วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกของภาคการศึกษาที่ ๒/๒๕๕๕ ผมแต่งตัวนอกรีตสังคมมาหลายเวลา ภาคการศึกษานี้ หลังจากถูกเตือนมาเมื่อสองสามวันก่อนจาก "หลวงพ่อผู้ล่วงลับไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน" ว่า "(๑) เราสอนไม่ให้กลัวคน...(๒) เราไม่ได้สอนให้สู้คน (ด้วยกำลัง)...(๓) นิ่งไว้...อย่าเป็นคนหัวแข็งนัก..."  หันกลับมาทบทวนอดีต พี่สาวเคยบังคับให้แต่งตัวอย่างไร เมื่อสมัยทำงานที่ชุมพร รู้สึกขัดใจกับการแต่งกายแบบเรียบร้อยสำหรับคนไม่เรียบร้อยอย่างผม คิดไปคิดมา ภาคการศึกษานี้ คงทำตามพี่สาวอีกสักรอบ ประจวบกับ ไปเจอคุณลุงคุณป้าที่ไปพักเต็นท์ที่เจ็ดคต สระบุรี "ผมเกษียณแล้ว สบาย ดูสิตอนนี้ไม่ต้องแต่งตัวตามแบบสังคมแล้ว ตอนนี้เสื้อผมก็ไม่ได้รีด แต่งตัวสบายๆ" ผมคิดว่า จัดการตัวเองใหม่เสียทีเพื่อเข้าสู่แนวเก่าที่เคยเป็นมา ลุกขึ้นแต่เช้า รีดผ้าชุดทำงานซะเรียบ อาบน้ำแต่งตัว เพื่อหวังว่า วันนี้มีหน้าที่ต้องทำช่วง 08.30-11.10 น. มาถึงห้องทำงาน จัดเตรียมโน้น นี้ นั้น เมื่อถึงเวลารีบปั่นจักรยานไปห้องปฏิบัติการ แต่แล้ว เจ้าของห้องตัวจริงมาบอกว่า "ห้องนี้ วันนี้เป็นเวลาของเขา" ผมฉุกคิดทันที แทนที่จะยืนยันว่า เป็นเวลาของผม แต่ผมกลับบอกว่า "อาวหรือครับ ถ้างั้นผมคงผิดพลาด ขออภัยด้วย" แล้วเดินออกด้วยรอยยิ้มเชิงขออภัย ทำตาละห้อย หน้าเจี่ยมเจี้ยม เพื่อให้แน่ใจต้องไปดูหลักฐาน จึงพบว่า ผมจำวันผิด วันที่แท้จริงของผมคือวันพุธ ไม่ใช่วันพฤหัสคือวันนี้ ได้แต่รำพึงในใจว่า "เนี่ยแหละหนา แก่ตัวแล้วก็งกๆเงิ่นๆ หลงๆลืมๆ" รู้สึกละอายใจแท้ๆ อุตส่าห์แต่งตัวซะดูดี ผูกผ้าเช็ดปากที่คออย่างดี รีดผ้าซะเรียบกริบ นี้คือ "เก้อ" เพราะ "หลงวัน" สงสัยว่าจะตื่นเต้นกับการเปิดภาคเรียนวันแรกมากเกินไป ระหว่างปั่นจักรยานเข้าห้องพัก นึกถึงสมัยเด็กตอนเรียน ป.๑ ดีใจมากมาย จำได้ว่า วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ ตอนบ่าย ฝนตกหนัก ไม่รู้จะไปไหนก็นอนเล่นที่บ้าน ตื่นขึ้นมารีบแต่ีงตัวชุดนักเรียน เดินย่องเข้าไปในครัวเห็นแม่กำลังหุงข้าวอยู่ แม่ถามว่า "จะไปไหน" ผมตอบแม่ว่า "ไปโรงเรียน" แม่หัวเราะก๊าก "ไปโรงเรียนอะไร นี่มันวันอาทิตย์ ตอนเย็นนะ" คำของแม่ ทำเอาผม "เก้อ" เลย คนอยากไปเรียนหนังสือก็อย่างนี้แหละครับ