คือ ความโดดเดี่ยว



ถึงที่สุดแล้วชีวิตเป็นความโดดเดี่ยวชนิดหนึ่ง ทุกคนย่อมมีห้วงยามที่ต้องอยู่เพียงลำพัง

มิใช่ในแง่กายภาพเท่านั้น หากหมายถึงความรู้สึกโดดเดี่ยว แปลกแยกจากผู้คนรอบตัวในแง่นามธรรม

เคยไหม, อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่คิดไม่เหมือนกัน

ห้วงยามนั้นคล้ายอยู่เีพียงคนเดียว


ความโดดเดี่ยวถูกตีค่าว่าเป็นความรู้สึกลบ เพราะมักมาพร้อมกับความเหงา ความเศร้า ความทุกข์ แต่แท้จริงแล้ว ความโดดเดี่ยวในบางครั้งนับเป็นเรื่องที่ดี

ในโลกที่เต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสารล้นหัวล้นหู การได้อยู่เพียงลำพังทำให้ได้ฟังเีสียงหัวใจตัวเองเต้น

เงี่ยหูฟังว่ามันต้องการอะไรจากเราบ้าง มิใช่ใช้ชีิวิตแบบที่คนอื่นบอกกรอกหูอยู่ตลอดเวลา


การเลือกเดินไปบนทางสายเปลี่ยว แม้โดดเดี่ยว แต่ก็น่านับถือยิ่งนัก

เมื่อพบเห็นผู้คนที่อยู่ตามลำพัง บางครั้งใ้ห้ความรู้สึกถึงความอ่อนแอ แต่บางครั้งก็ให้ความรู้สึกถึงพลัง

ความโดดเดี่ยวมิใช่ความเปลี่ยวเหงาหรืออ้างว้างในทุกกรณี บางทีมันคือ การเลือกที่จะโดดเดี่ยวต่างหาก


โลกมีทางเลือก แต่จะมีสักกี่คนที่เลือกในทางที่ตัวเองอยากเดินจริง ๆ

การเดินเกาะกลุ่มกับผู้คนจำนวนมากย่อมทำให้รู้สึกปลอดภัย แต่ถ้านั่นมิใช่ทางที่อยากเดิน ทุกก้าวที่สาวเท้าไปย่อมดูราวกับไม่ใช่ก้าวเท้าของตัวเอง

หากอยากมีเส้นทางของตัวเอง ความโดดเดี่ยวอาจเป็นสิ่งจำเป็น


เมื่อมองความโดดเดี่ยวอีกด้าน จะว่าเหงาและว้าเหว่ก็อาจใช่

แต่ถ้าได้นั่งสังเกตคนโดดเดี่ยวจากระยะไกล เราอาจสังเกตเห็นความงดงามอยู่ในบรรยากาศนั้น

ความงาม, ที่เกิดจากความว่างรอบ ๆ


มันบอกกับเราว่า มนุษย์ทุกคนล้วนตัวเล็กและบอบบาง โลกกว้างเกินกว่าจะเดินตามลำพัง

และช่องว่างนั้น เว้นไว้ให้เราเดินเข้าไป

เติมให้กันและกัน


..............................................................................................................................................................


บางที การอยากมีเส้นทางของตัวเอง ความโดดเดี่ยวอาจจะเป็นสิ่งที่จำเป็น

อาจจะจริงก็ได้ ... น่าคิดจริง ๆ


บุญรักษา ทุกท่านด้วยความเข้มแข็งครับ ;)...


..............................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...

นิ้วกลม (นามแฝง).  สาระภาพ (Portrait of My Life).  กรุงเทพฯ : Koob, ๒๕๕๕.