุขอีกโข
แต่พรุ่งนี้น่ะ เป็นกำลังใจให้เต็มร้อยเลยจ้ะ อย่ากังวลใจไปเลย ทุกปัญหาย่อมมีทางออกเสมอ
อ.จอห์น
มัวแต่วุ่นวายอยู่กับข่าวปฏิวัติ..ป่าวไปเฝ้าทหารหล่อ ๆ นะครับ….แวะผ่านเข้ามาแล้วว่าจะเลยไป แต่ เอ๊ะ เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตmoomi กะ ป้าบวม ช่วงเค้าปฏิวัติกันเหรอครับ ถึงจะต้องไปห้องเย็น แค่ฟังก็หนาวซะแล้ว
คุณnoname
ปล. อยากบอกว่าการใช้ชื่อโดยไม่ได้ login อันตรายนะ ป้าบวมเคยมีบทเรียนมาแล้ว รู้สึกแย่มั่กๆ ขอบอก ...
ขอมอบดอกไม้ในสวน นี้เพื่อมวลประชา ......จงสบสิ่งหวัง ให้สมตั้งใจ ให้คลายหมองหม่น......เป็นกำลังใจให้moomiกะป้าบวม นะคะ
อ.จอห์น